Tag Archives: Αντιλαϊκά μέτρα

«ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΣΧΕΔΙΟ» Συγκεκριμένες δεσμεύσεις στο κεφάλαιο, ακάλυπτες επιταγές στο λαό

   Η διατήρηση όλου του αντιλαϊκού μνημονιακού πλαισίου, «εμπλουτισμένου» με τις απαραίτητες προσαρμογές, είναι το βασικό χαρακτηριστικό της «μεταμνημονιακής περιόδου», όπως αποτυπώνεται στο «αναπτυξιακό σχέδιο» της κυβέρνησης. Δηλαδή, για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα η «μεταμνημονιακή κανονικότητα» θα είναι ίδια και απαράλλαχτη με τη «μνημονιακή κανονικότητα».

   Το κείμενο περιγράφει μία «ολιστική στρατηγική ανάπτυξης», δίνοντας έμφαση στους τομείς που φιλοδοξεί να «αναπτύξει» η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, με βάση και τις ιεραρχήσεις του κεφαλαίου (μεταφορές, εφοδιαστική αλυσίδα, Ενέργεια, αγρο-διατροφικά προϊόντα, μεταποίηση, ναυτιλία, φαρμακευτική βιομηχανία, Υγεία, περιβαλλοντική οικονομία, τουρισμός, πολιτισμός).

   Η τήρηση των δημοσιονομικών δεσμεύσεων (πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ) για την περίοδο 2018-2022 είναι «ένα το κρατούμενο» για να διασφαλιστεί περισσότερο χρήμα για το κεφάλαιο και τις «επενδύσεις» του, όπως και οι δεκάδες αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα, που απαριθμεί το κείμενο.

Για τον κατώτατο μισθό

   Η υλοποίηση των υποσχέσεων για «αποκατάσταση» του κατώτατου μισθού και των συλλογικών διαπραγματεύσεων παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες, αφού η κυβέρνηση δηλώνει ξεκάθαρα ότι κριτήριο για τη διαμόρφωση του μισθού δεν είναι οι ανάγκες των εργαζομένων, αλλά η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου. Βέβαια, προκειμένου να ενσωματώσει τις λαϊκές αντιδράσεις, το «αναπτυξιακό σχέδιο» μοιράζει κάποιες ακάλυπτες επιταγές, ανάλογα με την πορεία της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

   «Λόγω των συνθηκών της ελληνικής οικονομίας και της αγοράς εργασίας, οι οποίες βελτιώνονται, η προσεκτική εξέταση της αύξησης του επιπέδου του κατώτατου μισθού φαίνεται επίκαιρη. Το νέο επίπεδο του κατώτατου μισθού θα καθοριστεί μέσω του πρόσφατα βελτιωμένου συστήματος, το οποίο απαιτεί μια εκτεταμένη εκτίμηση επιπτώσεων ώστε να προβλεφθούν οι αντιδράσεις των παραγόντων της αγοράς εργασίας και οι επιπτώσεις στη βιώσιμη και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη», σημειώνεται στο κείμενο. Αυτή η «εκτίμηση επιπτώσεων» θα διεξαχθεί από «ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες, μετά από διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους αρμόδιους φορείς υλοποίησης», ενώ οι αλλαγές στο επίπεδο του κατώτατου μισθού «θα λάβουν υπόψη τις εξελίξεις στην παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα, καθώς και το ποσοστό συνολικής ανεργίας, το ποσοστό ανεργίας των νέων και τα ισχύοντα μισθολογικά επίπεδα».

   Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η κυβέρνηση δεν δεσμεύεται επί της ουσίας για την αύξηση του κατώτατου μισθού, ούτε αναφέρει πουθενά ότι θα καταργήσει τον υποκατώτατο μισθό. Αντιθέτως, οι όποιες αλλαγές θα γίνουν «σύμφωνα με το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο» που προβλέπει ότι το ύψος του κατώτατου μισθού καθορίζεται με απόφαση της κυβέρνησης, λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες των κεφαλαιοκρατών για αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικότητας.

   Για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις η κυβέρνηση αναλώνεται σε ένα ευχολόγιο ότι «με τη λήξη του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής θα αποκατασταθούν δύο θεμελιώδεις αρχές: Η αρχή της επεκτασιμότητας και η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης», υποστηρίζοντας ότι η αναζωογόνηση αυτών των αρχών «θα ενισχύσει την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα του κοινωνικού διαλόγου», «θα προωθήσει τον υγιή ανταγωνισμό σε όλους τους οικονομικούς τομείς».

Για τις συντάξεις

   Από τις εκτιμήσεις για την πορεία των συντάξεων προκύπτει ότι οι περικοπές θα συνεχιστούν όχι μόνο το 2019, αλλά και τα επόμενα χρόνια. Συγκεκριμένα, «μαζί με τη συμπληρωματική νομοθεσία, οι εξοικονομήσεις πόρων αναμένεται να φτάσουν το 2,8% του ΑΕΠ έως το 2020 και να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στη μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη οικονομική βιωσιμότητα».

   Παράλληλα, «οι δαπάνες για τις συντάξεις αναμένεται να μειωθούν από 17,3% του ΑΕΠ το 2016 σε 13,4% έως το 2020 και σε 12,9% το 2040 -λαμβάνοντας υπόψη και την αύξηση του ΑΕΠ- σε σύγκριση με το 13% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Από το 2025 και μετά, η κρατική χρηματοδότηση θα καλύπτει μόνο την εθνική σύνταξη (4,8% του ΑΕΠ) και δεν θα είναι απαραίτητη πρόσθετη χρηματοδότηση, δεδομένου ότι το έλλειμμα θα έχει εξαλειφθεί».

Για τη φορολογική πολιτική.

   Υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα δίνει η κυβέρνηση στα λαϊκά στρώματα και στο ζήτημα της φορολογικής πολιτικής. Μάλιστα, ξεκαθαρίζει ότι οι όποιες αλλαγές θα έχουν ως γνώμονα τη διευκόλυνση των επιχειρηματικών ομίλων.

   «Η φορολογική πολιτική θα συμβάλει στην προσέλκυση παραγωγικών επενδύσεων και στην αύξηση της παραγωγικότητας μέσω της σταδιακής μείωσης της φορολογικής επιβάρυνσης τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για την εργασία, καθώς και μέσω της καθιέρωσης σταθερού φορολογικού καθεστώτος για την ενίσχυση των ξένων και των εγχώριων επενδύσεων», αναφέρεται στο «αναπτυξιακό σχέδιο».

   Όλα αυτά, βέβαια, «υπό τον όρο ότι τα δημοσιονομικά περιθώρια είναι επαρκή για τη χρηματοδότηση τέτοιων μέτρων».

   Έτσι, ως «βασικός στόχος» τίθεται η «σταδιακή μείωση» του φορολογικού συντελεστή των επιχειρήσεων για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς τους. Τις νέες φοροαπαλλαγές που θα δοθούν στο κεφάλαιο θα τις πληρώσει ο λαός «με την πλήρη εφαρμογή νομοθετικών μεταρρυθμίσεων και την υιοθέτηση νέων εργαλείων για την αντιμετώπιση της φοροαποφυγής», όπως η μείωση του αφορολόγητου ορίου, η αξιοποίηση του περιουσιολογίου, κλπ. Επιπλέον, θα γίνει «προσαρμογή» του ΕΝΦΙΑ μέσω της αλλαγής των αντικειμενικών αλλαγών η οποία «θα καταστήσει βιώσιμα μακροπρόθεσμα» έσοδα 2,6 δισ. ευρώ.

   Το «αναπτυξιακό σχέδιο» περιλαμβάνει και δεσμεύσεις για τη συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων (ΔΕΗ, ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ κλπ.).

Advertisements

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ: Καταιγίδα νέων αντιλαϊκών μέτρων για την ανάκαμψη των επιχειρηματικών ομίλων

   «Η επιτυχία απαιτεί την κυριότητα του προγράμματος μεταρρυθμίσεων από τις ελληνικές αρχές. Συνεπώς η κυβέρνηση είναι έτοιμη να λάβει όλα τα μέτρα που ενδέχεται να καταστούν κατάλληλα για το σκοπό αυτό καθώς οι συνθήκες αλλάζουν», αναφέρεται «προλογικά» στο συμπληρωματικό μνημόνιο (Supplemental Memorandum of Understanding) μεταξύ της κυβέρνησης και της Ευρωζώνης, που βρίσκεται σε φάση τελικής επεξεργασίας και υπογραφής από τις εμπλεκόμενες πλευρές κι ενώ με συνοπτικές διαδικασίες κλειδώνουν τα αντιλαϊκά προαπαιτούμενα της τρέχουσας «αξιολόγησης» ενόψει της συνεδρίασης του Γιούρογκρουπ, στις 4 Δεκέμβρη.

   Οι συνεννοήσεις ξεκίνησαν χτες στην Αθήνα με βασικό θέμα την Ενέργεια (βλ. σελ. 6) και συνεχίζονται σήμερα με τη συζήτηση για τις αντιδραστικές «μεταρρυθμίσεις» στον κρατικό μηχανισμό, ζητήματα που θα ενταχθούν στις διατάξεις του νέου πολυνομοσχεδίου, το οποίο παίρνει σειρά για κατάθεση στη Βουλή.

   Στο «συμπληρωματικό μνημόνιο», 1 το κρατούμενο είναι η ολόπλευρη εφαρμογή της γκάμας με τα αντεργατικά μέτρα της προηγούμενης «μνημονιακής περιόδου» σε «μεσοπρόθεσμο ορίζοντα» (τουλάχιστον μέχρι το 2022), ενώ περιλαμβάνονται τόσο τα προαπαιτούμενα της τρέχουσας «αξιολόγησης», όσο και αυτά που θα ακολουθήσουν στη συνέχεια, με άξονες την «αποκατάσταση της δημοσιονομικής βιωσιμότητας», τη «διασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας», την «ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα και τις επενδύσεις», καθώς και τη διαμόρφωση, όπως λένε, «σύγχρονου κράτους και δημόσιας διοίκησης». Τα πάντα υποτάσσονται στη στρατηγική για την ανάκαμψη των εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων με ένα μπαράζ διαρθρωτικών παρεμβάσεων, παράλληλα βέβαια και σε συνδυασμό με την κατακρεούργηση των κονδυλίων που αφορούν στοιχειώδεις κοινωνικές ανάγκες, τους «κόφτες» διαρκείας και τη φοροληστεία.

Το «συμπληρωματικό», «τεχνικό» μνημόνιο που έχει στη διάθεσή του ο «Ριζοσπάστης», μεταξύ εκατοντάδων προαπαιτουμένων νέας φουρνιάς, προβλέπει και τα παρακάτω:

«Πρώτο πιάτο» τα προνοιακά επιδόματα

   — «Μεταρρύθμιση» του συστήματος οικογενειακών παροχών, με αρχή το Γενάρη του 2018.

   — Νομοθεσία για τη μεταρρύθμιση των παροχών αναπηρίας, και μάλιστα με μπούσουλα την «επιλεξιμότητα» των δικαιούχων ανάλογα με την ικανότητά τους να ασκούν δραστηριότητες της καθημερινής ζωής, με τον νεόκοπο όρο της «λειτουργικής αναπηρίας»! Θέτουν ως ορόσημο το Γενάρη του 2018 για την πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος. Η νομοθεσία για την εθνική εφαρμογήτου «νέου συστήματος» θα εγκριθεί το Μάη του 2018, με σκοπό να αρχίσει να εφαρμόζεται έως τον Ιούνη του 2018.

   — Συμπίεση του επιδόματος για τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας. Καθιερώνεται «ενιαίο επίδομα τέκνων». Όπως προβλέπεται, «το επίπεδο παροχών και τα κατώτατα όρια επιλεξιμότητας θα καθορίζονται έτσι ώστε να βελτιωθεί η στόχευση, η επάρκεια και η ισότητα, στο πλαίσιο των δημοσιονομικών περιθωρίων, όπως προσδιορίζεται στον προϋπολογισμό».

   — «Μεταρρύθμιση του συστήματος των επιδοτήσεων μεταφορών» – για παράδειγμα τα μειωμένα εισιτήρια στις αστικές συγκοινωνίες -, σε συνέχεια, όπως λένε, του ηλεκτρονικού εισιτηρίου. Προβλέπεται να εφαρμόζεται από το Μάρτη του 2018.

   — «Νέα νομοθεσία» (καρατόμηση) προβλέπεται για τα στεγαστικά επιδόματα, για τα νοίκια φτωχών λαϊκών νοικοκυριών με τη «συνεργασία» της Παγκόσμιας Τράπεζας (Μάρτης 2018).

   — Δημιουργία ενός οργανισμού παροχών ως ενιαίας αρχής πληρωμής για όλες τις παροχές Κοινωνικής Πρόνοιας.

   — Εφαρμογή του εθνικού μηχανισμού συντονισμού, παρακολούθησης και αξιολόγησης των πολιτικών κοινωνικής ένταξης και κοινωνικής συνοχής.

Φοροληστεία στο λαό

   Πέρα από την καρατόμηση του αφορολόγητου ορίου (το αργότερο μέχρι το 2020), μεταξύ άλλων προβλέπεται η «διεύρυνση της φορολογικής βάσης» για την επιβολή των φόρων στη μικρή ακίνητη περιουσία. Μέχρι το Μάρτη του 2018, προβλέπονται οι αλλαγές στις τιμές ζώνης των ακινήτων, με κατεύθυνση την εξομοίωση με τις εμπορικές τιμές. Η τυχόν μείωσή τους θα αντισταθμιστεί με αυξήσεις στους συντελεστές του ΕΝΦΙΑ, προκειμένου να εισπράττονται τα προβλεπόμενα χαράτσια (2,65 δισ. σε ετήσια βάση).

   Νομοθεσία για το ενδεχόμενο ταχύτερης μείωσης του αφορολόγητου ορίου (από το 2019, αντί του 2020) σε περίπτωση που το ΔΝΤ θεωρεί ότι υπάρχουν «κενά» σε ό,τι αφορά τους στόχους για τα «πρωτογενή πλεονάσματα» (Μάης 2018).

   Προβλέπεται η καθιέρωση ηλεκτρονικών πλειστηριασμών και για τις οφειλές προς τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό.

«Κόκκινα» δάνεια

   Προωθείται η κατάργηση της όποιας παρεχόμενης νομικής προστασίας για την πρώτη κατοικία της λαϊκής οικογένειας, για τα «κόκκινα» δάνεια.

   Σε αυτό το πλαίσιο θα αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα του νομικού πλαισίου περί «αφερεγγυότητας των νοικοκυριών». Με ορόσημο το Φλεβάρη του 2018 ο νόμος 3869/2010 (λεγόμενος νόμος Κατσέλη) θα έχει τροποποιηθεί.

   Ταυτόχρονα, θα «τροποποιηθεί» ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, καθώς και «άλλοι συναφείς νόμοι», αναφορικά με τις νέες διατάξεις στήριξης των τραπεζών κατά τη διαδικασία των πλειστηριασμών, αναβαθμίζοντας ακόμη περισσότερο τη θέση τους έναντι άλλων, όπως οι εισφορές προς τα ασφαλιστικά ταμεία, οι οφειλές προς εργαζόμενους κ.ά.

Αναδιαρθρώσεις για τη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων

   Ειδική αναφορά γίνεται στον κλάδο της εφοδιαστικής αλυσίδας (Logistics) στην περιοχή του Θριασίου, όπου προωθούνται η ανάθεση και εκχώρηση της εκμετάλλευσης αλλά και συμπράξεις του κράτους με ιδιωτικά κεφάλαια (ΣΔΙΤ). Όπως αναφέρεται, «οι αρχές θα εξασφαλίσουν τη λειτουργία και τη συντήρηση του κέντρου εμπορευματικών μεταφορών στα 588 στρέμματα που προβλέπονται με σύμβαση παραχώρησης μετά από διεθνή διαγωνισμό», έως το Μάη του 2018. Μάλιστα, η επικύρωσή της από τη Βουλή αναφέρεται για το τέλος του 2017.

   Επίσης, μεταξύ άλλων, στο Ελληνικό προβλέπεται η συμφωνία με τους ιδιώτες έως τον Ιούνη του 2018. Στη λίστα των ιδιωτικοποιήσεων φιγουράρουν ΕΛΠΕ, ΔΕΠΑ, ΔΕΗ, Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών κ.ά. ενώ προβλέπεται και η ολόπλευρη εφαρμογή των λεγόμενων «εργαλειοθηκών του ΟΟΣΑ».

   Σε ό,τι αφορά τη στελέχωση νευραλγικών θέσεων του κρατικού μηχανισμού, προωθείται η λεγόμενη «αποπολιτικοποίηση της δημόσιας διοίκησης», με προκηρύξεις διαγωνισμών σε επιτελικές θέσεις όλων των υπουργείων.

   Στα ζητήματα της λεγόμενης «διαφάνειας» δεσπόζει, μεταξύ άλλων, και νέα τροποποίηση της νομοθεσίας για τη χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων, με άξονα την εκπλήρωση των συστάσεων της Ομάδας Κρατών κατά της Διαφθοράς του Συμβουλίου της Ευρώπης (GRECO).

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 17 ΜΑΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ – ΕΕ

Με σχέδιο και επιμονή για την επιτυχία της απεργίας, για να μετρηθούν βήματα στο στόχο της ανασύνταξης.

 

   Στην τελική ευθεία για τη γενική απεργία της Τετάρτης, καθώς και για τις πολύμορφες κινητοποιήσεις που θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη, ενάντια στο νέο αντιλαϊκό πακέτο μέτρων που ψηφίζεται αυτές τις μέρες στη Βουλή, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, καθώς και οι δυνάμεις που ανταποκρίνονται στο αντίστοιχο κάλεσμα της ΠΑΣΕΒΕ, της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων, του ΜΑΣ και της ΟΓΕ, δίνουν τη μάχη για να δοθεί μια ισχυρή εργατική – λαϊκή αγωνιστική απάντηση στα νέα βάρβαρα μέτρα, συνολικότερα στην αντιλαϊκή επίθεση διαρκείας κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ.

   Με την πείρα από τις πρόσφατες πετυχημένες Πρωτομαγιάτικες απεργιακές συγκεντρώσεις, από την προσπάθεια που προηγήθηκε αλλά και ακολούθησε την Πρωτομαγιά, με έμφαση στους χώρους δουλειάς, οι ταξικές συνδικαλιστικές οργανώσεις δίνουν τη μάχη για να κάνουν οι εργαζόμενοι δική τους υπόθεση την επιτυχία της απεργίας, για να κερδίζει έδαφος η γραμμή πάλης που απεγκλωβίζει τους εργαζόμενους από τους «εθνικούς στόχους» του κεφαλαίου, η γραμμή πάλης που θέτει στο προσκήνιο τον αγώνα για την ανάκτηση των τεράστιων απωλειών των εργαζομένων, για την κάλυψη των δικών τους σύγχρονων αναγκών.

Μαχητικό ξεσκέπασμα της προπαγάνδας που συνοδεύει την αντιλαϊκή επίθεση.

   Προϋπόθεση για να συμβάλουν η απεργία και αυτή η βδομάδα κινητοποιήσεων σε αυτήν την κατεύθυνση, για να μετρηθούν βήματα στην οργάνωση των εργαζομένων και στον προσανατολισμό του κινήματος, είναι το μαχητικό ξεσκέπασμα της προπαγάνδας της κυβέρνησης και των άλλων αστικών επιτελείων που συνοδεύει αυτόν το νέο γύρο αντιλαϊκής επίθεσης του κεφαλαίου.

   Υπάρχει ακόμα περισσότερη πείρα στους εργαζόμενους και το λαό για να βγαίνουν συμπεράσματα από την προσπάθεια της κυβέρνησης να καλλιεργήσει εφησυχασμό όλο το προηγούμενο διάστημα, την ώρα που μεθόδευε το παραπέρα τσάκισμα του εισοδήματος και των δικαιωμάτων των εργαζομένων, υπάρχει πείρα για να απορρίπτονται οι κάλπικες προσδοκίες που προσπαθεί και σήμερα να καλλιεργήσει, ως «αντίμετρο» για τη λαϊκή δυσαρέσκεια που προκαλούν τα νέα βάρβαρα μέτρα.

   Από τα περιβόητα «τα δύσκολα πέρασαν» και «κάθε αξιολόγηση από εδώ και πέρα θα είναι πιο εύκολη», τα οποία συνόδευαν το κλείσιμο της προηγούμενης «αξιολόγησης» (που περιλάμβανε μεταξύ άλλων το νόμο – λαιμητόμο για το Ασφαλιστικό και την τότε δόση απογείωσης της αντιλαϊκής φοροληστείας), με μια ενδιάμεση στάση στο «ούτε ένα ευρώ παραπάνω λιτότητα», φτάσαμε σήμερα στο «επώδυνα τα μέτρα, αλλά σφίξτε τα δόντια γιατί τώρα περνάμε τον κάβο»

   Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το ζήτημα: Τα κέρδη του κεφαλαίου – έστω και με ένα σωρό αστερίσκους και αβεβαιότητες από τις εξελίξεις και τους ανταγωνισμούς στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία – κάποια στιγμή θα «περάσουν τον κάβο», θα περάσουν σε φάση ανάκαμψης. Προϋπόθεση όμως για να συμβεί αυτό είναι οι εργαζόμενοι να μένουν μονίμως… με τα «δύσκολα» και τα «επώδυνα».

   Αυτό ακριβώς επιβεβαιώνουν και τα νέα αντιλαϊκά μέτρα: Αυτήν την ανάγκη του κεφαλαίου υπηρετούν, γι’ αυτό τσακίζουν το λαό. Δεν είναι κάποιες «εμμονές δανειστών», δεν είναι «μέτρα που δεν τα ήθελε η κυβέρνηση», όπως λένε τα κυβερνητικά στελέχη, είναι πάγιες αξιώσεις του κεφαλαίου. Γι’ αυτό άλλωστε και οι Ενώσεις του, όπως ο ΣΕΒ, έσπευσαν να τα χαιρετίσουν και να ζητήσουν να εφαρμοστούν μια ώρα αρχύτερα, γι’ αυτό και η εργοδοσία τα «υποδέχεται» κλιμακώνοντας με κάθε τρόπο την επίθεση μέσα στους χώρους δουλειάς πριν καν ψηφιστούν τα μέτρα, αξιοποιώντας το ήδη διαμορφωμένο αντεργατικό οπλοστάσιο.

Να αναδείξουμε την αντεργατική επίθεση

στη συνέχειά της και στο σύνολό της.

   Επιχειρώντας να κουκουλώσουν την ενιαία επίθεση του κεφαλαίου, αλλά και να βάλουν εμπόδια στο να εκφραστεί στην απεργία και τις άλλες κινητοποιήσεις η ενιαία απάντηση των εργαζομένων και του λαού, κυβέρνηση και διάφορα επιτελεία του συστήματος πιάνουν το γνωστό αποπροσανατολιστικό τροπάρι: «Ποιους πιάνουν και ποιους δεν πιάνουν τα μέτρα»…

   Την ώρα που προωθούν μέτρα που χτυπούν όλους τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, όπως π.χ. με το νέο πετσόκομμα του αφορολόγητου, τις νέες μειώσεις που τσεκουρώνουν ακόμα και τις κατώτερες συντάξεις, το «μαχαίρι» ακόμα και στο κονδύλι για τα ψίχουλα του επιδόματος ανεργίας που ήδη το λαμβάνει μόλις 1 στους 10 ανέργους (!), προσπαθούν με ένα μπαράζ από πίνακες, ποσοστά, γραφήματα και σχεδιαγράμματα να μας πείσουν ότι για τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού… όλα μέλι – γάλα!

   Το νέο πακέτο αντιλαϊκών μέτρων επιβεβαιώνει πολύ χαρακτηριστικά ότι από την επίθεση του κεφαλαίου δεν εξαιρείται κανείς. Πολύ περισσότερο, όμως, οι εργαζόμενοι πρέπει να δουν την αντεργατική επίθεση στη συνέχειά της και στο σύνολό της, στο εισόδημα αλλά και στα δικαιώματά τους. Αρκεί να αθροίσουν τα διάφορα «ποιους πιάνει και ποιους δεν πιάνει» που τους λανσάρουν κατά καιρούς, για να αποκαλυφθεί ανάγλυφα η απάτη.

   Η μεθόδευση με το Ασφαλιστικό είναι χαρακτηριστική: Όταν π.χ. στην προηγούμενη «αξιολόγηση» πετσόκοβαν τις μελλοντικές συντάξεις των σημερινών ασφαλισμένων, όπως και τις ήδη καταβαλλόμενες επικουρικές συντάξεις, λέγανε «ναι, αλλά έτσι σώσαμε τις κύριες…». Σήμερα που συνεχίζουν, πετσοκόβοντας (ξανά) και τις κύριες συντάξεις, βγαίνουν με αντίστοιχο θράσος και λένε: «Ναι, αλλά αυτό αφορά μόνο 1 εκατομμύριο συνταξιούχους, τους άλλους δεν τους πιάνει»!

Ο εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός

και η «συμβολή» του και στο νέο αντιλαϊκό γύρο.

   Αντίστοιχα αποφασιστική σημασία για την επιτυχία της απεργίας και, πολύ περισσότερο, για τη συνέχεια, έχει ο συνδυασμός αυτής της μάχης με την προσπάθεια να μετρηθούν βήματα στον απεγκλωβισμό δυνάμεων από την επιρροή του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού, από όλες τις παραλλαγές του, παλιές και «νέες».

   Δίπλα στο διαλυτικό ρόλο του όλο το προηγούμενο διάστημα, πρέπει να αναδειχθεί η καθοριστική «συμβολή» του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού και στο νέο γύρο της αντιλαϊκής επίθεσης, όπως π.χ. με τις «κοινές δηλώσεις» που υπέγραφε μαζί με τον ΣΕΒ και τις άλλες εργοδοτικές Ενώσεις για τα Εργασιακά, δίνοντας τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να κερδίζει χρόνο και να λανσάρει το παραμύθι της «εθνικής γραμμής στα Εργασιακά».

   Πρέπει να αναδειχθεί το γεγονός ότι και σήμερα, πέρα από διάφορα λεκτικά φρου φρου, ο πυρήνας της κριτικής που ασκεί ο εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός στα μέτρα, συνίσταται στο ότι είναι «αντιαναπτυξιακά». Βάζει δηλαδή τους εργαζόμενους να «ζυγίζουν» τα δικαιώματα και τις ανάγκες τους με βάση το τι συμβάλλει και τι όχι στην ανάπτυξη των κερδών του κεφαλαίου, όταν ακριβώς η ανάκαμψη αυτών των κερδών επιβάλλει το συνεχές «ξήλωμα» των εργατικών δικαιωμάτων!

   Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα, που δείχνει ανάγλυφα γιατί οι εργαζόμενοι πρέπει ακόμα πιο αποφασιστικά να γυρίσουν την πλάτη σε αυτές τις δυνάμεις, αποτελεί το πιο πρόσφατο «μνημείο» κυβερνητικού – εργοδοτικού συνδικαλισμού, η «ανοικτή επιστολή» της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ) προς τον πρωθυπουργό. Σε αυτήν, η ΟΙΥΕ εμφανίζεται να αντιτίθεται στο «γενικευμένο άνοιγμα καταστημάτων τις Κυριακές» (με το… «μη γενικευμένο» που το προετοίμασε δεν έχουν πρόβλημα), επειδή «δεν συμβάλλει στην ανάπτυξη» αλλά και επειδή εκτιμούν ότι «δεν συνιστά προαπαιτούμενο για την επιτυχή κατάληξη της συμφωνίας» (σ.σ. της συμφωνίας που τσακίζει τους εμποροϋπάλληλους όπως και όλους τους εργαζόμενους!) και δεν θέτει «σε διακινδύνευση τη γενικότερη διαπραγμάτευση»…

Στόχος η μαζική ταξική απάντηση, η είσοδος νέων δυνάμεων

στην πάλη και την οργάνωσή της.

   Τις μέρες που απομένουν δεν πρέπει να πάει ούτε μία ώρα χαμένη: Η απεργία στις 17 Μάη, οι κινητοποιήσεις όλη αυτήν τη βδομάδα μπορούν να δώσουν μια μαζική ταξική απάντηση στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, των άλλων κομμάτων του κεφαλαίου, της εργοδοσίας και της ΕΕ. Μπορούν να αποτελέσουν ένα σημαντικό βήμα μπροστά για το στόχο της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, για την άνοδο της οργάνωσης στα συνδικάτα, την είσοδο νέων δυνάμεων στην πάλη και την οργάνωσή της, για την ενίσχυση της συμμαχίας των εργαζομένων με τα λαϊκά στρώματα των αυτοαπασχολούμενων της πόλης και της υπαίθρου.

   Με συστηματική προσπάθεια, με έμφαση στους χώρους δουλειάς, με μορφές που ευνοούν τη συμμετοχή εργαζομένων και την πρωτόβουλη δράση κάθε συνδικάτου μέσα σε έναν τέτοιο συνολικότερο σχεδιασμό, μπορούμε να φτάσουμε παντού το μήνυμα του απεργιακού ξεσηκωμού, να ανοίξουμε ακόμα πιο αποφασιστικά τη συζήτηση για την ανάγκη να βρεθούν στο προσκήνιο οι πραγματικές εργατικές – λαϊκές ανάγκες, για την ανάγκη να μπει στο στόχαστρο η καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία που ευθύνεται για την αντιλαϊκή επίθεση διαρκείας, που στέκεται εμπόδιο ανάμεσα σε αυτές τις σύγχρονες ανάγκες και την υπαρκτή σήμερα δυνατότητα για την ικανοποίησή τους.

Προχωράνε με συνοπτικές διαδικασίες τα αντιλαϊκά «προαπαιτούμενα»

Αποφασισμένη να «τρέξει» τα αντιλαϊκά μέτρα του τρίτου μνημονίου είναι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Το μήνυμα αυτό εστάλη στη συνεδρίαση του Euro Working Group όπου παρουσιάστηκε η λίστα με τα «προαπαιτούμενα» του Οκτώβρη.

Στις 5 Οκτώβρη θα συνεδριάσει το Eurogroup για να αποφασίσει την έναρξη της «αξιολόγησης». Την ίδια μέρα η κυβέρνηση θα πρέπει να καταθέσει το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού του 2016, αλλά και συμπληρωματικό προϋπολογισμό για το 2015.

Μέχρι το τέλος Οκτώβρη θα έχουν προωθηθεί δεκάδες μέτρα είτε με τη μορφή νομοσχεδίων είτε με τη μορφή Υπουργικών Αποφάσεων, με επίκεντρο τη φορολογία, το Ασφαλιστικό, τις εργασιακές σχέσεις, την «απελευθέρωση» αγορών και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Την ίδια ώρα, οι «αστοχίες» στην εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού φέρνουν νέα μέτρα, πέρα από αυτά που προβλέπονται στο μνημόνιο. Στο οκτάμηνο (Γενάρης – Αύγουστος) του 2015, τα καθαρά έσοδα διαμορφώθηκαν κατά περίπου 4,2 δισ. ευρώ χαμηλότερα από το στόχο που είχε τεθεί. Η συγκεκριμένη εξέλιξη οφείλεται κυρίως στην «υστέρηση» των φορολογικών εσόδων.

Από την 1η Οκτώβρη θα προχωρήσουν και οι κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών, για ληξιπρόθεσμα χρέη προς το Δημόσιο. Στο στόχαστρο θα τεθούν μισθοί και συντάξεις, καθώς με βάση το μνημόνιο το ακατάσχετο όριο μειώθηκε από τα 1.500 στα 1.000 ευρώ.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου, για όσους έχουν χρέη άνω των 70.000 ευρώ θα αρκεί ένα e-mail από την εφορία στην τράπεζα, για να δεσμεύεται εντός 24 ωρών ο τραπεζικός λογαριασμός και μέσα σε 7 μέρες τα ποσά θα αποδίδονται στο Δημόσιο.

ΝΔ – ΠΟΤΑΜΙ – ΠΑΣΟΚ: Ζητάνε «δικαίωση» για τα αντιλαϊκά μέτρα που στήριξαν!

Πριν καλά – καλά ξεκινήσει επίσημα η προεκλογική περίοδος, αποκτά χαρακτηριστικά καλλιστείων. Μέτρο των κριτών (ΣΕΒ κ.λπ.) για τη βαθμολογία, η αντιστοίχιση των προγραμμάτων των αστικών πολιτικών κομμάτων στα μέτρα των μνημονίων 1, 2 και 3. Κι εκεί που όλοι, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, εμφανίζονταν αντιμνημονιακοί, όσο περνούν οι μέρες, τόσο περισσότερο διαγωνίζονται για την ιδιοκτησία των μνημονίων. Το μέτρο το προσδιόρισε με ακρίβεια ο ΣΕΒ στο τελευταίο εβδομαδιαίο δελτίο του, όπου επί λέξει σημειώνει: «Το ζητούμενο πλέον είναι η κυβέρνηση που θα προκύψει να στοιχηθεί πλήρως πίσω από τις επιδιώξεις του συμφωνηθέντος προγράμματος προσαρμογής και να το εφαρμόσει έγκαιρα και αποτελεσματικά, καθώς αυτή είναι όντως η τελευταία προσπάθεια ανόρθωσης της ελληνικής οικονομίας».

Μπροστά στα μάτια των εργαζομένων, των λαϊκών δυνάμεων, παρουσιάζεται πλέον η πολιτική του κεφαλαίου, έτσι όπως κωδικοποιείται στα μνημόνια, σαν η κολυμβήθρα του Σιλωάμ, μέσα στην οποία μπορούν να ξεπλυθούν οι μέχρι τώρα εφαρμοσμένες αντιλαϊκές πολιτικές των αστικών κομμάτων. Είναι κι αυτό μια σημαντική συνεισφορά του ΣΥΡΙΖΑ στο αστικό πολιτικό σύστημα. Δυνάμεις καταδικασμένες στη λαϊκή συνείδηση για τα μνημόνια 1 και 2 (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ μαζί με τα ρετάλια – εφεδρείες που συγκρότησαν το Ποτάμι) να δηλώνουν ευθαρσώς ότι δικαιώθηκε η πολιτική τους από το μνημόνιο 3 του όλου ΣΥΡΙΖΑ. Κι από τη σκοπιά των συμφερόντων της αστικής τάξης, δεν έχουν άδικο.

Μικρό παράδειγμα από το Ασφαλιστικό: Ο τελευταίος υπουργός Εργασίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, στη συνάντησή του με το ΠΑΜΕ, παρουσιάζοντας «τις σκέψεις του», μίλησε για διαχωρισμό της σύνταξης σε δύο τμήματα: Το πρώτο τμήμα θα είναι αντίστοιχο του ορίου φτώχειας (ορίζεται ως το 60% του εθνικού μέσου εισοδήματος) και θα χρηματοδοτείται αποκλειστικά από τη φορολογία μέσω του κρατικού προϋπολογισμού (στην πράξη θα χρηματοδοτείται από τη φορολεηλασία των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων). Το άλλο τμήμα θα χρηματοδοτείται από τις εισφορές που εισπράττουν τα ασφαλιστικά ταμεία και θα λειτουργεί ανταποδοτικά (κι εδώ το λογαριασμό τον πληρώνουν οι εργαζόμενοι).

Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: