Tag Archives: Τοπική Διοίκηση

Για να ανοίξουμε την συζήτηση… με αφορμή ένα άρθρο!!!

   Σε άρθρο του ο κ. Μπαλτάς στον ιστότοπο «Ηλιούπολη για όλους» πραγματευόμενος «τις αθέατες» όπως λέει πλευρές του προϋπολογισμού του Δήμου καταλήγει στην διαπίστωση ότι το 90% των εσόδων του Δήμου που αφορά και στις ανελαστικές του δαπάνες προέρχεται από την χρηματοδότηση του κράτος και μόλις το 10% είναι τα «ίδια έσοδα» του Δήμου. Τα «ίδια έσοδα» αφορούν τέλη, φόρους, ανταποδοτικότητα, που κατά την άποψή του σχολιαστή, είναι εκείνα τα έσοδα του Δήμου που δικαιολογούν όπως αναφέρει και τον όποιο «αυτοδιοικητικό» χαρακτήρα του έχει απομείνει!!!

   Με βάση τις παραπάνω διαπιστώσεις ο αρθρογράφος καταδεικνύει «την φοβία» και την  «ιδεολογική – θεωρητική ατολμία» καθώς λέει των δημοτικών συμβούλων να ασχοληθούν με  το πως θα μεγαλώσουν «τα ίδια έσοδα» του Δήμου αφού όπως εκτιμά, «… δεν μπορείς να τα βάλεις με το δυνατό μέρος που είναι το κράτος» και παρά την παραδοχή που κάνει ότι το κράτος «εισπράττει για λογαριασμό άλλων».

   Οι παραπάνω απόψεις είναι μια καλή αφορμή για να κουβεντιάσουμε και γιατί όχι να αντιπαρατεθούμε σε ένα θέμα που είναι από τα κομβικά στην λειτουργία και τον χαρακτήρα που παίρνουν πια οι Δήμοι.

    Ο κος Μπαλτάς στην προσπάθεια του να φωτογραφίσει, τα οικονομικά στοιχεία   του Δήμου  θέτει και ποιο  θα πρέπει να είναι το πλαίσιο δράσης των δημοτικών συμβούλων σήμερα. Η θέση του συμπυκνώνεται στο εξής: «αφού δεν πρόκειται να πάρετε κάτι παραπάνω από το κράτος, αναζητήστε τον τρόπο να αυξηθούν «τα ιδία έσοδα» του Δήμου».

   Αυτές οι  απόψεις, είναι αλήθεια, δεν είναι καινούργιες.

   Για να έχουμε όμως ένα καθαρό ορίζοντα σε αυτή την αντιπαράθεση θα πρέπει να κατατεθούν και τα πραγματικά στοιχεία.

    Στοιχεία, που κατά την γνώμη μας, είναι πραγματικά η «αθέατη πλευρά» και που  συνήθως κρύβεται από τους ιθύνοντες κυβερνητικούς, κρατικούς, δημοτικούς.

   Πόσο αλήθεια είναι λοιπόν ότι στο δήμο μας και στους δήμους συνολικά η κρατική χρηματοδότηση είναι η κύρια πηγή εσόδων τους σήμερα και μάλιστα με τα μεγέθη που επικαλείται ο κος Μπαλτάς?

   Ισχύει ως πραγματικότητα ή όχι?

   Με σιγουριά λέμε όχι και θα επιχειρήσουμε να το αποδείξουμε από τα μεγέθη του Δήμου μας αλλά και από τα συνολικά μεγέθη των Δήμων της Χώρας.

   Στο Δήμο μας, τα τακτικά έσοδα του προϋπολογισμού – ο κορμός δηλαδή των εσόδων του – ανέχονται σε περίπου 17 εκ ευρώ. Σε αυτό το ποσό εμπεριέχεται και η χρηματοδότηση του κράτους, που για τον δήμο μας ανέρχεται σε  8εκ ευρώ. Εύκολα βγαίνει ότι «τα ίδια έσοδα» του Δήμου δεν είναι «… 3 με 4 εκ. ευρώ» όπως ισχυρίζεται ο αρθρογράφος αλλά προσπερνάνε κατά πολύ την χρηματοδότηση του κράτους. Εν προκειμένω για την Δήμο μας ξεπερνούν τα 9 εκ. ευρώ!

   Αν δε ρίξει κάνεις μια ματιά στα έσοδα της υπηρεσίας Καθαριότητας που είναι καθ’ ολοκληρία ανταποδοτική στην λειτουργία της, μπορεί εύκολα να επιβεβαιώσει τα  παραπάνω. Είναι όμως μόνο τα συγκεκριμένα ποσά και η συγκεκριμένη υπηρεσία που λειτουργεί ανταποδοτικά στο Δήμο μας και στους άλλους δήμους?

   Όχι φυσικά! Ανταποδοτικότητα έχουμε στο Νεκροταφείο, σε προγράμματα πολιτισμού, σε αθλητικά προγράμματα και αθλητικές εγκαταστάσεις, στο ωδείο, στους παιδικούς σταθμούς, στην χρήση πλατειών, πεζοδρομίων κλπ.

   Άρα στο ερώτημα αν υπερτερεί η  κρατική χρηματοδότηση ή τα  «ιδία έσοδα» στο δήμο μας έχει απαντηθεί. Τα «ίδια έσοδα» στο Δήμο Ηλιούπολης προσεγγίζουν το 70% και η κρατική χρηματοδότηση στο 30%.

   Ας ρίξουμε όμως και μια ματιά στα συνολικά μεγέθη των πόρων χρηματοδότησης των Δήμων της χώρας και κατά πόσο επιβεβαιώνουν τα παραπάνω.

   Τα στοιχεία που παραθέτουμε έχουν αντιγραφεί από στην εισήγηση του κρατικού προϋπολογισμού όπως ψηφίστηκε φέτος και που ως γνωστό επιχειρήθηκε να σερβιριστεί από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ως ο πρώτος «μη μνημονικός προϋπολογισμός» που οδηγεί στην «δίκαιη ανάπτυξη» για όλους!!!

   Η χρηματοδότηση 325 δήμων από τον κρατικό προϋπολογισμό για το 2019 θα ανέλθει σε 1. 786 εκ ευρώ και για τις Περιφέρειες σε 665εκ!

   Τα έξοδα προσωπικού (μισθός – ασφάλιση) ανέρχονται στο ποσό των 2.409 εκ!

   Οι «ίδιοι πόροι» δηλαδή οι φόροι και τα τέλη που μπαίνουν από τους δήμους στα νοικοκυριά προβλέπεται να ανέλθουν σε 2.614 εκ. Ποσό που ξεπερνά αυτό της κρατικής χρηματοδότησης και μάλιστα είναι αυξημένο σε σχέση με το 2016 κατά 124 εκ ευρώ!

   Τα παραπάνω στοιχεία επιβεβαιώνουν, την κύρια τάση, ότι οι φορείς της τοπικής διοίκησης (Δήμοι – Περιφέρειες) λειτουργούν πια όλο και πιο εντατικά,  ως ένας φορομπηχτικός και φοροεισπρακτικός μηχανισμός, πλάι σε αυτούς του κράτους, επιβαρύνοντας τα γνωστά και μόνιμα υποζύγια των προϋπολογισμών, εργαζόμενους, συνταξιούχους, μικρούς επαγγελματίες και αγρότες.

   Υπογραμμίζουμε την παραπάνω αλήθεια γιατί και είναι αυτοί που συνεισφέρουν ήδη κατά 94% στην διαμόρφωση του κρατικού προϋπολογισμού αλλά και γιατί η λεγόμενη ανταποδοτικότητα στις υπηρεσίες των δήμων (πχ τέλος καθαριότητας) έχει βαθειά ταξικό χαρακτήρα μιας και πλούσιοι και φτωχοί, άνεργοι και συνταξιούχοι, μικροεπαγγελματίες και super-market, τράπεζες, ιδιοκτήτες μεζονέτας και ενοικιαστές ισογείων πληρώνουν το ίδιο τιμολόγιο!

   Η παραπάνω πραγματικότητα αποτυπώνει διακριτά και τον αντιδραστικό χαρακτήρα των μεταρρυθμίσεων που έγιναν τα τελευταία 20 χρόνια  στην τοπική διοίκηση (με Καποδίστρια – Καλλικράτη – Κλεισθένης Ι). Μεταρρυθμίσεις που απογείωσαν οι μνημονικές πολιτικές και οι νόμοι που παραμένουν και  που στηρίζουν πια -με μια φωνή και πολύ πάθος –  ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΚΙΝΑΛ, οι δυνάμεις τους -με χρίσμα ή όχι – σε Δήμους και Περιφέρειες, η ΚΕΔΕ, η ΕΝΠΕ.

   Αν δεν θέλουμε να εθελοτυφλούμε το γνωστό αφήγημα περί  «οικονομικής αυτοτέλειας» και «ανταποδοτικότητας» που μηρυκάζουν όλες αυτές οι δυνάμεις χρόνια τώρα  στην τοπική διοίκηση, αυτή την αντιλαϊκή πολιτική προαναγγέλλουν, το μεγαλύτερο φοροκινηγητό των εργατικών – λαϊκών νοικοκυριών και από τους δήμους. Στρατηγική που συνοδεύει και το αφήγημα τους για ανάπτυξη και που πυρήνα της έχει την προικοδότηση των επιχειρηματικών ομίλων με νέα κρατικά  κεφάλαια, που αντλούνται βέβαια  από την υπερφορολόγηση των λαϊκών στρωμάτων, την μείωση των μισθών, την μείωση της χρηματοδότησης των δήμων, της υγείας, της παιδείας, της κοινωνικής ασφάλισης, με τον κρατικό δανεισμό κλπ.

   Η κατεύθυνση λοιπόν να απογειωθούν τα «ίδια έσοδα» στους Δήμους έχει θεσμικά κατοχυρωθεί και αναπτύσσεται πια με εντατικούς ρυθμούς. Κράτος, ΕΕ και διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις έχουν στήσει όλες τις δομές και τους τρόπους για την συνέχεια της φοροεπιδρομής και μέσω της τοπικής διοίκησης.

   Το φαινόμενο να χρωστάνε πια τα νοικοκυριά και στο Δήμο και  ένας όλο και μεγαλύτερος αριθμός τους να είναι υπό την απειλή της εφορίας και των  ηλεκτρονικών πλειστηριασμών είναι γεγονός και για την πόλη μας.

   Σε 1000 συμπολίτες μας έχει ήδη μπλοκαριστεί το Φορολογικό τους Μητρώο. Η απάντηση στο ερώτημα πόσοι άραγε από αυτούς παίρνουν το ΚΕΑ (Κατώτερο Εγγυημένο Εισόδημα) θα μας αποκάλυπτε και το κάλπικο φτιασίδι μιας πολιτικής που διαγκωνίζεται στην διαχείριση της φτωχιάς με βάση το ρητό «να σε κάψω Γιάννη να σ ‘αλείψω λάδι».

   Άρα τι μένει ως καινούριο, τι κρίνεται για την στάση των δημοτικών συμβούλων και συνδυασμών?

   Αν με την δράση και την παρέμβασή τους  θα συνδράμουν πιο αποφασιστικά το παραπάνω αντιλαϊκό έργο των κυβερνήσεων?

   Αν θα ενισχυθεί πάρα πέρα στο  τοπικό επίπεδο το μπλοκ των δυνάμεων που στρέφεται ενάντια στο λαό, τις ανάγκες του και πολιτεύεται την δραστική  εμπορευματοποίηση τους?

   Η αν θα συσπειρωθούν οι εργατικές – λαϊκές δυνάμεις της πόλης ενάντια σε αυτή την πολιτική, για να την παρεμποδίσουν, να αποκαλύψουν τον αντιδραστικό  χαρακτήρα της, αντιδραστικό από την άποψη της ίδιας της εξέλιξης της κοινωνίας, του χαρακτήρα της ανάπτυξης και ποιον υπηρετεί, των δυνατοτήτων που δίνει και σε ποιους. Για να πάρει επιτέλους μια ανάσα ο λαός, να οργανώσει  το δίκιο του, να υψώσει τις απαιτήσεις του, να βάλει την σφραγίδα του στις εξελίξεις στην χώρα, στις πόλεις, τα χωριά της.

   Το πρόβλημα της λειψής χρηματοδότησης των δήμων όπως συμβαίνει και σε κρίσιμους τομείς όπως η  υγεία, η πρόνοια, η παιδεία, η αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών κλπ  δεν λύνεται αναζητώντας «τους καλούς» διαχειριστές μιας πολιτικής που παραμένει στο μεδούλι της αντιλαϊκή, άδικη, ταξική.

   Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και η πορεία της είναι η εμβληματική καρικατούρα μιας τέτοιας πολιτικής. Όχι μόνο γιατί διέψευσε ελπίδες και υποσχέσεις άλλα γιατί ενίσχυσε το ρεύμα της συντηρητικοποίησης στο πολιτικό επίπεδο, στο επίπεδο των   συνειδήσεων, ξεπλένοντας την πολιτική ΝΔ,  ΠΑΣΟΚ (ΚΙΝΑΛ σήμερα), των μνημονίων. Αγιογραφώντας την ΕΕ,  την πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ, των Αμερικανών. Ένα βαθειά αντιδραστικό ρεύμα που ανακηρύσσει σε «εθνικό συμφέρον» τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας της χώρας, και που κρατάει ζωντανό στην σκηνή το φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής.

   Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι «τοπικό», δεν άφορα την ικανότητα managment των «αυτοδιοικητικών», την ικανότητα τους να ελίσσονται στους κυβερνητικούς και επιχειρηματικούς διαδρόμους.

   Τα λαϊκά εργατικά προβλήματα άλλωστε είναι αυτά, που αποτυπώνονται και οξύνονται και τοπικά όπως είναι η ανεργία, η φτώχεια, οι κοινωνικές, αθλητικές, οι πολιτιστικές δομές που συρρικνώνονται ή γίνονται απαγορευτικές για τον ευρύτερο λαϊκό κόσμο, η αναδουλειά στο μικρομάγαζο, η δημόσια γη που εμπορευματοποιείται, οι ασυντήρητες υποδομές που λιμνάζουν ασυντήρητες μιας  και δεν χωράνε στις προτεραιότητες της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων. Αφετηρία και καρδιά των παραπάνω το κεντρικό πολιτικό ζήτημα της χώρας. Αυτό  απαιτεί την ριζική ανατροπή του.

   Το ΚΚΕ και τα ψηφοδέλτια της Λαϊκή Συσπείρωσης που στηρίζει, σε αυτή την λαϊκή προσπάθεια θέλουν να συνεισφέρουν. Με καμιά φοβία απέναντι στην δύναμη του αστικού κράτους, των διακρατικών μηχανισμών που το στηρίζουν, στα κόμματα που το υπηρετούν. Χωρίς  να υποτιμάμε την δύναμη των συσχετισμών, της ενσωμάτωσης, χειραγώγησης  που ασκούν σε λαϊκό εργατικό κόσμο, έχουμε βαθειά την πεποίθηση ότι υπάρχει άλλος δρόμος και  αργά ή γρήγορα ο εργατικός λαϊκός κόσμος και στην πόλη μας και θα τον αναζητήσει και θα το κάνει πραγματικότητα.

   Όχι με  ιδεοληψίες  αλλά με την πίστη για την υπεροχή των ιδεών ενός κόσμου χωρίς εκμετάλλευση, φτώχια, ανεργία, πολέμους.  Με την πίστη ότι ο λαός είναι ο δημιουργός τους πλούτου σε αυτό τον τόπο, ότι έχει τη δύναμη να ξεφύγει από τον σημερινό βάλτο με την δική του σημαία.

   Δεν παραδοθήκαμε ως ΚΚΕ ποτέ στην λογική της Ψωροκώσταινας, δεν κηρύξαμε ποτέ την υπομονή και ανημποριά του λαού μας. Οραματιζόμαστε το ρεαλιστικά αναγκαίο για τις ανάγκες του και γι αυτό  ποτέ, ούτε και σήμερα θα αφήσουμε  ανεκμετάλλευτη και την πιο μικρή χαραμάδα ώστε να πάρει ανάσα ο λαός, να πιστέψει στην δύναμη του, να βάλει μπροστά το μεγαλείο της δράσης του.

   Σε μια τέτοια προσπάθεια είμαστε βέβαιοι ότι και στην πόλη μας όπως και σε όλη την χώρα θα συναντηθούμε με πολλούς άλλους ριζοσπαστικούς ανθρώπους, αγωνιστές και αγωνίστριες που δεν τα δίπλωσαν μπροστά στην επίθεση του κεφαλαίου και των κομμάτων που το στηρίζουν, δεν τσίμπησαν στις αυταπάτες «της αριστερής διαχείρισης», δεν βάπτισαν  τον αντιλαϊκό πόλεμο και τα μνημόνια «αναγκαίο κακό», δεν παραδέχονται τα ψίχουλα της καπιταλιστική ανάπτυξης ως το μέλλον που αξίζει στον λαό και τα παιδιά του, δεν συμφιλιώνονται με την ανακύκλωση της φτώχειας, την φοροληστεία, τα ματωμένα πλεονάσματα υπέρ του κεφαλαίου.

   Με όλους αυτούς που θα είναι ψυχή των αγώνων του λαού και την επόμενη μέρα των εκλογών.

Για την Λαϊκή Συσπείρωση

Τσατσούλη Α.

Advertisements

Η θέση της Λαϊκής Συσπείρωσης για το σχέδιο νόμου “Κλεισθένης 1”

   Με αφετηρία το νέο κύκλο των αναδιαρθρώσεων στο χώρο της τοπικής διοίκησης που φέρνει με το νομοσχέδιο “Κλεισθένης 1” η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, στήνεται διευρυμένα ένα πλαίσιο αποπροσανατολισμού και καθυπόταξης των εργατικών λαϊκών στρωμάτων εν μέσω διευρυμένης φτώχειας, ανεργίας και γενικευμένης ανασφάλειας, που κλιμακώνεται και προσαρμόζεται στις ανάγκες της νέας φάσης του κύκλου της καπιταλιστικής ανάπτυξης, της αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος.

  • Οι λεονταρισμοί και οι σκιαμαχίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ από τη μια μεριά, και της ΝΔ και του πρώην ΠΑΣΟΚ από την άλλη, γύρω από το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής για τα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια, είναι ένα ακόμη επεισόδιο αποπροσανατολισμού. Πέρα από αντιπαραθέσεις – υπαρκτές και ανύπαρκτες – επιδιώκεται από την μεριά της κυβέρνησης προσπάθεια ευρύτατων συναινέσεων για να υπηρετηθεί πιο στέρεα η αντιλαϊκή ρότα. Για παράδειγμα τα κυβερνητικά επιτελεία δεν βρίσκουν καμία δυσκολία να είναι συνδαιτυμόνες στα “αναπτυξιακά συνέδρια” με τους “αντιπολιτευόμενους” Περιφερειάρχες – Δημάρχους. Το σύνολο των αστικών κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ και τα στελέχη τους σε ΚΕΔΕ, ΕΝΠΕ διαγκωνίζονται για το ποιος θα σηκώσει πιο ψηλά την σημαία “της αποκέντρωσης και της επιχειρηματικότητας”.

   Απόδειξη είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των τοπικών αρχών, πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων, τα συλλογικά τους επιτελεία ΚΕΔΕ – ΕΝΠΕ που λειτουργούν με στελέχη των αντίστοιχων κομμάτων και όχι μόνο, διαχειρίστηκαν σε πλήρη σύμπνοια την ίδια πολιτική. Υλοποίησαν την πολιτική επιβολής φόρων, των ελαστικών σχέσεων εργασίας, της εμπορευματοποίησης κοινωνικών τομέων, αποδέχτηκαν την περιστολή της κρατικής χρηματοδότησης, την διεύρυνση της ανταπόδοσης, της διασύνδεσης των τοπικών οργάνων με τις επιχειρήσεις και τις επιδιώξεις τους.

   Στόχος να παραιτηθούν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και τα λαϊκά στρώματα από τις ανάγκες τους, να προσαρμόσουν τη ζωή και το μέλλον των παιδιών τους στο άρμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της επανάκαμψης της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομιλών ντόπιων και ξένων. Να ενσωματωθούν στο αφήγημα “του εθνικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης”, στο σχέδιο κερδοφορίας του κεφαλαίου, που περνάει πάνω από τη συντριβή και καθήλωση των εργατικών λαϊκών αναγκών, δικαιωμάτων και διεκδικήσεων στα επιτρεπτά από το κεφάλαιο όρια.

   Στόχοι στους οποίους συμπίπτουν οι αστικές δυνάμεις στο σύνολο τους.

   Με το νομοσχέδιο η Κυβέρνηση: Συνέχεια

Το κεφάλαιο βιάζεται για την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου της Τοπικής Διοίκησης (VIDEO)

   Στην έκτακτη Γενική Συνέλευση της ΚΕΔΕ, που ασχολήθηκε με την αναθεώρηση του θεσμικού πλαισίου της Τοπικής Διοίκησης, μίλησε εκ μέρους της «Λαϊκής Συσπείρωσης» η Ελπίδα Παντελάκη, δημοτική σύμβουλος Πειραιά.

   Αρχίζοντας την ομιλία της, η Ε. Παντελάκη απάντησε σε αυτούς τους αιρετούς που χαρακτήρισαν ως «επαναστατική γυμναστική» τις τελευταίες κινητοποιήσεις του ΚΚΕ, λέγοντας πως «το ΚΚΕ κάνει προσπάθεια με όλες του τις δυνάμεις, σε όλη τη χώρα, να οργανώσει την πάλη του λαού για να μπορέσει πραγματικά να ηγηθεί η τάξη η οποία σήμερα με βάση τα αστικά κοινοβουλευτικά πρότυπα είναι μειοψηφία, αλλά είναι η ανερχόμενη δύναμη που μπορεί να πάρει τα πράγματα στα χέρια της και να γίνει αυτό που είπε ο Λένιν, να έρθει η στιγμή να πάρει ο λαός την εξουσία».

   Παράλληλα, κατήγγειλε τη χθεσινή επίθεση της Αστυνομίας σε φοιτητές και σπουδαστές σημειώνοντας πως «καταγγέλλουμε το χτύπημα της κυβέρνησης στα νέα παιδιά, τους φοιτητές τους σπουδαστές, γιατί την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση συμμετέχει στα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού, που έχει δώσει το σύνολο των υποδομών στο ΝΑΤΟ, χτυπάει τους νέους ανθρώπους, επειδή αντιδρούν και αντιστέκονται σε αυτούς τους σχεδιασμούς». Μάλιστα, χαρακτήρισε ως συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης να σπείρει την τρομοκρατία και να έχει το λαό στην αναμονή και το γύψο. 

   Σε ό,τι αφορά το θέμα της Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης, στάθηκε στην πρόταση της ΚΕΔΕ για δίμηνη διαβούλευση, για τις κόκκινες γραμμές που βάζει, αλλά και στην φράση του προέδρου της, Γ. Πατούλη, πως «η Ελλάδα βιάζεται».  «Η Ελλάδα βιάζεται να έρθει το νομοσχέδιο του «Κλεισθένη»; Και ποια Ελλάδα βιάζεται; Γιατί έχουμε δύο Ελλάδες ταξικά. Την Ελλάδα των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των τραπεζικών και η άλλη, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι με τα μικρομάγαζα που συνθλίβονται,  οι φτωχοί αγρότες που ξεκληρίζονται». 

   Επίσης για το περιεχόμενο του νομοσχεδίου είπε πως «κάνετε κριτική μιλώντας για ολοκληρωμένη μεταρρυθμιστική πρόταση που θα καταστήσει την αυτοδιοικητική διακυβέρνηση ως μοντέλο λειτουργίας του κράτους. Από πού έχει οικονομική αυτοτέλεια και ανεξαρτησία ένας δήμος;» αναρωτήθηκε. «Σε ποια χώρα έχει γίνει και σε ποιο σύστημα; Καθορίζεται το περιεχόμενό της από την κεντρική πολιτική, από όποια κυβέρνηση και εξουσία είναι». 

   Όσο για το εκλογικό σύστημα, η Ε. Παντελάκη είπε πως είναι στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης η αναλογικότητα του νόμου όπως και να εκφραστεί και πως δεν έχει καμία σχέση με την αποτίμηση της λαϊκής βούλησης, αλλά «με την αναζήτηση και θεσμικά τρόπων για ευρύτερες στρατηγικά συμπλεύσεις, για ενσωμάτωση του λαού στις αστικές επιδιώξεις». Συμπλήρωσε ότι αυτά η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα τα συνοδεύσει «με όλα αυτά τα «φληναφήματα» για συμμετοχικούς προϋπολογισμούς, δημοψηφίσματα, θεσμικό πλαίσιο, να λέει ο λαός τη γνώμη του κ.ά.». Και θέτοντας το ερώτημα «Θα αλλάξει μήπως κάτι, όσον αφορά τη μείωση των πόρων,  την πολιτική προσωπικού;», συνέχισε λέγοντας:

   «Δέστε τι έκανε αυτός ο διαγωνισμός που λέει ήταν ο πιο πετυχημένος τα τελευταία χρόνια, από το 2010. Απέλυσε αρκετές δεκάδες χιλιάδες κόσμου. Πήρε 8.000 και οι άλλοι πήγαν σπίτια τους. Ο δήμαρχος Ικαρίας μου λέει, όπως και άλλοι, εμείς δεν έχουμε κανέναν από τους οκτώ χιλιάδες. Γιατί; Γιατί θα έχει λέει εργαζόμενους όποιος μπορεί να τους προσλαμβάνει και να τους έχει με τον καταληκτικό μισθό. Γι’ αυτό μίλησε κανείς εδώ; Για αυτούς στο «Βοήθεια στο Σπίτι», για τους καθαριστές στα σχολεία, σε όλα αυτά τα προγράμματα, να μείνουν στη δουλειά, να μονιμοποιηθούν χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Να καταργηθεί η απαγόρευση των προσλήψεων. Το ζήτησε κανείς αυτό, προσχηματικά, για την ιστορία; Έχει υιοθετηθεί  η λογική ότι έχουμε τελειώσει από μόνιμο προσωπικό. Εκεί στις ανταποδοτικές υπηρεσίες. Ο κόσμος όμως να πληροφορηθεί ότι αυτό το «ανταποδοτικό» προσωπικό το πληρώνει ο λαός με επιπρόσθετα τέλη και φόρους».  

   Τέλος, είπε πως πρέπει να  σταματήσει το φοροκυνηγητό των δήμων με τις δεσμεύσεις φορολογικής ενημερότητας, την έκδοση εντολών αναγκαστικής είσπραξης για να κατασχεθούν χρήματα από τις τράπεζες, για χρέη από κλήσεις, για συνδέσεις αγωγών αποχέτευσης, για τροφεία κλπ. «Μη μιλάμε εν ονόματι του λαού όταν οι δήμοι κάνουν μέτωπο τελικά ενάντια στο λαό» υπογράμμισε και κάλεσε την ΚΕΔΕ να πάρει θέση, γιατί από 1η Μάη ξεκινούν οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί που αφορούν και τους δήμους, από 500 ευρώ και πάνω. Έτσι πρότεινε «να αποφασίσει η ΓΣ της ΚΕΔΕ να απαιτήσουμε από την κυβέρνηση να νομοθετήσει και να θεσμοθετήσει άμεσα τη δυνατότητα διαγραφής όλων των μικροοφειλών για νοικοκυριά, μικροεπαγγελματίες και φτωχούς αγρότες που αποδεδειγμένα δεν μπορούν και δεν έχουν να πληρώσουν. Με ευθύνη και  απόφαση που θα δίνει στα Δημοτικά Συμβούλια αφού γίνει νομοθετική ρύθμιση. Να το ζητήσουμε όμως εδώ. Συμβολικά και ουσιαστικά να μπορούν να σηματοδοτήσουν αυτή την πολιτική βούληση στους ανθρώπους οι οποίοι είναι πάνω από 65% ανάπηροι, πολύτεκνοι, με τα στοιχεία όμως των εισοδηματικών κριτηρίων, πάρα πολύ φτωχοί, αυτοί που είναι στις κοινωνικές υπηρεσίες, αυτοί που εν πάση περιπτώσει έχουν καταλήξει να είναι στα συσσίτια». 

Τασία Τσατσούλη: Ο ρόλος της Τοπικής Διοίκησης στη διαχείριση της «απόλυτης φτώχειας»

images

ΆΡΘΡΟ της Τασίας Τσατσούλη*

Στο πρόγραμμα του ευρωενωσιακού φτωχοκομείου και αντιμετώπισης της «απόλυτης φτώχειας», όπως την προσδιορίζει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με βάση και τη νέα μνημονική συμφωνία, ο ρόλος των Δήμων και των Περιφερειών θα είναι σημαντικός. H Τοπική Διοίκηση, ένας τομέας του αστικού κράτους διαρθρωμένος έτσι που είναι κοντά σε εργατικές – λαϊκές μάζες, έπαιξε, σε όλη τη φάση έντασης της καπιταλιστικής κρίσης, έναν τέτοιο ρόλο ενσωμάτωσης για τις ανάγκες του αστικού συστήματος, ανεξάρτητα από το ποια πολιτική δύναμη ήταν επικεφαλής. Εχουν ήδη φτιαχτεί πολλών ειδών δομές, είτε αυτοτελώς ως λειτουργίες των Δήμων και των Περιφερειών, είτε ακόμη περισσότερο με την συνέργεια ΜΚΟ και των λεγόμενων μη κερδοσκοπικών οργανώσεων. Η Τοπική Διοίκηση συνεισέφερε αποφασιστικά στη δημοσιονομική πειθαρχία.

Από την άλλη, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ με τα προγραμματικά του κείμενα αναδεικνύει το χώρο της Τοπικής Διοίκησης σαν σημαντικό τομέα της παρέμβασής του. Στα προγραμματικά κείμενά του και σε δηλώσεις στελεχών του, η Τοπική Διοίκηση αναφέρεται σαν ο «κατεξοχήν θεσμός άσκησης πρωτογενούς λαϊκής εξουσίας και κοινωνικού ελέγχου», που τάχα «συρρικνώθηκε με τις μνημονιακές νεοφιλελεύθερες πολιτικές όπως είναι ο Καλλικράτης».

Συνέχεια

Μερικά παραδείγματα για το ρόλο της Τοπικής Διοίκησης

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που επιβεβαιώνουν ότι οι δήμοι έχουν πρωτοστατήσει στην υλοποίηση όλης της γκάμας της αντιλαϊκής πολιτικής των αστικών κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Μπορεί να θυμηθεί κανείς το χτύπημα των εργασιακών σχέσεων. Η λεγόμενη μερική απασχόληση της δεκαετίας του ’90, που σήμερα έχει εξελιχθεί σε «στρατιές συμβασιούχων», «κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις», ξεκίνησε από τους δήμους με τη συμφωνία ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ.

Στην καταβολή από την Τοπική Διοίκηση, δηλαδή από το λαό, 20 δισ. δρχ. στα τέλη της δεκαετίας του ’90 για το «πρόγραμμα σύγκλισης» με αφορμή την είσοδο στην ΟΝΕ (έγινε με την έγκριση των ίδιων δυνάμεων), μπορεί σήμερα να δει κανείς ομοιότητες με την αποδοχή της μείωσης των λεγόμενων παρακρατημένων πόρων από τα 10 δισ. ευρώ στο 1,7 δισ. ευρώ.

Το γεγονός ότι οι δήμοι γίνονται φορείς της αντιλαϊκής πολιτικής είναι αδιαμφισβήτητο και τα παραδείγματα είναι πολλά. Παρ’ όλα αυτά, αναρωτιούνται πολλοί: Μπορούν οι δήμοι να πάρουν αποφάσεις σε θετική κατεύθυνση, υπέρ των συμφερόντων των λαϊκών στρωμάτων; Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα οι δήμοι και οι περιφέρειες σε αυτήν την κατεύθυνση;

Ας δούμε μερικά παραδείγματα που είναι πραγματικά:

1. Δημοτικό Συμβούλιο, στο πλαίσιο του προγραμματισμού προσλήψεων, αποφασίζει ομόφωνα πως θέλει 50 εργάτες καθαριότητας επειδή έχουν λήξει οι συμβάσεις, 10 εργάτες πυρασφάλειας ως εποχικό προσωπικό, 10 βρεφονηπιοκόμους για τους 5 παιδικούς σταθμούς και 5 διοικητικούς υπαλλήλους, σύνολο 75. Η απόφαση πηγαίνει για έγκριση στη Γενική Γραμματεία Αποκεντρωμένης Διοίκησης για έλεγχο και επιστρέφει στο δήμο ως εξής: Εγκρίνονται μόνο 10 προσλήψεις και το Δημοτικό Συμβούλιο καλείται να τις κατανείμει όπως νομίζει. Ο περιορισμός αυτός οφείλεται στο ότι η νομοθεσία επιτρέπει συγκεκριμένο αριθμό, ούτε μία πρόσληψη παραπάνω. Η τελική κατανομή για τις προσλήψεις προσωπικού καταλήγει στο Δημοτικό Συμβούλιο ως εξής: 8 εργάτες καθαριότητας, 2 εργάτες πυρασφάλειας, 0 βρεφονηπιοκόμοι και 0 διοικητικό προσωπικό. Αρα, μείωση του αριθμού των νηπίων και λειτουργία παιδικών σταθμών τέλη Νοέμβρη.

2. Ο δήμος προχωρά σε κατάσχεση χρημάτων από τραπεζικό λογαριασμό συνταξιούχου για οφειλή από απλήρωτα τέλη αποχέτευσης. Το Δημοτικό Συμβούλιο, κάτω από την πίεση εκλεγμένων της «Λαϊκής Συσπείρωσης» και της οικογένειας του συνταξιούχου, αποφασίζει ομόφωνα να «παγώσει» τις διαδικασίες κατάσχεσης χρημάτων από τον τραπεζικό λογαριασμό. Η απόφαση ισχύει. Μόνο που η ταμειακή υπηρεσία του δήμου συνεχίζει προχωρώντας στην κατάσχεση και του υπόλοιπου ποσού από το λογαριασμό του. Στο Δημοτικό Συμβούλιο ο αντιδήμαρχος Οικονομικών και ο δήμαρχος αναφέρουν ότι δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, αφού, σύμφωνα με το νόμο, εάν ένα χρέος που έχει βεβαιωθεί από τον αρμόδιο υπάλληλο δεν εισπραχθεί και μέσω κατάσχεσης, τότε το ποσό του χρέους καταλογίζεται στον υπάλληλο και το πληρώνει από την τσέπη του.

3. Δημοτικό Συμβούλιο αποφασίζει την κατάργηση των τροφείων στους παιδικούς σταθμούς. Ομως, το Νομικό Πρόσωπο, που είναι οργανισμός του δήμου αρμόδιος για τους παιδικούς σταθμούς, δεν υλοποιεί την απόφαση, αφού, σύμφωνα με το νόμο, οι αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου δεν είναι δεσμευτικές για το Νομικό Πρόσωπο. Την υπόδειξη στο Νομικό Πρόσωπο ότι μπορεί να μην υλοποιήσει την απόφαση κάνει ο επίτροπος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, κρατικός υπάλληλος που ελέγχει τις δαπάνες.

4. Δημοτικό Συμβούλιο αποφασίζει ομόφωνα την απαλλαγή από δημοτικά τέλη και φόρους για κατηγορίες δημοτών που αποδεδειγμένα έχουν οικονομικό πρόβλημα. Η απόφαση δεν εγκρίνεται από τις παραπάνω βαθμίδες διοίκησης του κράτους, επειδή δεν έχουν υλοποιηθεί οι τρίμηνες προβλέψεις του προϋπολογισμού του δήμου και επειδή τα κριτήρια που βάζει ο νόμος για το ποιοι θεωρούνται άποροι, πολύτεκνοι κ.λπ. δεν έχουν τηρηθεί. Αρα, ο δήμος πρέπει να βρει από αλλού έσοδα για να απαλλάξει αυτές τις κατηγορίες από τα δημοτικά τέλη και τους φόρους, δηλαδή από τους δημότες.

5. Δημοτικό Συμβούλιο αποφασίζει ομόφωνα να εκτελέσει αντιπλημμυρικά έργα ή να χτίσει ένα σχολείο και να εντάξει το έργο στο ΕΣΠΑ για να πάρει τη σχετική χρηματοδότηση. Παίρνει την απόφαση και αρχίζει να περιμένει την ένταξη στο ΕΣΠΑ. Την ίδια στιγμή, ο ίδιος δήμος εντάσσει στο ΕΣΠΑ έργο που αφορά κατασκευή ποδηλατόδρομου κατά μήκος της παραλιακής ζώνης στην Αττική. Εγκρίνεται από τους αρμόδιους κρατικούς φορείς το έργο του ποδηλατόδρομου, αλλά το έργο της κατασκευής του σχολείου καθυστερεί και στο τέλος δεν εγκρίνεται. Για να ξαναγίνει αίτηση ένταξης στο ΕΣΠΑ πρέπει να περάσουν αρκετοί μήνες. Η υπόθεση του σχολείου για το οποίο μιλάμε εκκρεμεί εδώ και πολλά χρόνια...

Τι δείχνουν τα παραπάνω;

— Οι δήμοι και οι περιφέρειες ως φυσική συνέχεια του κεντρικού κράτους, ως κομμάτι του κρατικού μηχανισμού παίζουν έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο. Βεβαίως, στα παραδείγματά μας πήραμε τις …ιδανικές συνθήκες, ότι δηλαδή η απόφαση πάρθηκε ομόφωνα. Τα τελευταία χρόνια τέτοιες περιπτώσεις πληθαίνουν, όχι γιατί ξαφνικά οι εκλεγμένοι της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ, διάφοροι δήθεν ανεξάρτητοι και ακομμάτιστοι άλλαξαν μυαλά. Ετσι κι αλλιώς αυτές οι αστικές δυνάμεις δεν έχουν πρόβλημα να παίρνουν τέτοιες αποφάσεις, γιατί τους ενδιαφέρει η Τοπική Διοίκηση να παίξει το ρόλο ως μαξιλάρι απορρόφησης της αγανάκτησης για την αντιλαϊκή πολιτική, ενώ γνωρίζουν βέβαια ότι αυτές οι αποφάσεις δε θα υλοποιηθούν. Ετσι και το λαό χειραγωγούν και την αστική πολιτική εφαρμόζουν. Καταμερισμός ρόλων στους μηχανισμούς του αστικού κράτους υπάρχει έτσι κι αλλιώς, όπως υπάρχει και σχετική αυτοτέλεια που εξυπηρετεί το βασικό προσανατολισμό και τη στρατηγική της αστικής εξουσίας.

— Τη λειτουργία του Δημοτικού και Περιφερειακού Συμβουλίου με αυτήν της κυβέρνησης, του αρμόδιου υπουργείου και της Γενικής Γραμματείας Αποκεντρωμένης Διοίκησης πρέπει να την δούμε ως ενιαία λειτουργία. Και αυτό παρά το γεγονός ότι σε επίπεδο Δημοτικού Συμβουλίου εμφανίζεται αρχικά μια απόφαση που δείχνει να έχει διαφορετική κατεύθυνση από αυτό που τελικά υλοποιείται. Τοπικές Διοικήσεις αξιοποιούν το πραγματικά ασφυκτικό θεσμικό πλαίσιο ως άλλοθι αφενός για να διαπαιδαγωγούν το λαό στην έκπτωση των αναγκών του αφετέρου στη λογική της διαχείρισης εντός βεβαίως των πλαισίων του συστήματος. Αλλωστε, δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει αλλιώς η Τοπική Διοίκηση αφού είναι κομμάτι του αστικού κράτους με συγκεκριμένες, ξεχωριστές αρμοδιότητες. Αυτό το θεσμικό πλαίσιο ορίζεται από την τάξη που έχει στα χέρια της την εξουσία, από το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό.

— Οσοι υπόσχονται ότι μπορούν να αξιοποιήσουν τους δήμους για να εφαρμόσουν φιλολαϊκή πολιτική, χωρίς σύγκρουση με το ίδιο το αστικό κράτος, την πολιτική των αστικών κυβερνήσεων, την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, τη στρατηγική του κεφαλαίου, κοροϊδεύουν τον κόσμο. Γιατί και η πείρα δείχνει ότι ανεξάρτητα από προθέσεις, η Τοπική Διοίκηση έχει από τη φύση της αντεργατική, αντιλαϊκή αποστολή, οι όποιες δυνατότητες να μπουν – έστω – εμπόδια στην αντιλαϊκή επίθεση είναι περιορισμένες… Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να κάθονται άπραγοι. Ο λαός πρέπει να διεκδικεί καλύτερους όρους για τη ζωή του, και αυτό πρέπει να γίνεται με μέτωπο αγώνα απέναντι και στο δήμο ή την περιφέρεια και στην κυβέρνηση. Αυτή η διεκδίκηση με τέτοιους όρους είναι προϋπόθεση για να μπαίνουν εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική και της Τοπικής Διοίκησης και να υπάρξουν και ορισμένες επιμέρους κατακτήσεις. Ο λαός δεν πρέπει να αποδεχτεί τη λογική της «ασφυκτικής νομοθεσίας» και του «νομικού πλαισίου που δεν μπορεί να ξεπεραστεί».

— Η πολιτική της ΕΕ επηρεάζει αποφασιστικά το ποια έργα υποδομής θα γίνουν με βασικό κριτήριο την εξυπηρέτηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Στο παράδειγμά μας, ο ποδηλατόδρομος είχε κόστος κατά 50% μικρότερο από το σχολείο και εγκρίθηκε γρήγορα. Το ίδιο όμως θα γινόταν εάν ήταν ένα έργο αστικής ανάπλασης ή ένα γήπεδο (γκολφ κ.λπ.) ακριβώς επειδή αυτό το έργο θα διευκόλυνε την επιχειρηματική δραστηριότητα στους τομείς του τουρισμού και του επισιτισμού, που έχουν μεγάλη ανάπτυξη στη συγκεκριμένη περιοχή. Από την άλλη το σχολείο ή το αντιπλημμυρικό έργο έχει μεγαλύτερο κόστος και δεν είναι ανταποδοτικό, δεν φέρνει έσοδα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν εγκρίνονται και τέτοια έργα. Οι προτάσεις στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ αξιολογούνται και αποφασίζονται στο πλαίσιο συγκεκριμένων κατευθύνσεων της ΕΕ και με γνώμονα κατά πόσο το έργο διευκολύνει το κεφάλαιο.

Υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις και δυνάμεις στην Τοπική Διοίκηση (π.χ. «Πρωτοβουλία των 5», ΣΥΡΙΖΑ) που ισχυρίζονται πως μπορεί να λυθεί το πρόβλημα στο πλαίσιο μιας συνολικής μεταρρύθμισης του διοικητικού συστήματος της χώρας, στο πλαίσιο των απαραίτητων αλλαγών του «Καλλικράτη». Τι εννοούν δηλαδή; Μήπως ότι εάν σταματήσει να υπάρχει ο γγ Αποκεντρωμένης Διοίκησης ή ο επίτροπος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ξαφνικά η Τοπική Διοίκηση θα μοιράζει λεφτά στους άπορους, δουλειές στους ανέργους, θα χαρίζει τα τροφεία στους παιδικούς σταθμούς, θα καταργεί τα ανταποδοτικά τέλη και τους φόρους, θα προσληφθεί προσωπικό για τα προγράμματα Πρόνοιας, θα γεμίσει η χώρα με συνεργεία προσεισμικού ελέγχου των σχολείων, θα υπάρξει οργασμός αντιπλημμυρικών έργων και θα γίνουν γήπεδα για να αθλούνται οι νέοι;

Ας θυμηθούμε:

Αστικές πολιτικές δυνάμεις (π.χ. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) ζητούσαν πριν την εφαρμογή του «Καποδίστρια» την κατάργηση των διορισμένων νομαρχών που έπαιζαν περίπου τον ίδιο ρόλο με αυτόν του γγ Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Οι διορισμένοι νομάρχες καταργήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και θεσπίστηκε η αιρετή Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, καθιερώθηκε όμως ο διορισμένος από το κράτος περιφερειάρχης. Και πάλι αστικές πολιτικές δυνάμεις ζητούσαν μετά από μερικά χρόνια την κατάργηση των διορισμένων περιφερειαρχών που έπαιζαν το ρόλο του ελεγκτή. Από το 2011 καταργήθηκαν και οι διορισμένοι περιφερειάρχες, καθιερώθηκε η αιρετή Περιφερειακή Διοίκηση και ορίστηκε από το κράτος ο διορισμένος γενικός γραμματέας Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Σε κάθε αστική διοικητική μεταρρύθμιση πάντοτε υπήρχε ένας βαθμός ελέγχου δήμων και περιφερειών από το κεντρικό κράτος. Αυτές οι αλλαγές όχι μόνο δεν βελτίωσαν την κατάσταση αλλά, αντίθετα, οδηγούσαν σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση. Δεν αποκλείεται, δε, σε μια πορεία μια αστική κυβέρνηση ή μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης να καταργήσει τον γραμματέα και να αντικατασταθεί από κάτι άλλο. Η ουσία όμως δεν θα αλλάξει.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση και μπροστά στις επικείμενες εκλογές (ευρωεκλογές, τοπικές, βουλευτικές, όποτε κι αν γίνουν) το κριτήριο ψήφου για τους εργαζόμενους, τις λαϊκές οικογένειες, πρέπει να είναι ενιαίο. Ο ρόλος που παίζει η Τοπική Διοίκηση, η υλοποίηση της πολιτικής της ΕΕ και της κυβέρνησης, είναι κριτήριο για να δει ο εργαζόμενος τι στάση πρέπει να κρατήσει. Η πολιτική ΕΕ – αστικών κυβερνήσεων που υλοποιείται μέσα από την Τοπική Διοίκηση είναι ενιαία και επηρεάζει την καθημερινότητα των εργαζομένων, των οικογενειών τους. Κριτήριο ψήφου είναι η αναγκαιότητα ισχυρής εργατικής – λαϊκής αντιπολίτευσης παντού. Γι’ αυτό απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ισχυροποίηση του ΚΚΕ και μπροστά στις εκλογές για την Τοπική Διοίκηση, την Ευρωβουλή και στο μέλλον για τη Βουλή.

 

Αρέσει σε %d bloggers: