Tag Archives: ΣΥΡΙΖΑ

«Συριζαίϊκη ξεφτύλα: Πόσο βαθιά είναι ο πάτος που θα πιάσουν!!!

    Ως «έσχατο μέσο» χαρακτηρίζει την απεργία η κυβερνητική εφημερίδα «Αυγή» σε άρθρο (28/6) με το οποίο επιτίθεται αισχρά στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων της Τοπικής Διοίκησης. Ο συντάκτης του κειμένου αναπαράγει και ενισχύει ό,τι πιο ελεεινό έχει γραφτεί και ακουστεί στις εφημερίδες και σε άλλα αστικά ΜΜΕ σε βάρος των εργατικών αγώνων, των διεκδικήσεων, και ιδιαίτερα ενάντια στο δικαίωμα της απεργίας. Μέχρι τώρα είχαμε δει, όταν κινητοποιούνται οι αγρότες, τα φώτα να πέφτουν πάνω στους «αγανακτισμένους» μεταφορείς. Οταν απεργούν οι εργαζόμενοι των μεταφορών, στους «αγανακτισμένους» αγρότες. Κι όταν απεργούν οι ναυτεργάτες ή οι ξενοδοχοϋπάλληλοι, στους «αγανακτισμένους» τουρίστες κ.ο.κ. Κάπως έτσι ξεδιπλώνεται πάντα η προσπάθεια ενεργοποίησης του «κοινωνικού αυτοματισμού». Ολα αυτά, όμως, είναι ερασιτεχνισμοί για την «Αυγή», η οποία είπε να …ενώσει όλους τους «αγανακτισμένους» και να ξεμπερδεύει μια και καλή με τις απεργίες, που όπως λέει στηρίζονται «στην ομηρία των πολιτών»! Κάπως έτσι, καταλήγει να κατηγορεί για «ομηρία» της κοινωνίας, εκτός από τους εργαζόμενους των ΟΤΑ, τους αγρότες που «καταλαμβάνουν τους δρόμους και παραλύουν εμπορικά τη χώρα», τους εργαζόμενους στα λιμάνια, που με τις απεργίες τους προκαλούν τεράστιες ζημιές κ.λπ.

    Συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο, ο αρθρογράφος μιλάει για «ασυγχώρητες ευθύνες» του ΚΚΕ, που όπως λέει «έχει ισχυρές συνδικαλιστικές προσβάσεις στους κλάδους των εργαζομένων στους ΟΤΑ και στους αγρότες»… Και αποφαίνεται για το ΚΚΕ: «Δεν μπορεί να είσαι και με τους αγρότες απεργούς και με τους εργαζόμενους στα λιμάνια απεργούς, όταν ο ένας κλάδος τιμωρεί ελαφρά τη καρδία έναν άλλο και όλοι μαζί τη χώρα που ματώνει και αγωνίζεται να βγει από την ασφυξία της χρεοκοπίας» (!) Εκτός λοιπόν από το δικαίωμα στην απεργία, το λιβελογράφημα της «Αυγής» θέλει να πετάξει στα σκουπίδια και την ταξική αλληλεγγύη, δηλαδή την έμπρακτη έκφραση της συμπαράστασης στους απεργούς ενός κλάδου από τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα που πλήττονται από την ίδια αντιλαϊκή πολιτική, που συνθλίβονται από τον ίδιο αντίπαλο, τα μονοπώλια και το κράτος τους. Η «Αυγή» σκόπιμα παρουσιάζει όλους αυτούς να έχουν διαφορετικά και συγκρουόμενα συμφέροντα, για να υπονομεύσει την προοπτική κοινής πάλης και της συμμαχίας τους, να συκοφαντήσει την αλληλεγγύη και να παροτρύνει τον «κοινωνικό αυτοματισμό», κατατάσσοντας όποιον αγωνίζεται και διεκδικεί στους «εχθρούς» της οικονομίας και της ανάκαμψης. Ομολογεί εμμέσως εξάλλου ο αρθρογράφος ότι δεν γίνεται να είσαι και με την καπιταλιστική ανάπτυξη, και με τις δίκαιες εργατικές – λαϊκές διεκδικήσεις, αφού αυτές βλάπτουν τα «εθνικά συμφέροντα» όπως λέει το άρθρο, δηλαδή το συμφέρον της αστικής τάξης, με το οποίο ταυτίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντας τη βρώμικη δουλειά για το κεφάλαιο.

    Φτάνοντας στο διά ταύτα και για να κάνει τα πράγματα πιο σαφή, γράφει η «Αυγή»: «Ορισμένοι κρίσιμοι για τα κοινωνικά και εθνικά συμφέροντα κλάδοι δεν έχουν το δικαίωμα της απεργίας». Για όποιον δεν το κατάλαβε, η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ τρέχει ως «λαγός» μπροστά, ανοίγοντας το δρόμο και καλώντας ουσιαστικά σε αποφασιστική περιστολή του απεργιακού δικαιώματος. Αποδεικνύεται «βασιλικότερη του βασιλέως», καθώς προπαγανδίζει μέτρα πιο προωθημένα από αυτά που συμφωνήθηκαν στην πρόσφατη «αξιολόγηση» και αφορούν τη νομοθέτηση νέων εμποδίων στην προκήρυξη απεργιών από τα σωματεία. Είναι φανερό ότι όσοι έχουν πάρει εργολαβία την κατασυκοφάντηση των αγώνων και την προσπάθεια ενεργοποίησης του «κοινωνικού αυτοματισμού», όπως η κυβέρνηση και οι εφημερίδες της, συμπληρωματικά σε «ναυαρχίδες» της αστικής προπαγάνδας, το πάνε πολύ πιο μακριά. Το πρόβλημά τους δεν είναι η ρύπανση, ούτε η δημόσια υγεία, για την οποία κόπτονται δήθεν, αφού η πολιτική που υπερασπίζονται και υλοποιούν είναι υπεύθυνη για την επιβάρυνση και σε αυτούς τους τομείς, για τη συνολική υποβάθμιση της ζωής της εργατικής – λαϊκής οικογένειας.

    Το πραγματικό τους πρόβλημα είναι το αίτημα των εργαζομένων για «μόνιμη και σταθερή δουλειά», την οποία η κυβέρνηση θεωρεί «εκτός τόπου και χρόνου», αφού το κεφάλαιο έχει ανάγκη από «μόνιμα» ευέλικτους και ανασφαλείς εργαζόμενους. Γι’ αυτό η «Αυγή» γράφει: «… Στους δήμους, όπου το καλοκαίρι διπλασιάζεται ο πληθυσμός τους και χρειάζονται για τέσσερις μήνες περισσότερα χέρια, τι θα κάνουν οι έκτακτοι τους υπόλοιπους οκτώ μήνες;». Δεν λέει βέβαια η «Αυγή» ότι οι υπηρεσίες αυτές είναι μόνιμα υποστελεχωμένες, ακόμα κι αν πάρουμε σαν κριτήριο τη στοιχειώδη λειτουργία τους και όχι τις σύγχρονες ανάγκες. Οτι η εντατικοποίηση πάει σύννεφο για μόνιμους και συμβασιούχους και ότι ακόμα και η «λύση» των πεντάμηνων που βρήκαν για τις «έκτακτες» ανάγκες, με την εκμετάλλευση των συμβασιούχων και τα απανωτά «ατυχήματα», δείχνει τη συνολικότερη αντίληψη και αυτής της κυβέρνησης για τα εργασιακά δικαιώματα και τις ανάγκες. Φτάνει μάλιστα στο σημείο η «Αυγή» να «αναρωτιέται» αν οι «φορολογούμενοι» αντέχουν να πληρώνουν τους εργαζόμενους στην Καθαριότητα, θεωρώντας δεδομένο ότι η ανταποδοτικότητα συνιστά «κανονικότητα», παρά τη σκληρή φορολογία που πληρώνει ούτως ή άλλως ο λαός. Και τα λέει αυτά η εφημερίδα μιας κυβέρνησης που φόρτωσε στο λαό δύο μνημόνια και δεκάδες αντιλαϊκούς εφαρμοστικούς νόμους, πρόσθετα σε όσα έκαναν οι προηγούμενοι.

    Συμπερασματικά: Η επίθεση στους εργαζόμενους της Καθαριότητας είναι επίθεση που αφορά όλη την εργατική τάξη, τόσο για τις μορφές που επιλέγει για να προβάλει τις διεκδικήσεις της, όσο και για το ίδιο το περιεχόμενό τους. Γι’ αυτό, αθλιότητες σαν αυτές της «Αυγής», που καλούν σε απομόνωση των εργαζομένων που δίνουν δίκαιους αγώνες, πρέπει να επιστραφούν ως απαράδεκτες. Επιβεβαιώνοντας ότι ο κατήφορος δεν έχει τέλος και ότι η κυβέρνηση της «πρώτη φορά αριστεράς» μπορεί να κάνει ακριβώς ό,τι και οι προηγούμενες. Σε μια περίοδο που εργαζόμενοι διαφόρων κλάδων ετοιμάζονται για νέους απεργιακούς αγώνες, όπως στο Εμπόριο και στον Επισιτισμό – Τουρισμό, η αλληλεγγύη της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων είναι δύναμη και ασπίδα απέναντι σε κάθε υπονόμευση και επίθεση και θα αποτελέσει στοιχείο αναμέτρησης με την κυβερνητική πολιτική.

Advertisements

Η πραγματική ρήξη που χρειάζεται ο λαός και τα υποκατάστατά της

«Η συμφωνία θα είναι καλή, γιατί θα είναι συμφωνία», δήλωσε το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, Δ. Βίτσας στο MEGA, στις 9/7. Την ίδια μέρα άλλο στέλεχος του ίδιου κόμματος ο Θ. Καρτερός, στην «Αυγή», αναρωτιόταν: «Αν είναι να γίνουμε γιουσουφάκια, γιατί όχι ρήξη;».

Ρητά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τους τελευταίους 5 μήνες δείχνει στο λαό με το δάχτυλό της πως θέλει και κινείται για την υπογραφή μιας συμφωνίας με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ). Αλλωστε αυτό υποσχέθηκε, τόσο προεκλογικά το Γενάρη, όσο και πρόσφατα, πριν από το δημοψήφισμα. Μάλιστα, έχει μαζί της και τον Πάνο, που υποσχέθηκε να προσέχει τον Αλέξη, ώστε να μη ρίξει το «τρενάκι» στον γκρεμό…

Την ίδια ώρα, κι ενώ κάθε φορά «καθαρογράφεται η συμφωνία», η δουλειά κάπου «κολλάει». Αυτό συμβαίνει όταν ένα άλλο τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ ζητά «ρήξη» κι επιστροφή στη δραχμή, σηκώνοντας τους «εθνικο-πατριωτικούς» τόνους, «για να μη γίνουμε γιουσουφάκια», βρε αδελφέ! Για να μην υποταχτούμε στη «γερμανική μπότα»!

Αλήθεια, αυτή η λεγόμενη κι «αριστερή πλατφόρμα» του ΣΥΡΙΖΑ και συνολικά αυτό το κόμμα δεν τα γνώριζαν αυτά και πριν; Δεν ήξεραν το τι συνέβαινε σ’ αυτό το «ευαγές ίδρυμα» την ΕΕ, που και οι ίδιοι είχαν συμβάλει να δημιουργηθεί ως ΣΥΝ, ψηφίζοντας τη Συνθήκη του Μάαστριχτ;

Δεν το γνώριζαν, όταν υπόσχονταν «στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν»;

Οταν υπόσχονταν πως μέσα στην Ευρωζώνη, μέσα στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, στη γραμμή του «ανήκομεν εις την Δύσιν», και πάντα μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, θα σταματήσουν τα αντιλαϊκά μέτρα και θα καταργήσουν αντιλαϊκά μνημόνια;

Ηξεραν, ας μην κοροϊδευόμαστε! Τα γνώριζαν! Σίγουρα στα νιάτα τους θα είχε πέσει στα χέρια τους το άρθρο του Λένιν «Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» (100 χρόνια συμπληρώνονται τον Αύγουστο από την πρώτη κυκλοφορία του), όπου έγραφε πως «οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες, είτε είναι αντιδραστικές…. Στον καπιταλισμό, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη βάση, άλλη αρχή μοιρασιάς εκτός από τη δύναμη…. Ο καπιταλισμός σημαίνει ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και αναρχία στην παραγωγή. Το να κηρύσσει κανείς μια «δίκαιη» μοιρασιά του εισοδήματος σε μια τέτοια βάση είναι προυντονισμός, στενοκεφαλιά μικροαστού και φιλισταίου … Η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι απόλυτος νόμος του καπιταλισμού». Δεν μπορεί να υπάρξει, λοιπόν, καμία ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη μέσα στην ΕΕ.

Τα γνώριζαν, λοιπόν! Αλλά προτίμησαν να υπνωτίσουν το λαό, να του πούνε παχυλά ψέματα για να τον καθησυχάσουν, να βάλουν το λαϊκό κίνημα σε «αγρανάπαυση» προσμονής των εξελίξεων με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Ερωτήματα προβάλλουν κάμποσα: Γιατί το έκαναν αυτό; Γιατί, τώρα μιλούν (κάποιοι απ’ αυτούς) για ρήξη; Τι σημαίνει αυτή η κολοβή «ρήξη» τους για το λαό;

Ξέροντας, όλο το πλαίσιο, βλέποντας ολόκληρο το «δάσος», μπορεί κανείς να απαντήσει σωστά σ’ αυτά τα ερωτήματα. Σαφώς και η «δουλειά» (πριν το δημοψήφισμα) δεν χάλασε για τα 500 εκατομμύρια ευρώ που είχαν απόσταση οι θέσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με αυτές των «εταίρων» τους. Είναι φανερό πως το «ελληνικό πρόβλημα» έχει εμπλακεί στη σύγκρουση ΗΠΑ – ΕΕ, που αφορά τόσο τη γραμμή διαχείρισης του καπιταλισμού, όσο και το ζήτημα της πρωτοκαθεδρίας στην Ευρώπη. Απλά πράγματα: Κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ προτιμούν «ρήξη» με τη Γερμανία και ταυτόχρονη πρόσδεση στη γραμμή των ΗΠΑ του Ομπάμα. Ομως, η επιστροφή στη δραχμή και η πρόσδεση της χώρας ισχυρότερα στο αμερικάνικο γεωπολιτικό «άρμα», μ’ ένα ελεγχόμενο (από τις ΗΠΑ) «άνοιγμα» και σε άλλους διεθνείς «παίκτες» (βλέπε Ρωσία, Κίνα κ.ά.), τίποτα το καλό δεν θα σημάνει για τον ελληνικό λαό. Επίσης, θα συνοδευτεί με αντιλαϊκά μέτρα και τη χειροτέρευση της ζωής του λαού, όπως θα γίνει και με το νέο μνημόνιο, (αν το φέρει η συγκυβέρνηση), που επίσης θα συμφέρει την αστική τάξη της χώρας (ή τμήμα της). Είναι δύο αδιέξοδοι δρόμοι για το λαό. Ποιος ο χειρότερος; Κι οι δύο είναι χειρότεροι!

Οταν τα λέμε αυτά ξεσηκώνεται η πολιτική «ουρά» του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η τελευταία, αμέσως μετά το «πάντρεμα» του «ΟΧΙ» με το «ΝΑΙ» στο προεδρικό μέγαρο, στις 6/7, συμπεριφέρεται ως «απατημένη σύζυγος», σαν την ουρά της σαύρας που ακόμη πηδάει όταν κάποιος την κόψει από το κορμί της. Μα καλά, δεν γνώριζε ότι το «ΟΧΙ» της κυβέρνησης, την επομένη θα μετατρεπόταν σε «ΝΑΙ»; Εδώ ισχύει το «αν δεν ήξερε, γιατί δε ρώταγε;»

Τέτοιες δυνάμεις, που παλαιότερα χαρακτηρίζονταν «αριστερή σοσιαλδημοκρατία», κάνουν πως δε βλέπουν τις ενδοαστικές συγκρούσεις και μάλιστα επιδιώκουν να βάλουν το λαό να διαλέξει πλευρά, μέσα σ’ αυτήν την αστική αντιπαράθεση. Να διαλέξει πλευρά αστικής τάξης, να διαλέξει ιμπεριαλιστή. Κατηγορούν το ΚΚΕ, πως με την στάση του «τοποθετήθηκε ενάντια στην έξοδο από την Ευρωζώνη, ρίχνοντας νερό στο μύλο του ευρωμονόδρομου». Κι αυτήν την υποκριτική κατηγορία την απευθύνουν αυτοί που, με την πολιτική στάση τους, συμβάλλουν στο να δουλευτεί μέσα στη συνείδηση του λαού πως μπορεί να υπάρξει κι ένας καλύτερος καπιταλισμός, χωρίς ευρώ, χωρίς ΕΕ, αλλά καπιταλισμός!

Ας πάρουμε το «καλό σενάριο» πως δεν είναι ενσωματωμένοι μέσα στο αστικό παιχνίδι, κάτι το οποίο δεν έχει καμία πραγματική βάση, διαβάζοντας π.χ. τον κ. Δελαστίκ. Ας πάρουμε το σενάριο πως η δική τους «ρήξη», όπως την περιγράφουν, με το ευρώ και την ΕΕ, θα «ικανοποιήσει», όπως λένε «τις εργατικές και λαϊκές διεκδικήσεις ενάντια στη λιτότητα, στη φορομπηξία, στις ιδιωτικοποιήσεις και στην καταστροφή του κοινωνικού κράτους».

Πώς θα γίνει αυτό; Πώς θα καταργηθεί η εκμετάλλευση την ώρα που θα παραμένει το τιμόνι της εξουσίας και ο πλούτος στα χέρια των εκμεταλλευτών;

Πώς θα συνυπάρξει η αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των καπιταλιστών, με την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών;

Πού έγινε αυτό; Σε ποια χώρα; Σε ποια χώρα, χωρίς να ανατραπούν τα θεμέλια της καπιταλιστικής κοινωνίας, χωρίς να μπουν άλλες βάσεις στην οικονομία και στην κοινωνία, χωρίς να γίνει επαναστατική ανατροπή, μπόρεσαν οι εργαζόμενοι να γλιτώσουν από τα αδιέξοδα του καπιταλισμού; Πουθενά! Καλούν, λοιπόν, σε μια «ρήξη – μαϊμού», που δεν μπορεί να λύσει κανένα ουσιαστικό λαϊκό πρόβλημα, κι η οποία έχει κι ένα επιπλέον επιβαρυντικό στοιχείο. Οτι δίνει «αριστερό άλλοθι» στην αστική τάξη και στους κυρίαρχους κύκλους της ΕΕ να παρουσιάσουν μια πιθανή επιλογή τους, δηλαδή ένα πιθανό Grexit (αν αυτό συμβεί ως τη Δευτέρα), ως μια δήθεν «αριστερή» κι «επαναστατική» διαδικασία.

Η πραγματική ρήξη που χρειάζεται η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα δεν έχει καμία σχέση με αυτά που λέει η λεγόμενη «αριστερή πλατφόρμα» του ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες περιθωριακές οπορτουνιστικές ομάδες του «διαδικτύου».

Η πραγματική ρήξη απαιτεί συνολική ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, με αποδέσμευση από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, του πλούτου, απαιτεί νέους θεσμούς εργατικής – λαϊκής εξουσίας, συνεκτικό και πλήρες σχέδιο οικοδόμησης της άλλης κοινωνίας και οικονομίας, που δεν θα έχει κριτήριο το κέρδος, αλλά την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Αυτά τα προβάλλει μόνον το ΚΚΕ.

Η πραγματική ρήξη απαιτεί υψηλό βαθμό ετοιμότητας, αποφασιστικότητας κι οργάνωσης σημαντικού τμήματος του λαού κι αυτό επιδιώκει το ΚΚΕ, στηρίζοντας κι οργανώνοντας παντού τη δράση της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, ενάντια στα χειρότερα που του ετοιμάζει το κεφάλαιο για να «αυγατίσει» τα κέρδη του. Η ισχυροποίηση των ταξικών δυνάμεων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, προώθηση της Λαϊκής Συμμαχίας, η οργάνωση της πάλης για κάθε λαϊκό πρόβλημα, η σταθερή «πυξίδα» της πάλης ενάντια στον καπιταλισμό και στα μονοπώλια είναι προϋπόθεση της ρήξης υπέρ του λαού, κι όχι για την υπηρεσία κάποιας «ξένης» σημαίας.

Και για τις ΚΟΙΝΣΕΠ … «ορθή επανάληψη» από τον ΣΥΡΙΖΑ

Την περασμένη Πέμπτη στο Περιφερειακό Συμβούλιο ψήφισαν τη συμμετοχή τους σε εταιρικό σχήμα ΚΟΙΝΣΕΠ. Πριν τις εκλογές έλεγαν ότι οι ΚΟΙΝΣΕΠ είναι «ένα σχέδιο νεοφιλελεύθερης έμπνευσης» και «κερκόπορτα για ιδιωτικοποιήσεις των κοινωνικών υπηρεσιών»…

Αλλη μια «ορθή επανάληψη» από τον ΣΥΡΙΖΑ είχαμε την προηγούμενη εβδομάδα. Αυτήν τη φορά η κωλοτούμπα έγινε στο Περιφερειακό Συμβούλιο. Θέμα στη συνεδρίαση της Πέμπτης ήταν η συμμετοχή της Περιφέρειας Αττικής σε εταιρικό σχήμα για χρηματοδότηση της «Λειτουργίας Περιφερειακών Μηχανισμών Υποστήριξης της ανάπτυξης και προώθησης των ΚΟΙΝΣΕΠ και ευρύτερα των πρωτοβουλιών της Κοινωνικής Οικονομίας». Με απλά λόγια, η περιφέρεια Αττικής προωθεί τις ΚΟΙΝΣΕΠ, το νέο εργαλείο αποδόμησης εργασιακών σχέσεων και ιδιωτικοποίησης μιας σειράς υπηρεσιών και δομών που θα έπρεπε να παρέχονται απρόσκοπτα στο λαό με ευθύνη του κράτους. Και έτσι εξηγείται το γεγονός ότι οι παρατάξεις Σγουρού και Κουμουτσάκου υποδέχτηκαν τη συγκεκριμένη εισήγηση του ΣΥΡΙΖΑ «μετά βαΐων και κλάδων» και βέβαια την ψήφισαν…

Μάλιστα, η εισηγήτρια του θέματος εκ μέρους της πλειοψηφίας (ΣΥΡΙΖΑ), αντιπεριφερειάρχης Ερμιόνη Κυπριανίδου, επιχείρησε να μεταφέρει πείρα από σχετικά εγχειρήματα στήριξης της καπιταλιστικής ανάπτυξης στη Λατινική Αμερική. Ανακαλύπτοντας νέες μορφές οικονομίας ισχυρίστηκε ότι «η Κοινωνικά Αλληλέγγυα Οικονομία μπορεί να αποτελέσει έναν ανταγωνιστικό τρόπο παραγωγής που συγκρούεται με αυτό που λέμε αδυσώπητη οικονομία της αγοράς».

Στην τοποθέτησή της η Αλ. Μπαλού -εκ μέρους της «Λαϊκής Συσπείρωσης»- απάντησε πως «οι ΚΟΙΝΣΕΠ και στη Λατινική Αμερική και στην Ευρώπη είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα». Συνέχεια

Ένα νέο απόχτημα του ΣΥΡΙΖΑ

Στις 2 Οκτωβρη στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ηλιούπολης έγιναν οι διαδικασίες για την εκλογή του λεγομένου «Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης».

Ένας νέος αντιδραστικός θεσμός στο επίπεδο των Δήμων που ήρθε με τον Καλλικράτη και που έχει σαν στόχο να καλλιεργήσει τον κοινωνικό εταιρισμό και την ταξική συναίνεση ενσωματώνοντας τα λαϊκά στρωματά στο όραμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης . Να συμφιλιώσει εργάτες, ανέργους φτωχούς επαγγελματίες , αγρότες , νέους με την εφόρμηση του μεγάλου κεφαλαίου και των επιχειρήσεων στις λειτουργίες και τις υπηρεσίες της Τοπικής διοίκησης.

Το κύριο άλλωστε ζήτημα σήμερα που χαρακτηρίζει τις εξελίξεις και τις ανατροπές στους Δήμους και που φέρνει στην ημερήσια διάταξη την λεγόμενη αξιολόγηση και τις απολύσεις για τους εργαζόμενους , την εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών τους ,τις ιδιωτικοποιήσεις και τα ΣΔΙΤ, την φορολεηλασία για τους δημότες κλπ .

Αυτό τον αντιδραστικό θεσμό που σε ελάχιστους Δήμους έχει γίνει κατορθωτό να στηθεί μέχρι σήμερα ( μια και απαιτεί τα 2/3 των δημοτικών συμβούλων , που σημαίνει ευρύτατες συναινέσεις στο επίπεδο των πολιτικών δυνάμεων που εκφράζονται σε αυτό ) διεκδίκησε από την μεριά του ο Σύριζα με την υποψηφιότητα του Δ. Καλτσώνη.

Αρθρογράφος στο αντί ΚΚΕ site του Εργατικού Αγώνα και στο «σύλλογο» Κορδάτος που καιρό τώρα διαστρεβλώνοντας την πολιτική του ΚΚΕ επιχειρεί μάταια να καλλιεργήσει συγχύσεις στους φίλους του κόμματος , φιλοδοξώντας να κάνει τους κομμουνιστές ορντινάντσες της πολιτικής και της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ. Σε εμάς ένα μένει να πούμε όταν συναντάμε τέτοιες υποψηφιότητες για τέτοιους αντιδραστικούς θεσμούς , τέτοιες «πετυχημένες μεταγραφές» . Άντε και σε καλή μεριά και όπως λέει ο λαός μας « καιρός φέρνει τα λάχανα καιρός τα παραπούλια»…

***** Για καλύτερη ενημέρωση ας έχουμε υπόψη, τι ο ίδιος ο Δ.Κ λέει, στην αίτηση-Βιογραφικό που κατέθεσε στο δημοτικό Συμβούλιο.

« Αξιότιμε κύριε πρόεδρε,
με την παρούσα δηλώνω την πρόθεση μου να υποβάλλω υποψηφιότητα για την θέση του Συμπαραστάτη του Δημότη . Ως πολίτης της πόλης μας και διαθέτοντας την αναγκαία επιστημονική ειδίκευση, θα επιθυμούσα να συμβάλλω στην καταγραφή, ανάδειξη και, οπού ειναι δυνατό, επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι συμπολίτες μας, στο πλαίσιο των περιορισμένων εκ του νόμου αρμοδιοτήτων του θεσμού» .

Ξεχνά άραγε «ο πολίτης» με την «αναγκαία επιστημονική ειδίκευση» ότι δεν υποβάλει υποψηφιότητα για την θέση του Συμπαραστάτη του Δημότη αλλά για την θέση του «Συμπαραστάτη του Δημότη ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ»! Νομίζουμε ότι δεν το ξεχνά αλλά συνειδητά το υποκρύπτει!
«Ο πολίτης» Καλτσώνης δηλώνει απογοητευμένος αν καταλάβαμε καλά γιατί θα αναγκαστεί να κινηθεί στις «στις εκ του νόμου περιορισμένες αρμοδιότητες του θεσμού». Θρηνεί για τις περιορισμένες αρμοδιότητες (αλήθεια για ποιόν;) του θεσμού και τσιμουδιά δεν βγάζει για τον συνολικά αντιδραστικό χαρακτήρα του! Εδώ ισχύει το τραβάτε με…. στην καπιταλιστική διαχείριση…… και ας κλαίω γοερά για το άδικο και αποκρουστικό της πρόσωπο! Τούτη την φορά δεν έκατσε αλλά θα… κάτσει την επόμενη!!!

O Μπέος, ο Μίχος και ο ΣΥΡΙΖΑ

Του Μιλτιάδη Κόκκινου

Η «Αυγή» έγραψε χτες ένα χυδαιολόγημα ενάντια στο ΚΚΕ με αφορμή την εκλογή του Αχιλλέα Μπέου στο Βόλο και του Γιάννη Μίχου στο Δήμο Αριστοτέλη.

Με εξυπνάδες δήθεν και αναφορές στον …Στάλιν, η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε απ’ το ΚΚΕ να κάνει … αυτοκριτική γιατί δεν στήριξε τον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ στον Β’ γύρο στο Βόλο και άκουσον – άκουσον γιατί κατέβασε ψηφοδέλτιο στο Δήμο Αριστοτέλη!

Την ίδια μέρα, όμως, που η «Αυγή» έγραφε αυτά που έγραφε, ο Αλ. Μεϊκόπουλος, βουλευτής Μαγνησίας του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωνε πως θα συνεργαστεί «με τη νέα δημοτική αρχή για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της πόλης»!

Με ποιον επιδιώκει συνεργασία ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ; Με αυτόν που η «Αυγή» χαρακτήριζε ως εξής: «Ο Μπέος του ποδοσφαιρικού παρακράτους, του στοιχήματος, των νυχτερινών κέντρων, ο Μπέος που στηρίχτηκε ανοιχτά από τη Χρυσή Αυγή, που υιοθέτησε το λόγο και την αισθητική της Χρυσής Αυγής».

Και μετά τους φταίει το ΚΚΕ!

Πάμε τώρα και στη δεύτερη περίπτωση. Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί πως ο επιχειρηματίας Γιάννης Μίχος εκφράζει το κίνημα που προσπαθεί να εμποδίσει την εξόρυξη του χρυσού, άρα το ΚΚΕ, για να μη «διασπάσει» το κίνημα, δεν έπρεπε να κατεβάσει υποψήφιο!

Έκανε καλά το ΚΚΕ; Το αφήνουμε στη δική σας κρίση, παραθέτοντας ορισμένα αποσπάσματα από συνέντευξη του κ. Μίχου στην «Αυγή» (24/5):

«Οι δημοτικές εκλογές δεν ήταν δημοψήφισμα για το «ναι» ή το «όχι» στη μεταλλευτική δραστηριότητα στην περιοχή. Ήταν ένα δημοψήφισμα για το «ναι» ή το «όχι» στην ενότητα της τοπικής κοινωνίας (…)

Η προσπάθειά μας είχε θεσμικό προσανατολισμό και όχι κινηματικό και συνεπώς, ως νέα δημοτική αρχή, οφείλουμε, και είναι και η απαίτηση της κοινωνίας, να παίξουμε τον θεσμικό μας ρόλο. (…)

Η δημοτική αρχή δεν πρέπει να ταυτιστεί με την μία ή την άλλη πλευρά στο θέμα των μεταλλείων (…)

Η δημοτική αρχή δεν μπορεί να κλείσει τα μεταλλεία και δεν θέλει να παράξει ανέργους. (…)

Θέλουμε να γίνει ο δήμος ένα «θερμοκήπιο», αρωγός, καταλύτης της επιχειρηματικής δραστηριότητας και της αύξησης της απασχόλησης, έτσι ώστε να επιτευχθεί κάποια στιγμή και μια εργασιακή ισορροπία. Πιστεύω ότι μόνο έτσι θα τελειώσουμε και με τα διχαστικά διλήμματα και ο τόπος θα βαδίσει προς μια άλλη αναπτυξιακή κατεύθυνση».

Το ξαναείπαμε: Ας είναι πιο προσεκτικοί οι της «Αυγής» και του ΣΥΡΙΖΑ…

Στο σπίτι του κρεμασμένου…

Για μια ακόμη φορά, η «Αυγή» κάνει πως δεν καταλαβαίνει και ταυτόχρονα προκαλεί, γράφοντας για τη στάση του ΚΚΕ στο Β’ γύρο των τοπικών εκλογών.

Το ΚΚΕ, όσο και αν δεν θέλει να το χωνέψει η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ, είχε ενιαία στάση, σαφή και κρυστάλλινη, σε όλες τις κάλπες. Κάλεσε το λαό να ψηφίσει παντού με κριτήριο την καταδίκη της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης, των κομμάτων του ευρωμονόδρομου και των υποψηφίων τους, με όποια «ταμπέλα» κι αν εμφανίζονται.

Το ΚΚΕ δεν μπορεί και ούτε θα μπορούσε, ελέω ενός εκλογικού νόμου που θέτει εκβιαστικά διλήμματα στο λαό με τον Β΄ γύρο, να καλεί τους ψηφοφόρους στη μια κάλπη να καταδικάσουν την ΕΕ και τα κόμματα που τη στηρίζουν και στην άλλη κάλπη να ψηφίσουν το ανάποδο.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως το ΚΚΕ ταυτίζει τα κόμματα και τους υποψήφιους, ούτε λέει πως είναι όλοι ίδιοι. Η προσήλωση όμως στις αρχές της ΕΕ, του θεσμικού πλαισίου για την Τοπική Διοίκηση, που φέρει τη σφραγίδα της ΕΕ, στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης έχει συγκεκριμένα όρια, «νόμους σιδερένιους» απ’ τους οποίους κανείς δεν μπορεί να «ξεφύγει» όταν τους αποδέχεται.

Τα παραπάνω τα έχει επιβεβαιώσει άλλωστε η ίδια η ζωή, τα «έργα και οι ημέρες» των «αριστερών» δημάρχων που έχουν εκλεγεί με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι η «Αυγή» έγραφε προχτές πως το 2010 «οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ είχαν επικρατήσει σε μόλις 3 δήμους», ενώ στην πραγματικότητα είναι περισσότεροι οι δήμαρχοι που εκλέχθηκαν με την υποστήριξή του. Προφανώς, όσα έπραξαν οι συγκεκριμένοι δήμαρχοι έκαναν την «Αυγή» να …διαγράψει την εκλογή τους, με τις ψήφους και τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Χαρακτηριστικό είναι ακόμα και το παράδειγμα του «αριστερού» δημάρχου Αθήνας Γιώργου Καμίνη, που στήριξε εμμέσως πλην σαφώς ο ΣΥΡΙΖΑ στο Β΄ γύρο, το Νοέμβρη του 2010.

Καλά θα κάνουν, λοιπόν, να είναι πιο προσεκτικοί στην «Αυγή» γιατί έχουμε ράμματα για τη γούνα τους και κυρίως για τη διγλωσσία τους.

1. Αλήθεια, τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ικαρία; Η Οργάνωσή του στον Εύδηλο πάντως στήριξε ανοιχτά με ανακοίνωσή της τον «μνημονιακό» υποψήφιο, που το 2010 είχαν στηρίξει μαζί ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΝ – ΛΑ.Ο.Σ.

2. Τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια σειρά δήμους, που κατέβαιναν μόνο υποψήφιοι της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ; Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε… (Στοιχεία υπάρχουν και τα ξέρουν).

Και για να τελειώνουμε: Το ΚΚΕ ούτε παζάρια έκανε, ούτε συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, ούτε έκλεισε το μάτι στους ψηφοφόρους της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, ούτε σε «γεύματα» συμμετείχε.

Ας μην εκτοξεύουν λάσπη, λοιπόν, γιατί ο κόσμος βοά…

ΣΥΡΙΖΑ: Ξέρεις (;) τι ψηφίζεις…

Πανηγύριζε η «Αυγή» στις 16/11/2010 για τους δημάρχους που εκλέχτηκαν με τη στήριξη της «Ριζοσπαστικής Αριστεράς».

 

Σήμερα, τριάμισι χρόνια μετά, τι γνώμη έχουν εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ για τους ίδιους δημάρχους και μάλιστα ενόψει τοπικών εκλογών; Από τους δέκα δημάρχους για τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ πανηγύριζε το 2010, σήμερα στηρίζει μόνο τους δύο! Τους υπόλοιπους είτε δεν τους στηρίζει πλέον, τηρώντας αποστάσεις, είτε τους έχει καταγγείλει με διάφορες αφορμές, επιβεβαιώνοντας έτσι τον τυχοδιωκτισμό που τον χαρακτηρίζει:

Προεκλογικά στηρίζει όποιον να ‘ναι, αρκεί να μαζέψει ψήφους και να «καρφώσει σημαίες» σε δήμους, και μετεκλογικά, σαν απατημένη σύζυγος, δεν έχει κανένα πρόβλημα να καταγγέλλει τους υποψηφίους του για να είναι καλυμμένος από παντού. Γνωστά «ΠΑΣΟΚικά» κόλπα…

 

Να μερικά παραδείγματα αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ στον εαυτό του:

 

Για τον κύριο Δημαρά, δήμαρχο Πατρέων, πέρσι δημοσιεύτηκε καταγγελία στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ, «LEFT.gr», καταλογίζοντάς του αντιδημοκρατικές πρακτικές… Οπως αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Ο αυταρχικός και αντιδημοκρατικός κατήφορος του Δημάρχου Πατρέων Γιάννη Δημαρά δεν έχει τέλος». Η ιστοσελίδα φιλοξενεί ανακοίνωση της ΠΟΕ – ΟΤΑ που καταφέρεται εναντίον του δημάρχου του ΣΥΡΙΖΑ για εφαρμογή του «φασιστικού πειθαρχικού δικαίου», προκειμένου να τρομοκρατήσει τους εργαζομένους του δήμου.

Για το δήμαρχο Κερατσινίου, Λουκά Τζανή, οι πανηγυρισμοί για την εκλογή του το 2010 δίνουν τη θέση τους σε καταγγελίες για σχέσεις με τη Χρυσή Αυγή, απλήρωτους εργαζομένους, μέχρι και για πρόθεση κατασκευής πίστας «Formula1» (!) στη Δραπετσώνα.

Στο Ψυχικό – Φιλοθέη, ο σημερινός συνδυασμός που στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει τον απερχόμενο δήμαρχο, που στήριξε το 2010, για υπερφορολόγηση των ακινήτων…

 

Για τους πιο δύσπιστους υπάρχει και το παράδειγμα της Ικαρίας όπου το 2010 ο ΣΥΡΙΖΑ με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ σε αντι – ΚΚΕ μέτωπο στήριξαν τον ίδιο υποψήφιο. Η «Αυγή» χαρακτήριζε τον υποψήφιό τους «γνωστό αγωνιστή της Αριστεράς και διακεκριμένο επιστήμονα, εγχείρημα το οποίο μετά από αρκετά χρόνια αμφισβητεί το κατεστημένο που δημιούργησε το ΚΚΕ». Σήμερα, τριάμισι χρόνια μετά, η απόφαση της οργάνωσης Ραχών Ικαρίας του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι «(…) η σημερινή δημοτική αρχή εφάρμοσε και εξακολουθεί να εφαρμόζει τις πολιτικές του μνημονίου που εξαθλιώνουν καθημερινά τη ζωή μας».

 

Αν δεν αποτελούν και τα παραπάνω απόδειξη της αφερεγγυότητας που χαρακτηρίζει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τι αποτελούν;

Απ’ ό,τι φαίνεται, το έργο θα έχει και συνέχεια. Η επιλογή Βουδούρη για την περιφέρεια Πελοποννήσου, Αρσένη για την Ευρωβουλή, οι παλινωδίες με Σουλεϊμάν και Αχμέτ Κουρτ στη Θράκη, η απόσυρση Καρυπίδη μετά από την κατακραυγή που εισέπραξε, αλλά και τα σαλιαρίσματα του ΣΥΡΙΖΑ στον Πειραιά με το συνδυασμό των εφοπλιστών (Μώραλη, Μαρινάκη κλπ.) δείχνουν εκτός από τυχοδιωκτισμό και την ταχεία σοσιαλδημοκρατικοποίησή του. Τι σχέση μπορούν να έχουν άνθρωποι που νιώθουν αγωνιστές, ριζοσπάστες, προοδευτικοί, με τέτοιες διαδικασίες και πρακτικές;

Και γι’ αυτούς τους λόγους οι εργαζόμενοι πρέπει να γυρίσουν την πλάτη στο ΣΥΡΙΖΑ, να στηρίξουν το ΚΚΕ, τη μόνη εγγύηση στην καθημερινή πάλη για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής.

Η Αυτοδιοικητική Χάρτα διαχείρισης του ΣΥΡΙΖΑ

Υποψήφιοι δήμαρχοι του ΣΥΡΙΖΑ από το Βόρειο Τομέα της Αττικής (Ν. Ιωνία, Νέα Φιλαδέλφεια – Χαλκηδόνα, Κηφισιά, Μαρούσι, Αγ. Παρασκευή, Ν. Ηράκλειο, Μεταμόρφωση, Χαλάνδρι, Χολαργός – Παπάγου, Πεντέλη, Πεύκη – Λυκόβρυση, Ν. Ψυχικό – Φιλοθέη – Ψυχικό και Γαλάτσι) παρουσίασαν πριν μερικές βδομάδας μια λεγόμενη Αυτοδιοικητική Χάρτα συνεργασίας που τη χαρακτήρισαν «όχι προεκλογική αλλά μετεκλογική δέσμευση». Αυτή η Χάρτα περιγράφει τους άξονες μιας συνεργασίας, με στόχο, όπως λένε, «να τηρηθεί ένα πλαίσιο αρχών και πολιτικών προς όφελος των κατοίκων των Δήμων μας». Αρχικά, περιλαμβάνει μια δέσμη μέτρων ανακούφισης (κανένα υποσιτιζόμενο παιδί, κανένα σπίτι χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, κανένας άστεγος κ.λπ.) που προεκλογικές μέρες που είναι, μπορεί να βρει κανείς σχεδόν σε πολλά προγράμματα υποψηφίων από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους. Βέβαια, αυτές τις προτάσεις δεν μπορεί να τις δει κανείς ξεκομμένες από όλες τις υπόλοιπες που περιλαμβάνονται στο κείμενό τους.

Ας δούμε, λοιπόν, λίγο πιο αναλυτικά τι λέει η Χάρτα των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ, για να αντιληφθούμε την κεντρική πολιτική τους αντίληψη για την Τοπική Διοίκηση και το ρόλο της.

* * *

Μιλούν για: «Ανάδειξη της Δημόσιας Ετήσιας Απολογιστικής συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίουως σημαντική διαδικασία άσκησης Δημοτικής πολιτικής. Ανάρτηση όλων των αποφάσεων και στις ιστοσελίδες των Δήμων. Συμμετοχή εκπροσώπων της μειοψηφίας στα διοικητικά συμβούλια των ανωνύμων εταιρειών των Δήμων».

Τα παραπάνω τα παρουσιάζουν ως μέτρα που θα καταπολεμήσουν τη διαφθορά. Ολα όσα προτείνουν προβλέπονται από τον «Καλλικράτη». Για παράδειγμα, το σύστημα ΔΙΑΥΓΕΙΑ που παρουσιάστηκε με φανφάρες και ύμνους από την προηγούμενη κυβέρνηση, λειτουργεί και μπορεί να βρει κάποιος σε χρόνο μηδέν οποιαδήποτε απόφαση προμήθειας, ανάθεσης, έργου. Ηδη, εδώ και 3,5 χρόνια αναρτώνται υποχρεωτικά οι αποφάσεις των δημοτικών συμβουλίων στην ιστοσελίδα των Δήμων. Μήπως καταπολεμήθηκε πραγματικά η διαφθορά; Αναφέρουμε απλά ότι, σύμφωνα με στοιχεία ενός αστικού θεσμού που την ονομάζουν ανεξάρτητη αρχή («Συνήγορος του Πολίτη»), κάθε χρόνο όλο και περισσότερο αυξάνονται οι περιπτώσεις διαφθοράς και κακοδιαχείρισης. Και το λέμε γιατί αυτό απλά επιβεβαιώνει πως το πρόβλημα δεν είναι οι ελλιπείς θεσμοί που οδηγούν σε τέτοια φαινόμενα (σ.σ. είναι αυτονόητο ότι όλες οι περιπτώσεις πρέπει να διαλευκανθούν και να αποδοθούν ευθύνες) αλλά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, η λειτουργία του αστικού κράτους που παράγει και αναπαράγει τη διαφθορά. Επίσης, η …καινοτόμα πρόταση να συμμετέχουν στα ΔΣ των ανωνύμων εταιρειών των δήμων εκπρόσωποι της μειοψηφίας, ισχύει από την 1.1.2011, όπως άλλωστε προβλέπει ο «Καλλικράτης».

* * *

Λένε: «Εφαρμογή του συμμετοχικού προϋπολογισμού.Ουσιαστική λειτουργία της επιτροπής διαβούλευσης και την ενίσχυση της αντιπροσωπευτικής σύνθεσής της. Διεξαγωγή τοπικών δημοψηφισμάτων σε σημαντικά θέματα. Ενίσχυση της άμεσης δημοκρατίας με την καθιέρωση των λαϊκών συνελεύσεων και τοπικών επιτροπών ανά Δημοτική Ενότητα και συνοικία».

Δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει να λένε οι δημότες πόσα κονδύλια θα κατανέμονται από τον προϋπολογισμό και σε ποια έργα, με βάση τις ανάγκες της περιοχής τους, μέσα από λαϊκές συνελεύσεις. Μόνο που τις κατευθύνσεις για να καταρτισθούν οι προϋπολογισμοί δήμων και περιφερειών τις δίνουν οι κυβερνήσεις με υπουργικές αποφάσεις και εγκυκλίους που στηρίζονται πάνω στην πολιτική που σχεδιάζεται από την Ευρωπαϊκή Ενωση προς όφελος των καπιταλιστών. Αυτό ακριβώς ορίζει ο «Καλλικράτης». Και εάν δεν υπάρχει απόλυτη ευθυγράμμιση με αυτές τις κατευθύνσεις δεν εγκρίνεται από το Γενικό Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Κάθε προϋπολογισμός εξαρτάται άμεσα από πολύ συγκεκριμένες πηγές εσόδων που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό και τα έξοδα. Τα έσοδα στον προϋπολογισμό προκύπτουν από δύο πηγές, την απόδοση από το κράτος των κονδυλίων και από την ανταποδοτικότητα, τη φορολόγηση των δημοτών. Και με δεδομένο ότι οι περικοπές από το κεντρικό κράτος είναι δραστικές, οι δήμοι για να έχουν προϋπολογισμό, πρέπει να επιβάλουν φόρους και τέλη. Ο ίδιος ο αντιδραστικός «Καλλικράτης» – για να νομιμοποιήσει στη λαϊκή συνείδηση τα παραπάνω – προβλέπει τη συμμετοχή δημοτών, μαζικών φορέων, συλλόγων μέσω των θεσμοθετημένων Δημοτικών και Περιφερειακών Επιτροπών Διαβούλευσης στη χάραξη των τοπικών αναπτυξιακών προτεραιοτήτων και δυνατοτήτων, του προγράμματος δράσης, του τεχνικού προγράμματος που θεωρούνται προαπαιτούμενα για τον προϋπολογισμό; Με δεδομένα όλα τα προηγούμενα η λογική των συμμετοχικών προϋπολογισμών σημαίνει στην πράξη ότι το μπαλάκι πετάγεται στους εργαζόμενους, που, μέσω συγκεκριμένων θεσμών, θα καλούνται στην πράξη να απαντούν σε εκβιαστικά διλήμματα για το ποια έργα πρέπει να γίνουν ή ακόμα χειρότερα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να συμφωνούν σε ανταποδοτικά τέλη, για να μπορούν να γίνουν έργα απαραίτητα για τους ίδιους;

* * *

Προτείνουν: «Ενα νέο θεσμικό πλαίσιο για την τοπική Αυτοδιοίκηση με την κατάργηση του «Καλλικράτη» και την αντικατάστασή του με νέο νόμο που θα διασφαλίζει την αυτοτέλεια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τη λαϊκή συμμετοχή».

Το όποιο νέο θεσμικό πλαίσιο προτείνουν σε συνδυασμό με την αυτοτέλεια της Τοπικής Διοίκησης. Τι σημαίνει αυτό; Δήμοι που θα ψάχνουν μόνοι τους έσοδα. Από τι πηγές; Από τις γνωστές. Φορολόγηση εργατικών λαϊκών νοικοκυριών, συμπράξεις με τον «ιδιωτικό τομέα», τροφεία στους παιδικούς σταθμούς, επί πληρωμή υπηρεσίες Πρόνοιας, Αθλητισμού, Πολιτισμού, τραπεζικός δανεισμός. Η πολιτική της οικονομικής αυτοτέλειας της Τοπικής Διοίκησης έχει δοκιμαστεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες με τραγικά αποτελέσματα για τους εργαζόμενους. Πολλοί δήμοι αναγκάζονται να χρεώνονται σε τράπεζες επειδή δεν υπάρχουν οι απαραίτητοι πόροι για να ασκήσουν μια σειρά αρμοδιότητες. Ας δούμε συγκεκριμένα παραδείγματα: Στην Ιταλία, στην πόλη Ρεκανάτι, των 22.000 κατοίκων, για να αντιμετωπιστούν τα χρέη που προήλθαν από τραπεζικό δανεισμό ιδιωτικοποιήθηκε το πάρκο της πόλης, έκλεισαν οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί, μειώθηκαν τα βοηθήματα προς τους ηλικιωμένους και ανεστάλησαν έργα επιδιόρθωσης των γραφικών πλακόστρωτων δρόμων. Στο δήμο του Σεντ Ετιέν, στη νοτιοανατολική Γαλλία, αυξήθηκαν δύο φορές οι φόροι, μειώθηκε κατά τα 2/3 το σχέδιο ανακαίνισης του τοπικού μουσείου και ματαιώθηκε η κατασκευή γραμμής τραμ. Στη Γερμανία, σύμφωνα με τη Γερμανική Ομοσπονδία Δημοτικών Συμβουλίων, τα έσοδα από τους τοπικούς φόρους ήταν κατά 7 δισ. λιγότερα το 2009. Ετσι άρχισαν οι περικοπές. Με στόχο την εξοικονόμηση πόρων, το Βερολίνο προχώρησε σε μείωση προσωπικού, μισθών και υπηρεσιών, κλείνοντας αρκετές εγκαταστάσεις, όπως δημοτικές πισίνες, βιβλιοθήκες, θέατρα, ή αυξάνοντας πολύ σε άλλες τις συνδρομές και τα εισιτήρια εισόδου.

* * *

Λένε: «Διεκδίκηση σημαντικής αύξησης της κρατικής χρηματοδότησης για τις κοινωνικές ανάγκες και τα τοπικά έργα υποδομής, όπως και διεκδίκηση των παρακρατούμενων». Μα οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στην ΚΕΔΕ δεν ήταν που συμφώνησαν στη δραματική περικοπή των παρακρατημένων από τα 10 δισ. στο 1,7 δισ. ευρώ; Ποιον κοροϊδεύουν; Τι εννοούν όταν λένε ότι θα διεκδικήσουν αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης όταν συμφώνησαν να πετσοκοπεί, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να λειτουργήσουν υπηρεσίες και να αυξάνονται τα ανταποδοτικά τέλη που πληρώνει ο λαός;

Ολα όσα προτείνουν οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ, η Χάρτα τους, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία άλλη διαχειριστική εκδοχή ενός συστήματος που χτυπά αλύπητα το λαό. Το χειρότερο όμως είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να παγιδεύσει τους εργαζόμενους, ζητώντας τη συμμετοχή του σε αυτή τη διαχείριση, για να έχει τη νομιμοποίηση στην υλοποίηση μιας εχθρικής για το λαό πολιτικής.

Τοπική Διοίκηση, «δομές αλληλεγγύης» και «κοινωνική οικονομία»…

«Στήριξη κοινωνικών ιατρείων», «Σύσταση γραφείου αλληλεγγύης», «Αυτοοργανωμένες δομές αλληλεγγύης», «στήριξη των υπαρχουσών δημοτικών δομών κοινωνικής αλληλεγγύης και δημιουργία νέων», «προώθηση – ενίσχυση συνεργατικών μορφών αλληλέγγυας οικονομίας», «Δωρεάν παροχή νομικής συμβουλής στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά».

Οι παραπάνω είναι μερικές από τις προτάσεις που φιγουράρουν στην πλειοψηφία των προγραμμάτων δημοτικών και περιφερειακών συνδυασμών που στηρίζονται από τον ΣΥΡΙΖΑ ως συνολική φιλολαϊκή πρόταση. Οι υποψήφιοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες της αξιωματικής αντιπολίτευσης καταγράφουν στα προεκλογικά τους κείμενα τέτοιες δεσμεύσεις που θα υλοποιήσουν εάν γίνουν δήμαρχοι ή περιφερειάρχες. Τα ονομάζουν «δίκτυα κοινωνικής προστασίας». Ανάλογες προτάσεις υπάρχουν ή υλοποιούνται από υποψήφιους και δημοτικές αρχές που στηρίζονται και από άλλες πολιτικές δυνάμεις.

Σε πολλούς δήμους της χώρας λειτουργούν κοινωνικά ιατρεία, κοινωνικά παντοπωλεία, κοινωνικά φαρμακεία, δομές στήριξης και αλληλεγγύης και προσφέρουν μια ελάχιστη ανακούφιση σε οικογένειες που βιώνουν πιο έντονα τα αποτελέσματα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης.

Κανείς δεν μπορεί να είναι αδιάφορος στις σημερινές συνθήκες που ο καπιταλισμός τσακίζει χιλιάδες ανέργους, συνταξιούχους, χρόνια πάσχοντες, άστεγους που δεν μπορούν να καλύψουν στοιχειώδεις βασικές ανάγκες.

Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε σωματεία, Λαϊκές Επιτροπές, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά έχουν αναπτύξει πολύμορφες δραστηριότητες αλληλεγγύης, βρίσκονται σε ετοιμότητα να στηρίξουν έμπρακτα όποιον έχει πραγματική ανάγκη, να βοηθήσουν όλους αυτούς τους εργαζόμενους να σταθούν στα πόδια τους.

Είναι λογικό, λοιπόν, αυτά τα τμήματα του λαού να ελπίζουν για βοήθεια από τέτοιες δομές που διαμορφώνονται στους δήμους. Αν κάποιος βρεθεί σε έναν τέτοιο χώρο, θα διαπιστώσει ότι όσοι προσδοκούν μια βοήθεια, που μπορεί να είναι στη δοσμένη περίοδο καθοριστική για την επιβίωσή τους, πολύ γρήγορα καταλαβαίνουν ότι δεν μπορεί η ζωή τους να συνεχίσει να εξαρτάται από αυτές τις δομές. Πολύ συχνά δε όσα τους παρέχουν δεν φτάνουν γιατί οι ανάγκες αυξάνονται διαρκώς, ενώ σε πολλές περιπτώσεις – κυρίως στα κοινωνικά φαρμακεία και τα κοινωνικά ιατρεία – το αδιέξοδο εμφανίζεται με τραγικό τρόπο όταν τελειώνουν οι προμήθειες ή όταν ο ασθενής πρέπει να ακολουθήσει θεραπεία που δεν μπορεί να πληρώσει. Ανθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους ή κρέμονται σε μια κλωστή ακριβώς γι’ αυτό το λόγο…

Παίζουν με τον πόνο

Τα παραπάνω τα αναφέρουμε για ένα βασικό λόγο. Οποιος προβάλλει αυτές τις δομές ως προεκλογικό επιχείρημα για να τον ψηφίσει αυτός που δεν έχει να φάει, να πάρει τα φάρμακά του, να έχει ιατρική περίθαλψη, δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι «παίζει» με τον πόνο τους. Πολλοί επίσης δήμαρχοι, ανεξάρτητα αν πρόσκεινται στη ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ, προβάλλουν και υλοποιούν τέτοιες δράσεις. Είτε τις λειτουργούν είτε υπόσχονται ότι μετά τις εκλογές θα τις διευρύνουν. Η «λογική» αυτών των δομών είναι η «διαχείριση» και όχι βέβαια η «λύση» των οξυμένων λαϊκών προβλημάτων. Είναι βεβαίως επικίνδυνο το παιχνίδι δημάρχων και δημοτικών παραγόντων που με το ένα χέρι ενισχύουν την πολιτική που οδηγεί τα εργατικά – λαϊκά στρώματα σε αυτή την κατάσταση και με το άλλο διαμορφώνουν τέτοιες δομές. Υπάρχουν δήμοι που προσφέρουν στήριξη σε εργαζόμενους που έχουν απολυθεί από την ίδια τη διοίκηση του δήμου ή έχουν υποστεί κατασχέσεις χρημάτων για χρέη προς το δήμο. Δηλαδή, ο δήμος ή η περιφέρεια ως τμήμα του κρατικού μηχανισμού είναι φορέας της πολιτικής που σκορπίζει φτώχεια και στη συνέχεια μοιράζει κάποια ψίχουλα, δυστυχώς, πολύ συχνά – όπως την τελευταία περίοδο – με προεκλογική σκοπιμότητα. Υπήρξε και παράδειγμα δήμου που απέλυσε εργαζόμενους, αλλά τους έστελνε ψυχολόγο για δήθεν υποστήριξη, μόνο που οι εργαζόμενοι φώναζαν ότι δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά δουλειά.

Το ίδιο το σύστημα χρηματοδοτεί τέτοιες «κοινωνικές» δράσεις. Επιχειρηματικοί όμιλοι που πίνουν το αίμα των εργατών ή απολύουν, χρηματοδοτούν τέτοιες δράσεις. Η Ευρωπαϊκή Ενωση, που με την πολιτική της στερεί από το λαό βασικές υπηρεσίες Υγείας – Πρόνοιας, χρηματοδοτεί υποτυπώδεις δράσεις για να κουκουλώσει τη βασική αιτία από την οποία πηγάζει το πρόβλημα. Αυτά δεν μπορεί να τα αγνοήσει κάποιος. Οι εργαζόμενοι, λοιπόν, που αναγκάζονται από τις συνθήκες να προσφύγουν σε αυτές τις δομές, δεν τους έχουν καμία υποχρέωση.

Πολλές από τις δομές αλληλεγγύης αξιοποιούνται σε «αντικατάσταση» δημόσιων και δωρεάν δομών Υγείας – Πρόνοιας με ευθύνη του κράτους. Για παράδειγμα, δημόσιες δομές Υγείας, που έκαναν – έστω και υποτυπωδώς – προληπτικούς ελέγχους για μια σειρά ασθένειες, έκλεισαν και στη θέση τους ξεφύτρωσαν προγράμματα που υλοποιούν δήμοι μαζί με εταιρείες και ΜΚΟ. Η λειτουργία του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι», που πνέει τα λοίσθια εδώ και λίγα χρόνια, σε πολλούς δήμους έχει αντικατασταθεί από προγράμματα δήμων με συμβασιούχους μέσω της κοινωφελούς εργασίας. Θυμίζουμε ότι το ΚΚΕ είχε αντιταχθεί στο πέρασμα τέτοιων δομών Υγείας – Πρόνοιας στους δήμους, ακριβώς γιατί κίνητρο για κάτι τέτοιο ήταν να απαλλαγεί το κεντρικό κράτος από τη χρηματοδότηση και τη λειτουργία τους, αλλά και γιατί δεν είναι δυνατόν η παροχή Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας ή υπηρεσίες Πρόνοιας να αποτελούν τοπική αρμοδιότητα ενός δήμου. Ομως, πάντα το ΚΚΕ πάλευε, διεκδικούσε και διεκδικεί αυτές οι δομές, όπου τις λειτουργούν οι δήμοι, να χρηματοδοτούνται επαρκώς, να επανδρώνονται με μόνιμο προσωπικό για να καλύπτουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερες ανάγκες.

Βολεύει το σύστημα

Υπάρχουν περιφερειάρχες που δεν χρηματοδοτούν τη λειτουργία δημόσιων πανεπιστημιακών νοσοκομείων γιατί δεν προβλέπεται τέτοια χρηματοδότηση από την ΕΕ και την ίδια στιγμή εκταμιεύουν κονδύλια της ΕΕ για τη λειτουργία κοινωνικών ιατρείων με τη συμμετοχή ΜΚΟ ή άλλων φορέων.

Θα πει κάποιος: Αυτές οι δράσεις βοηθούν έναν κόσμο. Στηρίζουν την οικογένειες. Είναι κακό να υπάρχουν τέτοιες δομές; Δεν μπορεί να μείνει κάποιος μόνο σε αυτό. Αυτή η λογική επιδρά στη μείωση των απαιτήσεων ικανοποίησης των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, επιδρά στο να αρκείται ο λαός σε μια ελάχιστη παροχή, σε μία φιλανθρωπία που σε καμία περίπτωση δεν καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες. Και κυρίως είναι μια λογική πολύ βολική για το σύστημα, για το μεγάλο κεφάλαιο και τα κόμματα που υπηρετούν τα συμφέροντά του. Οι δήμαρχοι που εφαρμόζουν αυτή την πολιτική, προβάλλοντας το επιχείρημα «αυτό μπορούμε να κάνουμε», είναι συνυπεύθυνοι της διαιώνισης της εξαθλίωσης. Γιατί δεν διεκδικούν την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, δεν συμβάλλουν ώστε το κίνημα να διεκδικεί την ικανοποίησή τους. Και οι Λαϊκές Επιτροπές, τα συνδικάτα αναλαμβάνουν πρακτική δράση βοήθειας σε όσους έχουν ανάγκη, οργανώνοντας όμως ταυτόχρονα την πάλη, στην οποία επιδιώκουν και τη συμμετοχή αυτών που βοηθούν, ώστε να διεκδικούν από τον αντίπαλο που τους καταδικάζει στην εξαθλίωση όλα όσα τους ανήκουν. Ετσι που οργανωμένα και συλλογικά να παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους…

Το Κυπριακό και οι αδιόρθωτοι…

Η διευθέτηση του κυπριακού ζητήματος σύμφωνα με τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και των αστικών τάξεων και στις δύο κοινότητες του νησιού, που, όπως όλα δείχνουν, επιταχύνεται, έχει ανοίξει και είναι ευκαιρία να μετρηθεί από τους εργαζόμενους το τι λέει κάθε κόμμα. Αφορμή μάς δίνει άρθρο στη χτεσινή «Αυγή» του Π. Τριγάζη, υπεύθυνου του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και Θεμάτων Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ. Θυμίζοντας ότι ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος ήταν αυτός που είπε το Δεκέμβρη του ’74 (μετά, δηλαδή, την τουρκική εισβολή και κατοχή) ότι «τάσεις σοβινιστικές παρωχημένων εποχών, ή οιασδήποτε φύσης προκαταλήψεις ούτε τους Ελληνοκύπριους, ούτε τους Τουρκοκύπριους ωφελούν (…)», σημειώνει με έμφαση ότι «κάποιοι υπερπατριώτες αγνοούν αυτή την δήλωση» και συνεχίζει «το δυσάρεστο όμως είναι ότι στο πρόσφατο κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη – Ερογλου, για την επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, αντιδρούν όχι μόνο οι ακραίοι εθνικιστές αλλά και δυνάμεις της Αριστεράς (κυρίως στην Ελλάδα, όχι στην Κύπρο). Πρόκειται για σοβαρό ιδεολογικό και πολιτικό πρόβλημα, την ώρα που το ΑΚΕΛ και άλλες αριστερές δυνάμεις στην Κύπρο, στηρίζουν -όχι άκριτα, βεβαίως- τις συνομιλίες, ενώ το ίδιο συμβαίνει και στην Τουρκία (…)»

Στη συνέχεια, επικρίνει ότι «ορισμένοι έχουν φτάσει στο σημείο να ασκούν ισοπεδωτική κριτική στο κοινό ανακοινωθέν, να μιλούν για «νέο σχέδιο Ανάν«, λες και πρόκειται για το νέο σχέδιο λύσης και όχι για την αφετηρία της διαπραγμάτευσης».

Αδιόρθωτοι, λοιπόν, στην υπεράσπιση όχι του διεθνισμού, όπως λένε, αλλά του κοσμοπολιτισμού της ΕΕ και των άλλων ιμπεριαλιστικών ενώσεων.

Το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για «αφετηρία διαπραγμάτευσης», αποφεύγοντας τον «κάβο» να μπει στην ουσία του ανακοινωθέντος. Δηλαδή ότι προβλέπει στην ουσία λύση διχοτομική, κάτι που προκύπτει από την ύπαρξη «συνιστώντων κρατών», από τη σχέση τους με το ομοσπονδιακό σύνταγμα («τα συνιστώντα κράτη θα ασκούν πλήρως και οριστικά όλες τις εξουσίες τους, μακριά από επεμβάσεις από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση»), από τη μη αναφορά ότι το «ομόσπονδο» κράτος θα αποτελεί συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό είναι το κύριο ζήτημα, για το οποίο δεν είδαμε τίποτα στο συγκεκριμένο άρθρο, όπως και σε όλη την αρθρογραφία της «Αυγής» που συστηματικά εκθειάζει την πρωτοβουλία. Επίσης, δεν είδαμε το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ να προβληματίζεται ότι αυτή η «λύση» επιδιώκεται μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην περιοχή. Δεν τον αφορούν, φαίνεται, τα σχέδια του άξονα Ισραήλ – Ελλάδας – Κύπρου. Δεν τον ενδιαφέρει το εκφρασμένο ενδιαφέρον για το υπέδαφος της Κύπρου. Επίσης, αναφέρεται λες και το Κυπριακό είναι ασύνδετο από όλες τις άλλες εξελίξεις στην περιοχή της Μ. Ανατολής: Τις εξελίξεις στην Τουρκία, τον πόλεμο στη Συρία, την ένταση στο Λίβανο, τις εξελίξεις στο Παλαιστινιακό. Για το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι το μόνο πρόβλημα στην περιοχή είναι το Κυπριακό. Επίσης, φαίνεται ότι το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είδε ή δεν άκουσε για την κινητικότητα διάφορων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή ούτε για τις επισκέψεις αξιωματούχων των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Ο αρθρογράφος, που εμφανίζεται υπέρμαχος της επαναπροσέγγισης και της ειρηνικής συνύπαρξης των δύο κοινοτήτων, δεν μπορεί να κρύψει την προσήλωσή του στην ΕΕ. Φτάνει δε στο σημείο να λέει: «Δεν πρέπει να υποτιμάται το γεγονός ότι το ευρωπαϊκό πλαίσιο γεννάει πιέσεις, τις οποίες η Αγκυρα δεν μπορεί να παραβλέψει αν θέλει να συνεχιστεί η ενταξιακή της πορεία». Δηλαδή, καλλιεργεί συνειδητά αυταπάτες ότι δήθεν από την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα επωφεληθεί ο τουρκικός λαός, αλλά και ο λαός της Κύπρου. Περιττεύει να πούμε ότι και ο κυπριακός λαός με την ένταξη στην ΕΕ ωφελήθηκε τόσο, που δεν …ξέρει τι να την κάνει τόση ωφέλεια, όπως και όλοι οι λαοί που βιώνουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα, είτε οι χώρες τους είναι στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ είτε όχι. Πολύ περισσότερο που η Κύπρος εντάχθηκε στην ΕΕ με το «τυράκι» ότι θα λυθεί το κυπριακό ζήτημα, ενώ αποδείχτηκε το αντίθετο, ότι οι διακρατικές καπιταλιστικές συμμαχίες δεν μπορούν να διασφαλίσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα και τα σύνορα μιας χώρας.

Αντίθετα, το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η μη συμβολή της ΕΕ στην επίλυση του Κυπριακού είναι αποτέλεσμα «κοντόφθαλμων ηγεσιών» της που δεν «είναι σε θέση να αντιληφθούν τι θα σήμαινε η επανένωση της Κύπρου και πόσο ισχυρό παράδειγμα θα μπορούσε να αποτελέσει η ειρηνική συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, στο πλαίσιο μιας ανεξάρτητης ομόσπονδης Κύπρου, στο κρισιμότατο σταυροδρόμι της Ανατολικής Μεσογείου». Δηλαδή, λες και δεν ξέρουν το συμφέρον τους οι ηγεσίες της ΕΕ και θα τους το δείξει ο Π. Τριγάζης. Λες και αν ήταν «ανοιχτομάτες», το Κυπριακό θα είχε λυθεί υπέρ του λαού (και από τις δύο κοινότητες) και δε θα ήταν ενταγμένο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς της ΕΕ, των ΗΠΑ, άλλων δυνάμεων για τα συμφέροντα των αστικών τάξεων, των μονοπωλιακών ομίλων. Ξαφνικά θα υπήρχε ειρήνη στην Ανατολική Μεσόγειο!!! Ο εξωραϊσμός του αντιδραστικού χαρακτήρα αυτής της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ δε βοήθησε, αντίθετα έβλαψε, και το λαό της Κύπρου που σήμερα βρίσκεται σε χρεοκοπία.

Το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, επικρίνοντας και την κυβέρνηση ότι δεν «αναλαμβάνει κάποια πρωτοβουλία στον ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο» επιμένει: «Η διπλωματία των πολιτών και των κινημάτων είναι το προνομιακό πεδίο δράσης για τις δυνάμεις της Αριστεράς και της ειρήνης, αλλά υπάρχουν δυνατότητες παρέμβασης και στους ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσμούς».

Τα λαϊκά κινήματα δεν μπορούν να αποτρέψουν τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς με «παρεμβάσεις σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς» οργανισμούς του καπιταλισμού, αλλά με πάλη ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου σε κάθε κράτος, με πάλη για έξοδο από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, τις καπιταλιστικές διακρατικές ενώσεις. Αλλιώς είναι αυταπάτη ότι με διαβουλεύσεις ή με ορισμένες λαϊκές διαμαρτυρίες ή πολύ περισσότερο με μια κυβερνητική εναλλαγή, εντός όμως των ιμπεριαλιστικών ενώσεων, είναι δυνατόν να αποτραπούν οι συγκρούσεις και οι πόλεμοι, να επιλυθούν οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις.

Και το Κυπριακό είναι μια περίπτωση που οι εργαζόμενοι, τα εκμεταλλευόμενα λαϊκά στρώματα μπορούν να βγάλουν χρήσιμα συμπεράσματα. Συνεπής αλληλεγγύη στους εργαζόμενους όλης της Κύπρου σημαίνει να ανοίγει ο δρόμος για αποδέσμευση από την ΕΕ, με το λαό στην εξουσία. Γι’ αυτήν την προοπτική δίνει όλες του τις δυνάμεις το ΚΚΕ.

Αρέσει σε %d bloggers: