Tag Archives: Πολυνομοσχέδιο

Η αύξηση του ποσοστού απαρτίας ισοδυναμεί με ουσιαστική κατάργηση του συνταγματικού δικαιώματος στην απεργία.

 

«Ο  δικαστής μιλάει για το δικαίωμα της Απεργίας.»

 

Του Χριστόφορου Σεβαστίδη, Προέδρου Πρωτοδικών – Προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων.

   Το Σύνταγμα στο άρθρο 23 παρ. 2 αναγνωρίζει ρητά το δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία. Δεν υπάρχει νομίζω άλλο συνταγματικό δικαίωμα που η αναγνώρισή του πέρασε μέσα από τόσες εκατόμβες νεκρών και για το οποίο χύθηκε τόσο ανθρώπινο αίμα. Η απεργία αποτέλεσε το μοναδικό όπλο εκατομμυρίων μεταναστών που έφταναν σε άθλιες συνθήκες από την γηραιά ήπειρο στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του 1860 και το κυρίαρχο μέσο πάλης των εξαθλιωμένων της Ευρώπης από τις αρχές του 20ου αιώνα. Αρκεί να ανατρέξει κανείς στην πρόσφατη ιστορία για να διαπιστώσει πως όλα τα «αυτονόητα» δικαιώματα, όπως το 8ωρο, οι ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, η μείωση της εντατικοποίησης της εργασίας, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας κατακτήθηκαν με αιματηρούς απεργιακούς αγώνες. Και όσο δύσκολα κατακτήθηκαν τόσο εύκολα χάθηκαν λόγω της υποχώρησης του εργατικού κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο.

   Είχα την ευκαιρία να σημειώσω και παλαιότερα (Χριστόφορος Σεβαστίδης, Το δικαίωμα απεργίας και ο δικαστικός έλεγχος της άσκησής του, έκδ. 2015, σελ. 11-12) ότι ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι να θέτει όπου μπορεί ακόμα μεγαλύτερους περιορισμούς στο δικαίωμα της απεργίας προς όφελος της επιχειρηματικής ελευθερίας, έτσι ώστε το δικαίωμα να υφίσταται στα νομοθετικά κείμενα αλλά να είναι καταργημένο στην πράξη. Από το 2014 επισημάναμε τις συνεχείς πιέσεις που ασκούνταν στην Ελλάδα για λήψη απόφασης απεργίας με απόλυτη πλειοψηφία της γενικής συνέλευσης, κατά το παράδειγμα που ακολουθήθηκε και στη Βουλγαρία. Ο νομοθέτης στην Ελλάδα έθεσε μέχρι σήμερα τόσους περιορισμούς στο δικαίωμα της απεργίας ώστε σε διάστημα μιας πενταετίας (2009-2014) το ποσοστό των νόμιμων απεργιών να φθάνει μόλις το 10% (26 από τις 264) ενώ το 90% αυτών να κρίνονται παράνομες ή καταχρηστικές από τα Δικαστήρια, ιδίως λόγω έλλειψης κάποιας τυπικής προϋπόθεσης. Εφόσον επομένως αυξηθεί το ποσοστό απαρτίας για τη συζήτηση και τη λήψη απόφασης περί απεργίας θα έχουμε έναν νέο νομοθετικό περιορισμό που θα καταργήσει στην πράξη εκ βάθρων την σχετική διάταξη του Συντάγματος.

   Η σύμφωνη με το Σύνταγμα νομοθέτηση απαιτεί όχι μόνο τη μη αύξηση του αριθμού της απαρτίας της γενικής συνέλευσης αλλά αντίθετα την τροποποίηση του άρθρου 20 παρ. 1 ν. 1264/82 το οποίο εισάγει έναν αδικαιολόγητο διαχωρισμό (επαναλαμβάνοντας άκριτα το ν. 2151/1920 που μόλις αποποινικοποίησε την απεργία) και το οποίο αναγνωρίζει μόνο για τις τοπικές πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις ως αρμόδιο όργανο την γενική συνέλευση. Σε όλες τις άλλες οργανώσεις –πρωτοβάθμιες πανελλαδικής έκτασης, δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες- αναθέτει την άσκηση του απεργιακού δικαιώματος στα διοικητικά συμβούλια.

   Στην πραγματικότητα το Σύνταγμα αναφέροντας ότι η απεργία μπορεί να κηρυχθεί «από τις νόμιμα συστημένες συνδικαλιστικές οργανώσεις» εννοεί σαφώς με οποιονδήποτε τρόπο αυτές οι οργανώσεις εκδηλώνουν την βούλησή τους (ανωτ, σελ. 70 επ) άρα και μέσω των διοικητικών τους συμβουλίων. Ποτέ και σε καμία άλλη περίπτωση δεν δείχνει ο νομοθέτης τόση δυσπιστία στο εκλεγμένο διοικητικό συμβούλιο παρά μόνο όταν αυτό αποφασίζει την κήρυξη απεργίας. Μήπως όμως δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο και η σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία που βασίζεται στην αρχή της αντιπροσωπευτικότητας;

   Σήμερα με το πρόσχημα της τήρησης της δημοκρατικής αρχής και της μεγαλύτερης κατά το δυνατό εκπροσώπησης των εργαζομένων θα καθίσταται αδύνατη τις περισσότερες φορές η κήρυξη απεργίας λόγω της αδυναμίας σύγκλησης ενός τόσο δυσκίνητου οργάνου όπως είναι η ΓΣ και μάλιστα με πλειοψηφία άνω του 50%. Ο πραγματικός λόγος νομοθέτησης μιας τέτοιας διάταξης είναι περισσότερο από προφανής: Ο εργαζόμενος δεν φτάνει μόνο να είναι φθηνός και να μην έχει σταθερό ωράριο. Θα πρέπει να είναι απογυμνωμένος από κάθε συλλογικό δικαίωμα όπως αυτό των σ.σ.ε. και της απεργίας ώστε να μην μπορεί να διεκδικεί βελτίωση των συνθηκών εργασίας του. Μόνο με τέτοιους όρους θα ανοίξει ο δρόμος για προσέλευση επενδυτών. Οι διατάξεις ωστόσο του Συντάγματος βάζουν ένα όριο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί για χάρη οποιασδήποτε επιδίωξης ή σκοπιμότητας.

Advertisements

ΚΚΕ: Εχθρική πράξη απέναντι στο εργατικό κίνημα και την εργατική τάξη η διάταξη για την απεργία (VIDEO)

   Την απόσυρση του αντιλαϊκού πολυνομοσχεδίου και της διάταξης για το χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία ζήτησε ευθύς εξαρχής το ΚΚΕ κατά την έναρξη της συζήτησης του νομοσχεδίου-μαμούθ στις αρμόδιες Επιτροπές της Βουλής. «Εχθρική πράξη απέναντι στο εργατικό κίνημα και την εργατική τάξη» χαρακτήρισε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος, τη διάταξη για το χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία που -όπως είπε- αναδεικνύει το ταξικό πρόσημο της κυβερνητικής πολιτικής.

   Μιλώντας επί του πολυνομοσχεδίου στις αρμόδιες Επιτροπές της Βουλής, τόνισε ότι είναι υπονομευτική η στάσης της κυβέρνησης απέναντι στο απεργιακό δικαίωμα, τη μεγαλύτερη κατάκτηση της εργατικής τάξης σε παγκόσμιο επίπεδο. Σημείωσε ότι η κυβέρνηση «ξεκινάει το ξήλωμα του δικαιώματος στην απεργία», που είναι «ο διακαής πόθος βιομηχάνων και τραπεζιτών» και πρόσθεσε ότι «ο ΣΕΒ απαιτεί και η κυβέρνηση νομοθετεί», όπως έπραξαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, ενώ ανέδειξε τη στήριξη που παρέχουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, όπως επίσης και οι κυβερνητικές και εργοδοτικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, που «δεν παίρνουν απόφαση για απεργία» και «βάζουν πλάτη σε αυτές τις επιδιώξεις». Απαίτησε από την κυβέρνηση «να την αποσύρει όσο είναι νωρίς» την επίμαχη διάταξη, σημειώνοντας ότι θα έχει το ίδιο τέλος με ανάλογες προσπάθειες που έγιναν στο παρελθόν.

   Τόνισε ότι το πολυνομοσχέδιο είναι «μέρος και κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης» και σημείωσε ότι τα μέτρα είναι αναγκαία για την ανάκαμψη της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, λέγοντας ότι μόνο εφόσον αφαιρεθούν εργατικά δικαιώματα και είναι φτηνή η εργατική δύναμη από την καπιταλιστική κρίση, θα περάσουμε στην καπιταλιστική ανάπτυξη και πως αυτό δείχνει ότι εχθρός του λαού είναι το καπιταλιστικό κέρδος. Αναφερόμενος στις υπόλοιπες διατάξεις του πολυνομοσχεδίου, σημείωσε πως η κυβέρνηση θέλει να απαγορεύσει τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, στο δημόσιο, σε αορίστου. Πως θωρακίζει τους πλειστηριασμούς και ότι το Χρηματιστήριο Ενέργειας είναι το τελευταίο βήμα για την απελευθέρωση της Ενέργειας, που θα είναι φτηνή για τους επιχειρηματικούς ομίλους και πανάκριβη για το λαό. Για το Κτηματολόγιο σε συνδυασμό με τους πλειστηριασμούς ανέφερε ότι θα γίνει χοντρό παιχνίδι με τη συγκέντρωση της γης σε λιγότερα χέρια και έκανε λόγο για «καζινοποίηση της Ελλάδας». Για την υποχρεωτική διαμεσολάβηση ανέφερε ότι είναι απαίτηση του ΣΕΒ.

   Έκανε ειδική αναφορά στα επιδόματα, λέγοντας ότι η κυβέρνηση κάνει αναδιανομή της φτώχειας από τους λιγότερους φτωχούς στους περισσότερο φτωχούς, καλλιεργώντας ψευδείς διαχωριστικές γραμμές και καλλιεργεί τον κοινωνικό αυτοματισμό ότι για τη φτώχεια φταίνε τα μεσαία εισοδήματα, για να κρύψει ότι όχι μόνο έχει αφήσει στο απυρόβλητο, αλλά δίνει και νέα προνόμια στους επιχειρηματικούς ομίλους. Τόνισε ότι το 2018 θα είναι χρονιά ορόσημο για το εργατικό κίνημα, τη χρονιά που συμπληρώνεται ένας αιώνας από την ίδρυση του ΚΚΕ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

Το νέο κυβερνητικό πολυνομοσχέδιο είναι ένας νέος κρίκος της επίθεσης διαρκείας κυβέρνησης, ΕΕ, κεφαλαίου, η οποία κλιμακώνεται απέναντι στα λαϊκά στρώματα. Έρχεται να συμπληρώσει τα δύο προηγούμενα μνημόνια και το πρόσφατο 3ο μνημόνιο, ενώ θα ακολουθήσουν νέες αντιλαϊκές ρυθμίσεις το επόμενο διάστημα.

Η επίθεση απέναντι στους μισθωτούς, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, στοχοποιεί ιδιαίτερα όλους όσοι δε βρίσκονται σε κατάσταση ακραίας φτώχειας, όλους όσοι μπορεί να στύψει περαιτέρω η κυβερνητική επίθεση.

Χαρακτηρίζονται «προνομιούχοι» οι συνταξιούχοι των 1000 ευρώ που θα υποστούν νέες περικοπές, οι εργαζόμενοι που συμπληρώνουν τα εισοδήματά τους με ενοίκια, οι αυτοαπασχολούμενοι που αποτελούν το μόνιμο στόχο κάθε προσπάθειας «καταπολέμησης της φοροδιαφυγής».

Η νέα κυβερνητική επίθεση περιλαμβάνει δραστικές αυξήσεις στα όρια συνταξιοδότησης, οδηγώντας με ταχύ ρυθμό στην αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης πάνω απ’ το 67ο έτος, στην ίδια πορεία που ακολουθείται σ’ όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ.

Παράλληλα με το πολυνομοσχέδιο, η κυβέρνηση δρομολογεί τη δραστική περικοπή, που μπορεί να ξεπερνά και το 20%, των «πλούσιων» συντάξεων πάνω από τα 1000 ευρώ.

Το νομοσχέδιο συνεχίζει την προκλητική στήριξη στο μεγάλο κεφάλαιο, περιλαμβάνοντας διατάξεις απαλλαγής του από εισφορές προς τους δήμους, ενώ την ίδια στιγμή κλιμακώνει τη φοροεπιδρομή στο λαό. Ο ΕΝΦΙΑ μονιμοποιείται και διευρύνεται το πεδίο εφαρμογής του, χτυπώντας ακόμα περισσότερο τη λαϊκή οικογένεια. Η αύξηση των συντελεστών φορολόγησης των ενοικίων και η επιβολή φορολόγησης και στα ανείσπρακτα ενοίκια χτυπάει σκληρά το συμπληρωματικό εισόδημα λαϊκών στρωμάτων. Συγχρόνως, προετοιμάζεται νέο νομικό οπλοστάσιο, με τον μανδύα της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής, για την κλιμάκωση της φοροεπίθεσης, ενώ την ίδια ώρα η νόμιμη προκλητική φοροαποφυγή των μεγάλων ομίλων συνεχίζεται.

Η διαγραφή των χρεών προς τον ΟΣΕ και ΤΡΑΙΝΟΣΕ γίνεται για να διασφαλιστεί μεγαλύτερη κερδοφορία για το μεγάλο κεφάλαιο, πάντα στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων. Τα χρέη ΟΣΕ και ΤΡΑΙΝΟΣΕ ουσιαστικά διαγράφονται, με τα χρέη τους έναντι τρίτων να περνάνε στο κράτος, με στόχο να «καθαριστούν» απ’ τα βάρη του παρελθόντος για να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση τους.

Τα νέα κυβερνητικά μέτρα έχουν ως στόχο τη διασφάλιση κεφαλαίων για τη χρηματοδότηση των ομίλων, τη φθηνή εργατική δύναμη, τη δημιουργία επενδυτικών ευκαιριών για το μεγάλο κεφάλαιο, μέσα απ’ τις ιδιωτικοποιήσεις και την επιτάχυνση της συγκέντρωσης. Πρόκειται για τον κεντρικό πυρήνα της πολιτικής διασφάλισης της ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας των ομίλων, που ακολουθείται σε ολόκληρη την ΕΕ. Η απάτη της νέας κυβέρνησης να εμφανίσει ως δικαιότερη κατανομή των βαρών το να πληρώνουν συνεχώς οι φτωχοί, αφού οι εξαθλιωμένοι αδυνατούν να πληρώσουν δεν θα περάσει.

Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι αυτοαπασχολούμενοι επαγγελματίες και αγρότες, οι συνταξιούχοι, είτε βρίσκονται ήδη στην ακραία φτώχεια, είτε είναι λιγότερο φτωχοί από τους άλλους και κατορθώνουν ακόμα να επιβιώνουν, πρέπει και μπορούν να ενωθούν σε μια μεγάλη λαϊκή συμμαχία για τα δικαιώματά τους. Σ’ αυτόν τον αγώνα καλεί όλους και όλες το ΚΚΕ. Μαζική συσπείρωση, οργάνωση της πάλης και κλιμάκωση του αγώνα απέναντι στην πολιτική κυβέρνησης, ΕΕ, μονοπωλίων, που καταστρέφει τη ζωή μας.

Αρέσει σε %d bloggers: