Tag Archives: Οπορτουνισμός

Απάντηση στο αντικομμουνιστικό παραλήρημα της «Αυγής» του ΣΥΡΙΖΑ

   Το μίσος του οπορτουνισμού και των οπορτουνιστών για το επαναστατικό κίνημα είναι κανόνας, και ανεξάρτητα από τα τσαλιμάκια που κάνουν, τους ελιγμούς, τις μάσκες που αλλάζουν, μεθοδικά καταφεύγουν σε προβοκατόρικες μεθόδους, σε ψεύδη και συκοφαντίες κατά του ΚΚΕ, σε αντικομμουνισμό.

Τα παραδείγματα είναι πολλά.

   Η προβοκατόρικη επίθεση π.χ. του υπουργού Εσωτερικών, Π. Σκουρλέτη, κατά του ΚΚΕ, του ταξικού κινήματος και της ανάπτυξης των εργατικών αγώνων, είναι μέρος μιας επεξεργασμένης προπαγανδιστικής γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθεί επιθετικά να στηρίξει την κυβερνητική πολιτική και τα σκληρά μέτρα κατά των εργαζομένων, συκοφαντώντας τις κινητοποιήσεις σε συνδυασμό με την προσπάθεια κατάργησης του απεργιακού δικαιώματος.

   Οι προβοκατόρικες αυτές επιθέσεις πατάνε στο έδαφος του «αυριανισμού», που είχε επιστρατεύσει το ΠΑΣΟΚ παλιότερα, και αναπτύσσονται παραπέρα, όπως δείχνουν αρκετά δημοσιεύματα της «Αυγής», της εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ, αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά τον κατήφορο ενός οπορτουνιστικού κόμματος που χρησιμοποιήθηκε από την αστική τάξη στον αντι-ΚΚΕ πόλεμο και, μετεξελιγμένο σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, κλιμακώνει ξεδιάντροπα τις αντικομμουνιστικές επιθέσεις.

   Στο πλαίσιο αυτό, με διαδοχικά δημοσιεύματα, ο Δημήτρης Χρήστου, αρθρογράφος της «Αυγής», έχει ξεσαλώσει και επιβεβαιώνει αυτήν την εκτίμηση.

   Την αρθρογραφία του χαρακτηρίζει:

   Μίσος κατά του δίκιου των εργαζομένων και της πάλης για το μισθό, τη σύνταξη, τα εργασιακά και κοινωνικά – ασφαλιστικά δικαιώματα, το δικαίωμα της απεργίας. Μίσος κατά της πολιτικής του ΚΚΕ, της ταξικής πάλης για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Εχθρική στάση απέναντι στην Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, την πάλη για το σοσιαλισμό, την εργατική εξουσία, χρησιμοποιώντας χαρακτηρισμούς που θα τους ζήλευαν ακόμα και παραδοσιακοί «μαύροι» μηχανισμοί.

   Συκοφαντίες και προσπάθεια ενοχοποίησης της πάλης του ΚΚΕ και του εργατικού – λαϊκού κινήματος, ξεθάβοντας γελοία επιχειρήματα περί «συνεργασίας με τη δεξιά», προσφιλή χυδαία μέθοδο της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας.

   Ωραιοποίηση και στήριξη της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Αποθέωση της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης, που δίνει τα πάντα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ …και τον Πρόεδρο Τραμπ.

   Αυτό ερμηνεύει τη στάση των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, διαπερνά τη σκέψη του οπορτουνισμού και της νέας σοσιαλδημοκρατίας, που έχει αναλάβει τη διαχείριση του συστήματος από κυβερνητικές θέσεις, με τη στήριξη της πλουτοκρατίας, και κάνει τη βρώμικη δουλειά, για την προώθηση των δικών της συμφερόντων.

   Η αμετροέπεια, η επιχείρηση διαγραφής της ιστορικής πείρας, της προσφοράς του κομμουνιστικού κινήματος διεθνώς και της ηρωικής πορείας του ΚΚΕ, της συμβολής του στην πάλη της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, είναι η αντικειμενική συνέχεια αυτών που ηττήθηκαν και απέτυχαν στην υλοποίηση των διαλυτικών αντι-ΚΚΕ σχεδίων την περίοδο του ’90, συνεχίζοντας το ίδιο βιολί στην υπηρεσία της διαχείρισης του καπιταλισμού, υπερασπίζοντας την κερδοφορία και ανταγωνιστικότητα των μεγάλων οικονομικών ομίλων.

   Αυτό είναι το ιδανικό τους.

Κατήφορος χωρίς τέλος

   Προϊόν αυτού του κατήφορου είναι η συνειδητή απόκρυψη της αλήθειας, η χρησιμοποίηση του ψεύδους και η παραπλάνηση των εργαζομένων και των αναγνωστών της εφημερίδας «Αυγή».

   Σ’ αυτό διαπρέπει ο Δημήτρης Χρήστου με τα άρθρα του στην εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ.

   Το λέμε αυτό, γιατί και οι πιο ακραιφνείς αντικομμουνιστές δεν τολμούν να μειώσουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο του ΚΚΕ στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, τις πολυάριθμες πρωτοβουλίες του για κοινές δράσεις με δεκάδες Κομμουνιστικά Κόμματα απ’ όλα τα μέρη της υδρογείου, όπως με το Κοινό Κάλεσμα με το οποίο 69 Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα – με πρωτοβουλία του ΚΚΕ – εκφράσανε τη διεθνιστική τους αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό και καταδίκασαν την απόφαση των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ.

   Αυτή είναι η αλήθεια που βιάζουν τύποι όπως ο Δημήτρης Χρήστου, στηρίζοντας την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, που αναβαθμίζει τις πολιτικο-στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ, κατά του Παλαιστινιακού λαού και γενικότερα των λαών της περιοχής.

   Το ΚΚΕ λειτουργεί και παλεύει με αρχές, με κομμουνιστικές αρχές, και έτσι αντιμετωπίζει τις εξελίξεις από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων, αποκαλύπτοντας τον αντιλαϊκό χαρακτήρα των λεγόμενων αριστερών κυβερνήσεων στην Ελλάδα, αλλά και στην Πορτογαλία, η οποία προβάλλεται το τελευταίο διάστημα ως παράδειγμα από αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα, τον ίδιο τον Σύνδεσμο Βιομηχάνων (ΣΕΒ) και «απασχολεί» την αρθρογραφία του Δημήτρη Χρήστου στην «Αυγή».

   Ποια είναι η πραγματικότητα;

   Στην Πορτογαλία κυβερνά το Σοσιαλιστικό Κόμμα με τη στήριξη του Πορτογαλικού ΚΚ και του «Αριστερού Μπλόκου», που είναι τμήμα του οπορτουνιστικού κατασκευάσματος του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) και συναγελάζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ.

   Το ΚΚΕ μελετά τα γεγονότα και τοποθετείται με ευθύνη στις εξελίξεις, ασκώντας τεκμηριωμένη κριτική στην αντιλαϊκή πολιτική και στο ρόλο των λεγόμενων αριστερών κυβερνήσεων, που συνθηματολογούν για τον εγκλωβισμό των εργαζομένων και αποδεδειγμένα στην πράξη εκφράζουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

   Το Κόμμα μας συζητάει με δεκάδες Κομμουνιστικά Κόμματα (και με αυτά που διαφωνεί) και προσπαθεί για την ανάπτυξη της κοινής δράσης, αλλά ταυτόχρονα θέτει τις θέσεις του στην ιδεολογική – πολιτική διαπάλη που διεξάγεται μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα, και αυτό ισχύει και για την περίπτωση της Πορτογαλίας.

   Η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση στην Πορτογαλία, μαζί με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, συμμετέχει στην επεξεργασία και στην υλοποίηση της αντιλαϊκής στρατηγικής της ΕΕ, είναι πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ (όπως και η κυβέρνηση Τσίπρα) και συμμετέχει στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Πρόσφατα εγκαινίασε ένα μεγάλο κέντρο εκπαίδευσης του ΝΑΤΟ.

   Το Νοέμβρη του 2017, η κυβέρνηση υπερηφανεύτηκε (!) ότι μειώθηκε το ποσοστό που αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της φτώχειας στο 18,3%.

   Ακόμα και αυτά τα στοιχεία, όμως, δεν είναι ακριβή. Το ποσοστό που βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας, μετά και από τυχόν επιδόματα, ενισχύσεις κ.τ.λ., ανέρχεται στο 21,1%, δηλαδή πλήττει 2.175.320 Πορτογάλους.

   Προβάλλεται μια εικονική αύξηση των μισθών, αλλά ο μισθός την περίοδο 2015 – 2017 «αυξήθηκε» μόλις κατά 0,7%, ενώ αποκρύπτεται ότι το 26,4% των εργαζομένων (σε φάση καπιταλιστικής ανάπτυξης) παίρνουν μισθό 310 – 600 ευρώ και το 30,1% 600 – 900 ευρώ.

   Τα στοιχεία (Αύγουστος του 2017) δείχνουν ότι οι 25 πιο πλούσιες οικογένειες της χώρας συγκεντρώνουν πλούτο που αντιστοιχεί στο 10% του ΑΕΠ το 2016. Μάλιστα, ο πλούτος τους αυξήθηκε κατά 4 δισ., δηλαδή αυξήθηκε κατά 26,9% μόνο μεταξύ 2016 – 2017, όταν ο μέσος μισθός αυξήθηκε μόλις 0,7% μεταξύ 2015 – 2017. Ο πλούτος των 25 πιο πλούσιων οικογενειών αντιστοιχεί στο ετήσιο καθαρό εισόδημα 1.593.330 Πορτογάλων εργαζομένων!

   Η διαφημιζόμενη προοπτική μονιμοποίησης είναι ζήτημα αν αφορά το 1/3 των θέσεων που σήμερα καταλαμβάνουν συμβασιούχοι.

   Στον «αριστερό» προϋπολογισμό του 2018, η φορολογία επί των μισθών αντιπροσωπεύει το 28,2% των εσόδων, ενώ η φορολογία επί του κεφαλαίου το 13%. Ο ΦΠΑ, που κατά κανόνα πληρώνεται από τους εργαζόμενους, εκπροσωπεί το 38,4%. Οι όποιες μειώσεις στην άμεση φορολογία υπερκαλύπτονται από τις αυξήσεις στην έμμεση, που αυξάνεται κατά 11,8%.

   Η πολυδιαφημισμένη αύξηση στις κατώτατες συντάξεις κατά 10% (δηλαδή 0,33 ευρώ τη μέρα) είναι αστεία, αν αναλογιστεί κανείς ποια είναι η γενικότερη κατάσταση των συντάξεων στη χώρα.

  Λ.χ. όταν το 2015 το όριο της φτώχειας υπολογιζόταν στα 376 ευρώ το μήνα, η μέση σύνταξη γήρατος ήταν 434,08 ευρώ και η κατώτατη γήρατος μόλις 261,95 ευρώ (δεν συζητάμε καν για τις ακόμα χειρότερες συντάξεις αναπηρίας κ.τ.λ.), ενώ η «κοινωνική σύνταξη» στο εξωφρενικό ποσό των 201,53 ευρώ.

   Για να γίνει κατανοητό το πρόβλημα, το 2015 το 72,8% λάμβανε σύνταξη μέχρι 419 ευρώ, με το 13,3% να μην υπερβαίνει τα 262 ευρώ.

   Αξίζει να σημειωθεί ότι οι κατώτατες συντάξεις επί «αριστερής κυβέρνησης» την περίοδο 2016 – 2017 αυξήθηκαν με το «αστρονομικό» (!!) μ.ο. αύξησης 1,09%, λιγότερο και από το ποσοστό της περιόδου 2011 – 2015 («δεξιά» κυβέρνηση»).

   Χαρακτηριστικό στοιχείο, επίσης, είναι η διατήρηση του καθεστώτος του φορολογικού παραδείσου της Μαδέιρα και των φορολογικών προνομίων στις επιχειρήσεις.

(Αναδημοσίευση από τον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» – 21 Δεκέμβρη 2017)

Advertisements

«Ανέκδοτα» και διαστρέβλωση με στόχους…

Η εξωφρενική άποψη που ακούστηκε το τελευταίο χρονικό διάστημα από αστικά επιτελεία αλλά και φορείς του οπορτουνισμού, ότι το ΚΚΕ είναι «οπαδός του ευρώ», θα ήταν αστεία, μια ιστορία για …αγρίους, αν δεν έκρυβε πίσω της συγκεκριμένη σκοπιμότητα. Δηλαδή, σε συνθήκες που εντείνονται αστικοί προβληματισμοί και αντιπαραθέσεις εντός και εκτός Ελλάδας για το μέλλον της Ευρωζώνης, να πληγεί η μοναδική θέση που προβάλλει το ζήτημα της αποδέσμευσης από την ΕΕ κάτω από τη σημαία των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων ως ζήτημα αδιαχώριστο από την πάλη για την εργατική εξουσία και την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων.

Μοιάζει πραγματικά για ανέκδοτο, για τον ελληνικό λαό που γνωρίζει καλά ότι το ΚΚΕ έχει αντιπαλέψει με απόλυτη συνέπεια την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, αποκαλύπτοντας έγκαιρα, όταν όλοι οι άλλοι μιλούσαν για «κοσμογονία», τον πραγματικό, αντιδραστικό, ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της αλλά και το γεγονός ότι οι συμβιβασμοί και οι ενώσεις των καπιταλιστών, όσο προωθημένες και αν είναι, είναι προσωρινοί, δεν αναιρούν τους ανταγωνισμούς. Ενώ προειδοποίησε για τις αρνητικές συνέπειες στη ζωή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Το ΚΚΕ δηλαδή εξ αρχής αντιτάχθηκε στην ΕΟΚ και μετέπειτα στην ΕΕ από ταξική σκοπιά, απ’ τη σκοπιά του συμφέροντος των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων.

Αυτό δεν πτοεί αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις που ποντάροντας στην γκεμπελίστικη τακτική «πες – πες κάτι θα μείνει» και «όσο πιο μεγάλο το ψέμα τόσο πιο πιστευτό», κλιμάκωσαν τη βδομάδα που πέρασε την ομοβροντία διαστρέβλωσης της θέσης του ΚΚΕ, στον απόηχο του 20ού Συνεδρίου του Κόμματος.

Καθόλου τυχαία η περίοδος…

Η περίοδος που επιλέγεται να εξαπολυθεί αυτή η επίθεση κάθε άλλο παρά τυχαία είναι.

Στα αστικά επιτελεία έχει ανοίξει στα γεμάτα ο προβληματισμός για το μέλλον της ΕΕ και του ευρώ, με τις φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό της ιμπεριαλιστικής ένωσης να μεγαλώνουν, τροφοδοτώντας και το αστικό ρεύμα του «ευρωσκεπτικισμού» ως αποτέλεσμα της στροφής τμημάτων του κεφαλαίου σε μέτρα «προστατευτισμού» των καπιταλιστικών οικονομιών.

Σε ένα τέτοιο ρευστό τοπίο, που σηματοδοτείται από τις δυσκολίες στην ανάκαμψη του κεφαλαίου, την όξυνση των ενδοαστικών ανταγωνισμών και εξελίξεις όπως το Brexit, ενδεικτικές του ότι η αστική τάξη κάθε χώρας κάθε άλλο παρά «δογματική» είναι σε ό,τι αφορά τις διεθνείς συμμαχίες της όταν πρόκειται για την υπεράσπιση των συμφερόντων και της κερδοφορίας της, καταρτίζονται και εξετάζονται τα σχέδια και της εγχώριας αστικής τάξης.

Η οποία την ίδια ώρα που επιδιώκει την παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, κάνοντας συνεχείς επικλήσεις στην ανάγκη «συνοχής» της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας και διατήρησης της δικής της θέσης στον «πυρήνα» της, ταυτόχρονα προετοιμάζεται, αν και εφόσον υποχρεωθεί, να διαχειριστεί οικονομικά και πολιτικά μια πιθανότητα εξόδου. Με τμήματά της να την προκρίνουν ήδη ως πιο συμφέρουσα λύση για τη θωράκιση της κερδοφορίας τους.

Τα διλήμματα του κεφαλαίου δεν είναι διλήμματα του λαού

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, είναι λογικό για το κεφάλαιο να «ζυγίζει» τις επιλογές που έχει μπροστά του. Να το ενδιαφέρει π.χ. σε τι «νόμισμα» θα μετρά τα κέρδη του, που σε κάθε πιθανό ενδεχόμενο θα βασίζονται στην ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και στο φτήνεμα της εργατικής δύναμης. Να έχει έγνοια για το αν το νόμισμα με το οποίο συναλλάσσεται στις διεθνείς αγορές διευκολύνει βασικούς στόχους του για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, όπως π.χ. τη στήριξη κλάδων που θα λειτουργούν ως «ατμομηχανή», την προσέλκυση κεφαλαίων και άμεσων ξένων επενδύσεων κ.ο.κ. Να υπολογίζει αν το νόμισμα στο οποίο θα μετρά τις επενδύσεις του θα είναι περισσότερο ή λιγότερο υποτιμημένο, με ποιο άλλο διεθνές νόμισμα θα συνδέεται κ.τ.λ. Είναι λογικό, από τη σκοπιά των συμφερόντων της, η αστική τάξη να εξετάζει το ερώτημα αν ένας άλλος δρόμος απαξίωσης των συσσωρευμένων κεφαλαίων, αυτός της εξωτερικής υποτίμησης με ταυτόχρονη ενίσχυση της «επεκτατικής νομισματικής πολιτικής», μπορεί να διευκολύνει περισσότερο το καθάρισμα του πεδίου από τα συσσωρευμένα κεφάλαια που προκάλεσαν την καπιταλιστική κρίση και σήμερα εμποδίζουν το πέρασμα σε φάση ανάκαμψης.

Από την ανάποδη, από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, είναι παραπάνω από φανερό και ότι η συζήτηση αυτή δεν αφορά τα συμφέροντά τους και ότι δεν πρέπει να πέσουν στην παγίδα που στήνεται: Να επιλέξουν δηλαδή συνταγές χρεοκοπίας τους, να επιλέξουν σε τι νόμισμα θα μετράνε τις απώλειες στο εισόδημά τους, με ποιο τρόπο θα μεγαλώσει η σχετική και απόλυτη εξαθλίωσή τους, αφού έτσι κι αλλιώς θα βασιλεύουν η καπιταλιστική εκμετάλλευση και το κυνήγι του κέρδους, αφού η επιχείρηση καπιταλιστικής ανάκαμψης έχει ως προϋπόθεση την ένταση της εκμετάλλευσης. Με την εξουσία και την οικονομία στα χέρια του κεφαλαίου, σε συνθήκες καπιταλισμού, δηλαδή, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι ο λαός θα κληθεί να πληρώσει το τίμημα της εξόδου, όπως σήμερα πληρώνει το τίμημα της παραμονής στην Ευρωζώνη.

Ανάμεσα στα εργατικά – λαϊκά συμφέροντα και σε αυτά του κεφαλαίου υπάρχει άβυσσος. Τα διλήμματα του κεφαλαίου δεν είναι διλήμματα του λαού.

Μάταια προσπαθούν αστικά επιτελεία…

Επειδή, λοιπόν, η θέση του ΚΚΕ είναι καρφί στο μάτι αυτών των προβληματισμών, ακολουθούν το δρόμο της διαστρέβλωσης με σκοπό να την ακυρώσουν!

Δεν είναι, για παράδειγμα, τυχαίο ότι λίγο – πολύ σε άρθρο της η «Αυγή» προσπάθησε, «διαβάζοντας» τις θέσεις του Κόμματος ως «αντίθεση» με την έξοδο από το ευρώ, να δικαιώσει την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ (!) και την απόφασή της να μην επιλέξει τάχα τη «ρήξη» με την Ευρωζώνη το καλοκαίρι του 2015, ψηφίζοντας το 3ο μνημόνιο! Αυτά σε συνθήκες που δεν είχε ακόμα κλείσει η νέα αντιλαϊκή συμφωνία και ενώ διάφορα αστικά επιτελεία αναφέρονταν σε κλίμα καλοκαιριού 2015. Λίγο ακόμα και θα έλεγαν ότι οι κομμουνιστές καλούσαν τους εργαζόμενους στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ την Παρασκευή για να πανηγυρίσουν για το νέο αντιλαϊκό πακέτο…

Αλλοι πάλι επίμονα αναζητούσαν σημείο επαφής ανάμεσα στο ΚΚΕ και σε αστικά κόμματα με κριτήριο ότι το ΚΚΕ δεν θέλει «επιστροφή στη δραχμή»…

…και οπορτουνιστές

Στη λαθροχειρία συνέχισε να πρωτοστατεί και η ΛΑΕ, που αφού θήτευσε στην κυβέρνηση ανοίγοντας το δρόμο για το 3ο μνημόνιο, είδε το «φως το αληθινό» και πλέον λέει ανοιχτά ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την εξασφάλιση ρευστότητας και φθηνού χρήματος για το κεφάλαιο, παρά η επιλογή «εθνικού νομίσματος». Και από κοντά δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που θέτουν ως όρο για την «αντικαπιταλιστική ανατροπή» την αλλαγή νομίσματος, δουλεύοντας στο πλάι της ΛΑΕ και αναπαράγοντας όλη τη σαβούρα περί «μεταβατικών σχεδίων», όπως η καπιταλιστική δραχμή, που θα ανοίξει δήθεν το δρόμο για γενικότερες «ρήξεις και μετατοπίσεις»…

Ενοχλούνται, επειδή το ΚΚΕ αποκαλύπτει ότι η καπιταλιστική Ελλάδα με «εθνικό νόμισμα» δεν συνιστά ρήξη προς όφελος του λαού, ότι η υιοθέτηση ενός πιο υποτιμημένου νομίσματος δεν μπορεί να αποτελέσει κρίκο βελτίωσης της ζωής της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, όπως εξάλλου δείχνουν και τα παραδείγματα των καπιταλιστικών κρατών με εθνικά νομίσματα που εκείνοι κρύβουν. Οτι την υποτίμηση θα την πληρώσει και αυτή η εργατική τάξη. Αλλά και επειδή το ΚΚΕ καλεί από τώρα το λαό σε τέτοιες συνθήκες να μην κάτσει αμήχανα με σταυρωμένα τα χέρια, να μη συναινέσει να πληρώσει ξανά τη νύφη για λογαριασμό του κεφαλαίου αλλά να οργανωθεί αποφασιστικά ο αγώνας ενάντια στις επιπτώσεις της υποτίμησης και της όποιας αλλαγής νομίσματος. Να συνδέσει αυτή του την πάλη με τον αγώνα για πραγματική ρήξη με το κεφάλαιο και την εξουσία του.

Ενοχλούνται πολύ περισσότερο που το ΚΚΕ λέει καθαρά ότι όσες πολιτικές δυνάμεις προβάλλουν έναν τέτοιο στόχο ως «λύση» ή ως ενδιάμεσο στόχο για ριζικές αλλαγές τουλάχιστον αντικειμενικά στηρίζουν τις θέσεις τμημάτων του κεφαλαίου που βλέπουν με καλό μάτι ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αποκαλύπτοντας έτσι ότι πίσω από την αντικαπιταλιστική τους συνθηματολογία προβάλλει ο καθ’ όλα αστικός ευρωσκεπτικισμός.

Κρυστάλλινη η θέση του ΚΚΕ

Δυστυχώς για όλους αυτούς, η θέση του ΚΚΕ, η συνεπής στάση του όλα αυτά τα χρόνια με κριτήριο όχι ποιοι επιχειρηματίες βγαίνουν χαμένοι ή κερδισμένοι αλλά τα εργατικά – λαϊκά συμφέροντα, δεν προσφέρεται για λαθροχειρία.

Αν πάντως αγνοούν – που δεν το πιστεύουμε – τη δράση και τη σταθερή θέση του ΚΚΕ, μπορούν να διαβάσουν και την Απόφαση του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΕ που δημοσιεύει σήμερα ο «Ριζοσπάστης». Θα «ανακαλύψουν» τότε την κρυστάλλινη θέση του Κόμματος:

«Ο ελληνικός λαός μπορεί και πρέπει να επιλέξει ο ίδιος – με τη θέληση και τη δράση του – την έξοδο από την ΕΕ, να βάλει αυτόν το στόχο στην προμετωπίδα των συνθημάτων του, οργανώνοντας την πάλη του με τέτοιον τρόπο, ώστε να διεκδικήσει ταυτόχρονα τα «κλειδιά» της οικονομίας, τον πλούτο που παράγει, με το πέρασμα της εξουσίας στα δικά του χέρια. Αυτό αποτελεί πραγματική εναλλακτική λύση προς όφελος του λαού και αξίζει κάθε θυσία (…)

Το εργατικό – λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, με συντονισμένα χτυπήματα και συνολική αντεπίθεση, να αξιοποιήσει τις όποιες αντιθέσεις στην Ευρωζώνη και την ΕΕ που δημιουργούν ρήγματα, για να ενισχύσει την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας σε κάθε χώρα, που θα προωθήσει και θα οργανώσει την κοινωνική ιδιοκτησία, τον κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό της οικονομίας και των υπηρεσιών, την παραγωγική ανάπτυξη σε όφελος του λαού».

Τ. Γ.

ΣΥΡΙΖΑ: Ξέρεις (;) τι ψηφίζεις…

Πανηγύριζε η «Αυγή» στις 16/11/2010 για τους δημάρχους που εκλέχτηκαν με τη στήριξη της «Ριζοσπαστικής Αριστεράς».

 

Σήμερα, τριάμισι χρόνια μετά, τι γνώμη έχουν εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ για τους ίδιους δημάρχους και μάλιστα ενόψει τοπικών εκλογών; Από τους δέκα δημάρχους για τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ πανηγύριζε το 2010, σήμερα στηρίζει μόνο τους δύο! Τους υπόλοιπους είτε δεν τους στηρίζει πλέον, τηρώντας αποστάσεις, είτε τους έχει καταγγείλει με διάφορες αφορμές, επιβεβαιώνοντας έτσι τον τυχοδιωκτισμό που τον χαρακτηρίζει:

Προεκλογικά στηρίζει όποιον να ‘ναι, αρκεί να μαζέψει ψήφους και να «καρφώσει σημαίες» σε δήμους, και μετεκλογικά, σαν απατημένη σύζυγος, δεν έχει κανένα πρόβλημα να καταγγέλλει τους υποψηφίους του για να είναι καλυμμένος από παντού. Γνωστά «ΠΑΣΟΚικά» κόλπα…

 

Να μερικά παραδείγματα αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ στον εαυτό του:

 

Για τον κύριο Δημαρά, δήμαρχο Πατρέων, πέρσι δημοσιεύτηκε καταγγελία στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ, «LEFT.gr», καταλογίζοντάς του αντιδημοκρατικές πρακτικές… Οπως αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Ο αυταρχικός και αντιδημοκρατικός κατήφορος του Δημάρχου Πατρέων Γιάννη Δημαρά δεν έχει τέλος». Η ιστοσελίδα φιλοξενεί ανακοίνωση της ΠΟΕ – ΟΤΑ που καταφέρεται εναντίον του δημάρχου του ΣΥΡΙΖΑ για εφαρμογή του «φασιστικού πειθαρχικού δικαίου», προκειμένου να τρομοκρατήσει τους εργαζομένους του δήμου.

Για το δήμαρχο Κερατσινίου, Λουκά Τζανή, οι πανηγυρισμοί για την εκλογή του το 2010 δίνουν τη θέση τους σε καταγγελίες για σχέσεις με τη Χρυσή Αυγή, απλήρωτους εργαζομένους, μέχρι και για πρόθεση κατασκευής πίστας «Formula1» (!) στη Δραπετσώνα.

Στο Ψυχικό – Φιλοθέη, ο σημερινός συνδυασμός που στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει τον απερχόμενο δήμαρχο, που στήριξε το 2010, για υπερφορολόγηση των ακινήτων…

 

Για τους πιο δύσπιστους υπάρχει και το παράδειγμα της Ικαρίας όπου το 2010 ο ΣΥΡΙΖΑ με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ σε αντι – ΚΚΕ μέτωπο στήριξαν τον ίδιο υποψήφιο. Η «Αυγή» χαρακτήριζε τον υποψήφιό τους «γνωστό αγωνιστή της Αριστεράς και διακεκριμένο επιστήμονα, εγχείρημα το οποίο μετά από αρκετά χρόνια αμφισβητεί το κατεστημένο που δημιούργησε το ΚΚΕ». Σήμερα, τριάμισι χρόνια μετά, η απόφαση της οργάνωσης Ραχών Ικαρίας του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι «(…) η σημερινή δημοτική αρχή εφάρμοσε και εξακολουθεί να εφαρμόζει τις πολιτικές του μνημονίου που εξαθλιώνουν καθημερινά τη ζωή μας».

 

Αν δεν αποτελούν και τα παραπάνω απόδειξη της αφερεγγυότητας που χαρακτηρίζει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τι αποτελούν;

Απ’ ό,τι φαίνεται, το έργο θα έχει και συνέχεια. Η επιλογή Βουδούρη για την περιφέρεια Πελοποννήσου, Αρσένη για την Ευρωβουλή, οι παλινωδίες με Σουλεϊμάν και Αχμέτ Κουρτ στη Θράκη, η απόσυρση Καρυπίδη μετά από την κατακραυγή που εισέπραξε, αλλά και τα σαλιαρίσματα του ΣΥΡΙΖΑ στον Πειραιά με το συνδυασμό των εφοπλιστών (Μώραλη, Μαρινάκη κλπ.) δείχνουν εκτός από τυχοδιωκτισμό και την ταχεία σοσιαλδημοκρατικοποίησή του. Τι σχέση μπορούν να έχουν άνθρωποι που νιώθουν αγωνιστές, ριζοσπάστες, προοδευτικοί, με τέτοιες διαδικασίες και πρακτικές;

Και γι’ αυτούς τους λόγους οι εργαζόμενοι πρέπει να γυρίσουν την πλάτη στο ΣΥΡΙΖΑ, να στηρίξουν το ΚΚΕ, τη μόνη εγγύηση στην καθημερινή πάλη για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής.

Αρέσει σε %d bloggers: