Την Κυριακή 15/10 η βιβλιοπαρουσίαση των ΚΟ Ηλιούπολης για τα «Επιτεύγματα και κατακτήσεις της εργατικής τάξης στο Σοσιαλισμό»

   Το 2017 γιορτάζουμε την επέτειο των 100 χρόνων της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Το Κόμμα μας τιμά την επέτειο με πολύμορφες εκδηλώσεις και αφιερώματα, αναδεικνύοντας την αναγκαιότητα, τη ρεαλιστικότητα και την επικαιρότητα του σοσιαλισμού.

   Η σοσιαλιστική επανάσταση θα είναι έργο της ίδιας της εργατικής τάξης, με την καθοδήγηση του Κόμματός της, του Κομμουνιστικού Κόμματος, και τη στήριξη από τα άλλα καταπιεσμένα λαϊκά στρώματα.

   Η παρούσα έκδοση, που είναι προϊόν συλλογικής δουλειάς, αναφέρεται στις κατακτήσεις στην πρώτη χώρα που ξεκίνησε την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Στην ΕΣΣΔ και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες πραγματοποιήθηκαν σημαντικά κοινωνικά επιτεύγματα γι’ αρκετές δεκαετίες, πολλά από τα οποία ακόμη και σήμερα δεν έχουν επιτευχθεί στον καπιταλισμό. Το Κόμμα μας, ήδη από την επικράτηση της αντεπανάστασης το 1990-1991 στις σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης, ασχολήθηκε συστηματικά με τη μελέτη των αιτιών που οδήγησαν σε αυτό το πισωγύρισμα. Κατέληξε σε συμπεράσματα που πιο ολοκληρωμένα αποτυπώνονται στην Απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ.

   Όποια και όποιος θέλει να μελετήσει ολοκληρωμένα την άποψη του ΚΚΕ για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στον 20ο αιώνα, τις αιτίες επικράτησης της αντεπανάστασης, αλλά και το πώς αξιοποιούμε τα συμπεράσματα από τη μελέτη του πισωγυρίσματος, μπορεί να ανατρέξει στην Απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ (2009), στο Πρόγραμμα του Κόμματος από το 19ο Συνέδριο (2013), σε πολλές εκδόσεις της Σύγχρονης Εποχής και σε άρθρα της ΚΟΜΕΠ και του Ριζοσπάστη.

   Η έκδοση έχει εκλαϊκευτικό χαρακτήρα προβάλλοντας τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης στο σοσιαλισμό τον 20ο αιώνα, απαντά σε συκοφαντίες, ψέματα, αποσιωπήσεις της αστικής τάξης και του οπορτουνισμού ενάντια στην Οκτωβριανή Επανάσταση και την ιστορική της σημασία.

   Έχουν κάθε λόγο να το κάνουν. Προσπαθούν να σταματήσουν την Ιστορία, την αναπόφευκτη εξαφάνιση της αστικής τάξης και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο από τις σοσιαλιστικές επαναστάσεις στον 21ο αιώνα. Έχουν κάθε λόγο να επιτίθενται σε ό,τι αποκαλύπτει πως ο σοσιαλισμός είναι ανώτερο κοινωνικοοικονομικό σύστημα από τον καπιταλισμό.

   Η Οκτωβριανή Επανάσταση άνοιξε το δρόμο, έδειξε πως η εργατική τάξη μπορεί, όταν κατακτήσει την εξουσία και γίνει κυρίαρχη, να οικοδομήσει τη δική της κοινωνία καταργώντας την εκμετάλλευση, ώστε ν’ ανοίξει ο δρόμος για την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών της.

   Στη «Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης», αναφέρεται:

   «Η Οκτωβριανή Επανάσταση έφερε στο προσκήνιο μια ανώτερη οργάνωση της κοινωνίας, που διέφερε ριζικά απ’ όλα τα συστήματα που προηγήθηκαν ιστορικά και τα οποία είχαν ως κοινό χαρακτηριστικό την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Στην ΕΣΣΔ κανένας δεν μπορούσε να έχει κάποιον άλλον άνθρωπο “στη δούλεψή του”. Η κατάργηση της μίσθωσης ξένης εργατικής δύναμης αποτελεί το πιο σημαντικό κοινωνικό αποτέλεσμα της Οκτωβριανής Επανάστασης, τη μήτρα όλων των επιμέρους κατακτήσεων για τη ζωή των εργαζόμενων.

   Με τον Κεντρικό Σχεδιασμό, ως κοινωνική σχέση παραγωγής για τη χρησιμοποίηση των κοινωνικοποιημένων μέσων, πραγματοποιήθηκαν σημαντικά κοινωνικά επιτεύγματα γι’ αρκετές δεκαετίες. Στην ΕΣΣΔ, εξασφαλίστηκε για πρώτη φορά στην πράξη το δικαίωμα στη εργασία, καταργώντας την ανεργία ως κοινωνικό φαινόμενο. Μπήκαν τα θεμέλια για την κατάργηση των πολύμορφων οικονομικών, πολιτικών-ιδεολογικών και κοινωνικών διακρίσεων σε βάρος της γυναίκας. Αναπτύχθηκαν ταχύτητα οι επιστήμες, η δωρεάν Παιδεία σε όλες τις βαθμίδες, η δωρεάν ποιοτική Υγεία για όλο το λαό, εξασφαλίστηκε η καθολική προσβασιμότητα και δυνατότητα συνεισφοράς στον πολιτισμό και στον αθλητισμό.

   Επίσης για πρώτη φορά στην ιστορία δημιουργήθηκαν θεσμοί που εξασφάλιζαν την ουσιαστική συμμετοχή των εργαζόμενων στη διαχείριση πλευρών της κοινωνίας τους, βγάζοντας τις μάζες από το περιθώριο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Για πρώτη φορά το δικαίωμα του εργαζόμενου και του νέου να εκλέγουν και να εκλέγονται έγινε ουσιαστικό από τυπικό που είναι στον καπιταλισμό.

   Αυτές οι κατακτήσεις αποτέλεσαν σημείο αναφοράς και συνέβαλαν, μαζί με άλλους παράγοντες, στην απόσπαση κατακτήσεων από το εργατικό και λαϊκό κίνημα στα καπιταλιστικά κράτη. Αποδείχτηκε στην πράξη ότι όσο βαθαίνουν οι κομμουνιστικές σχέσεις παραγωγής, επαναστατικοποιούνται και οι ίδιες οι κοινωνικές σχέσεις, οι σχέσεις του ατόμου με την κοινωνία. Αποδείχτηκε ότι οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής μπορούν να διασφαλίσουν τα συλλογικά κοινωνικά δικαιώματα.»

   Η αντεπανάσταση έγινε αφορμή για μια χωρίς προηγούμενο αντισοσιαλιστική επίθεση των διάφορων προπαγανδιστικών μηχανισμών του καπιταλισμού. Στην ίδια ρότα και ο οπορτουνισμός, που βρήκε μια ακόμη ευκαιρία να σπιλώσει την επαναστατική πάλη της εργατικής τάξης, τον τελικό σκοπό αυτής της πάλης.

   Αστοί και οπορτουνιστές, εκμεταλλευόμενοι την αντεπανάσταση και τις υπαρκτές αδυναμίες και προβλήματα στη σοσιαλιστική οικοδόμηση, αλλά κυρίως εξαπολύοντας μια πρωτοφανή στην έκτασή της συκοφαντική και καλά ενορχηστρωμένη προπαγανδιστική εκστρατεία, θέλησαν να πάρουν ιδεολογική και πολιτική εκδίκηση, να ρίξουν λάσπη και να μηδενίσουν τον τεράστιο ρόλο και τη μεγάλη προσφορά της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών στους εργαζόμενους και σε όλη την ανθρωπότητα, στην πάλη τους για ειρήνη, πρόοδο και κοινωνική απελευθέρωση.

   Η ιστορική αλήθεια όμως δεν μπορεί να παραχαραχτεί. Παρά τα όποια προβλήματα των σοσιαλιστικών χωρών, το σοσιαλιστικό σύστημα του 20ού αιώνα επιχείρησε ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα του πολιτισμού:

   Την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Απέδειξε την ανωτερότητά του από τον καπιταλισμό και τα τεράστια πλεονεκτήματα που παρέχει για την εργασία και τη ζωή των εργαζόμενων.

   Η σύγκριση ανάμεσα στο σοσιαλισμό και στον καπιταλισμό δεν μπορεί να γίνει έξω από τη συγκεκριμένη ιστορική πραγματικότητα μέσα στην οποία εμφανίστηκαν και αναπτύχθηκαν.

   Το καπιταλιστικό σύστημα ετοιμάστηκε μέσα στους κόλπους της φεουδαρχίας, αφού και τα δύο συστήματα βασίζονται στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, στο σύστημα εκμετάλλευσης ανθρώπου, από άνθρωπο.

   Οι επαναστατικές δυνάμεις, αντίθετα, ήταν υποχρεωμένες να χτίσουν ένα ριζικά διαφορετικό κοινωνικό σύστημα σε ρήξη με το προηγούμενο καθεστώς στο θεμελιακό ζήτημα της ιδιοκτησίας, σε συνθήκες καπιταλιστικής περικύκλωσης.

Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.