(Μπορείτε να μεταφερθείτε απευθείας στην ειδική ιστοσελίδα του «Ριζοσπάστη» με όλα τα υλικά για το Συνέδριο, πατώντας ΕΔΩ)

Ο Μπελογιάννης ζει, γιατί το κίνημα που τον έθρεψε ζει και αναπτύσσεται

Υπό το σύνθημα «Ούτε σε ξερονήσια ούτε σε φυλακές, ποτέ τους δεν λυγίσαν οι κομμουνιστές» ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, ανέβηκε στο βήμα της εκδήλωσης για να απευθύνει χαιρετισμό για τα εγκαίνια του Μουσείου «Νίκος Μπελογιάννης» στην Αμαλιάδα. 

Αναλυτικά ο χαιρετισμός:

«Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι, συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

Βρισκόμαστε σήμερα εδώ στην Αμαλιάδα, σε αυτή την όμορφη πόλη της Ηλείας, στην πόλη που γεννήθηκε κι έκανε και τα πρώτα του αγωνιστικά βήματα ο κομμουνιστής ήρωας Μπελογιάννης.

Ο Μπελογιάννης, άξιο τέκνο, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, ήρθε με κομματική αποστολή στην Ελλάδα, μετά την ήττα του ΔΣΕ, για την ανασυγκρότηση των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ. Ακολούθησε η σύλληψή του, τα βασανιστήρια, η παλικαρίσια στάση του, οι δίκες και οι καταδίκες σε θάνατο, παρά το τεράστιο κύμα συμπαράστασης που αναπτύχθηκε σε όλο τον κόσμο.

Ο Μπελογιάννης ζει, γιατί το κίνημα που τον έθρεψε και τον διαπαιδαγώγησε, ζει και αναπτύσσεται. Μέσα σ’ αυτό το κίνημα, σ’ αυτό το Κόμμα, το ΚΚΕ, έμαθαν όλοι οι «Μπελογιάννηδες» να παλεύουν «χωρίς ύπνο και ξεκούραση, για να φτιάξουν έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων».

Ο Μπελογιάννης έκανε το καθήκον του. Τίμησε τους νεκρούς των εργατικών αγώνων του μεσοπολέμου, του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ, των αγώνων για τα κοινωνικά δικαιώματα, ήταν άξιος συνεχιστής τους, υπηρέτησε την κοινωνική πρόοδο για το λαό συνολικά. Γι’ αυτό δεν θεωρούμε ότι είναι ήρωας μόνο για το ΚΚΕ. Ο ηρωισμός του, το παράδειγμά του, σε περίοδο ήττας του εργατικού λαϊκού κινήματος, δείχνει πώς ανοίγει ο δρόμος, κρατιέται η φλόγα αναμμένη και στις πιο σκοταδιστικές περιόδους.

Το ΚΚΕ στέκεται μπροστά στο μνημείο, στο μουσείο, στα κείμενα του Νίκου Μπελογιάννη, στις εκδηλώσεις που τιμούν τη μνήμη του, με την πεποίθηση ότι συνεχίζει στις σημερινές συνθήκες τον αγώνα για τον οποίο εκείνος θυσιάστηκε.

Το ΚΚΕ διδάσκεται από την ιστορία του Ν. Μπελογιάννη, των Μπελογιάννηδων, των χιλιάδων ηρώων. Με μεγαλύτερη απαιτητικότητα βλέπει την ευθύνη του στις σημερινές συνθήκες υποχώρησης του εργατικού λαϊκού κινήματος παγκόσμια. Για την ταξική πολιτική αφύπνιση των εργατικών λαϊκών δυνάμεων, για να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους.

«Αντί να διαλέξω τη ζωή της καριέρας – και μπορούσα εύκολα να δημιουργήσω τέτοια – προτίμησα μια ζωή γεμάτη διωγμούς, στερήσεις, πόνους και δάκρυα», έγραφε στο στερνό του γράμμα ο ήρωας κομμουνιστής ηγέτης. Ακριβώς απ’ αυτήν την περιφρόνηση της ταπεινωτικής ευκολίας, της ρουτίνας, της συνεχούς πάλης με το καθημερινό, ακόμα και αυτές τις ίδιες τις ανθρώπινες ανάγκες, εμπνεύστηκαν οι αγωνιστές τη βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο, το ευτυχισμένο μέλλον του, τη λευτεριά της πατρίδας, τη λευτεριά του εργάτη και όλων των καταπιεσμένων.

Φίλες και φίλοι,

Σε περιόδους ήττας, δυσκολιών, πολύτιμες υπηρεσίες στον αντίπαλο προσέφεραν τότε και προσφέρουν πάντα, οι ριψάσπιδες του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος.

Όσοι έριξαν το ανάθεμα στη σοσιαλιστική οικοδόμηση του 20ου αιώνα, απαρνήθηκαν τη σοσιαλιστική προοπτική, συνθηκολογούν με τον καπιταλισμό και σπέρνουν την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία στο λαό, στο όνομα του ρεαλισμού της υποταγής και του αρνητικού συσχετισμού, δικαιολογώντας με αυτόν τον τρόπο της διάψευση των υποσχέσεων, τον ευτελισμό των προσδοκιών.

Φτάνουν σε σημείο να πλασάρουν το συμβιβασμό τους, μιλώντας για «επαναστάσεις» και «ανατροπές», εμφανίζοντας τον εαυτό τους ως συνεχιστές της ΕΑΜικής παράδοσης, των επαναστατικών παραδόσεων, των μεγάλων ταξικών και απελευθερωτικών αγώνων.

Κάνουν απεγνωσμένες προσπάθειες να εμφανιστούν ως συνεχιστές του αγώνα του ηρωικού ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ της ΕΠΟΝ, του ΔΣΕ, της ΕΔΑ των δεκαετιών του ’50 και του ’60, προσπαθώντας να καπηλευτούν αγώνες του λαού μας και φυσικά πάντα αποκόβοντας από αυτούς τους αγώνές το πραγματικό, το ριζοσπαστικό περιεχόμενο τους.

Αυτό που διδάσκει όμως η ΕΑΜική εθνική αντίσταση, οι αγωνιστές σαν τον Μπελογιάννη, είναι η ασυμβίβαστη και αδιάλλακτη πάλη, όταν όλα τα «σκιάζει η φοβέρα και τα πλακώνει η σκλαβιά». Είναι το να μην υποτάσσεσαι σε έναν αρνητικό συσχετισμό δύναμης, σε έναν αντίπαλο που μπορεί να φαντάζει πανίσχυρος.

Έχουμε βαθιά εμπιστοσύνη στην δύναμη του δίκιου της εργατικής τάξης, του λαού μας. Είναι βαθύ πιστεύω μας, αυτό που έγραφε ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννης Ρίτσος από τον Άη Στράτη την ημέρα τη δολοφονίας του Μπελογιάννη:

«Εσύ απόδειξες, Νίκο,

πόσο μικρά είναι αυτή την ώρα τα όνειρα,

η ψάθινη πολυθρόνα του περιβολιού,

το πράσινο τραπεζάκι, η σιγουριά από τα κάγκελα του κρεβατιού τις νύχτες πόσο μικρά

μπροστά στο μπόι της χαράς να πεθαίνεις για τη χαρά του κόσμου»…

Αυτό είναι το μεγαλείο. Χιλιάδες βαθιές ρίζες μέσα στο λαό. Θάλασσες κόκκινα γαρύφαλλα στα χέρια αγωνιστών, άξιων συνεχιστών, που δεν θα τα αφήσουμε να μαραθούν ποτέ…

Όπως έγραψε ο Μπελογιάννης: «Αντλείς απέραντες κι ανεξάντλητες δυνάμεις από την πίστη σου στο κόμμα και στη νίκη».

Σήμερα βρίσκονται μαζί μας, ανάμεσά μας, στο μυαλό και την καρδιά μας, όλοι όσοι βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, εκτελέστηκαν, έφυγαν από τη ζωή.

Όσοι αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα σε δύσκολες συνθήκες της κρίσης, συνταξιούχοι που τους κόβουν τη σύνταξη, επαγγελματίες που βάζουν λουκέτο, εργάτες που περιπλανώνται άνεργοι, φοιτητές και σπουδαστές που παλεύουν να πάρουν το πτυχίο, με ανασφάλεια, χωρίς δουλειά ή μεταναστεύοντας στο εξωτερικό, αγροτόπαιδα που ξεκληρίστηκαν από τα χωράφια τους ελέω ΚΑΠ και EE, υπάλληλοι με διαθεσιμότητες που απολύθηκαν.

65 χρόνια από τότε που ο Μπελογιάννης και οι σύντροφοι του οδηγήθηκαν στο τόπο της θυσίας, το γαρύφαλλο της θυσίας τους ανθίζει πάντα, αγέραστο στη λαϊκή μνήμη.

Ας αποτελέσει αυτό το Μουσείο, αυτή η έκθεση της ζωής και της πορείας του Νίκου Μπελογιάννη, εδώ στην Αμαλιάδα, τόπο προσκυνήματος, ζωντανής και δημιουργικής μνήμης, για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, τις μελλοντικές γενιές που παίρνουν τη σκυτάλη.

Γιατί η ιστορική γνώση και μνήμη είναι δύναμη.

Ομαδικά, σχολεία, σχολές, από όλη τη χώρα, οι νέοι της ΚΝΕ, άλλες οργανώσεις νεολαίας, να το επισκέπτονται με οργανωμένες εκδρομές, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Αυτό σκοπεύουμε να κάνουμε στην πορεία για το γιορτασμό το 2018, των 100 χρόνων του τιμημένου ΚΚΕ.

Καλή δύναμη σε όλους και όλες με υγεία και αγωνιστικότητα».

Παράδοση του όπλου του Ν. Μπελογιάννη στο Μουσείο από τον Δ. Κουτσούμπα

 

Το όπλο που είχε ο Νίκος Μπελογιάννης όταν ήταν πολιτικός επίτροπος στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, παρέδωσε μαζί με τη θήκη του, στο Μουσείο ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, στο πλαίσιο της εκδήλωσης των εγκαινίων. Στον χώρο έγινε ξενάγηση των παραβρισκομένων.

Νωρίτερα, στην εκδήλωση που διοργανώθηκε από το δήμο Ηλιδας και είναι υπό την αιγίδα της Βουλής, μίλησαν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ενώ χαιρέτισαν ο δήμαρχος Ηλιδας, Χρήστος Χριστοδουλόπουλος και ο πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης. Επίσης, έγινε κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Ν. Μπελογιάννη. 

Αρθρο του Δημήτρη Κουτσούμπα στην εφημερίδα «Ναυτεμπορική» για τα 60 χρόνια από την ίδρυση της ΕΕ

    Σε άρθρο του στην εφημερίδα «Ναυτεμπορική», ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, για τα 60 χρόνια από την ίδρυση της ΕΕ αναφέρει:

 

    «Η επέτειος των 60 χρόνων από την ίδρυση της ΕOK και στη συνέχεια της EE γιορτάζεται από τους ιδρυτές της που είναι τα καπιταλιστικά κράτη – μέλη, τα μονοπώλια των ευρωπαϊκών χωρών. Γιατί η ΕΕ, είναι δικό τους δημιούργημα για τα δικά τους συμφέροντα. Δεν γιορτάζεται από τους λαούς των κρατών – μελών της, γιατί η ΕΕ δεν ήταν ποτέ, δεν είναι, ούτε μπορεί να γίνει ΕΕ των λαών.

    Στο ερώτημα ποιος ωφελήθηκε, οι λαοί ή τα μονοπώλια απαντούν τα εκατομμύρια των ανέργων, των φτωχών, των άστεγων, των ξεριζωμένων, των ανθρώπων που πρέπει να ζήσουν με λιγότερο από ένα ευρώ την ημέρα. Απαντούν όμως και οι λαοί της Γιουγκοσλαβίας, της Μ. Ανατολής, της Β. Αφρικής εναντίον των οποίων η ΕΕ εξαπόλυσε πολέμους κι επεμβάσεις μαζί με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ.

    Και στη χώρα μας ο μεγάλος ωφελημένος ήταν το κεφάλαιο, το οποίο θωράκισε την πολιτική εξουσία του, βρήκε νέες αγορές, ιδιαίτερα στις βαλκανικές χώρες. Το γεγονός αυτό δεν αναιρείται από την εκδήλωση της κρίσης, η οποία επιδείνωσε τη θέση της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας στο πλαίσιο της Ευρωζώνης και της ΕΕ.

    Επιβεβαιώνεται η εκτίμηση μας ότι η συνοχή της ΕΕ και της Ευρωζώνης θα δοκιμαστεί περισσότερο το επόμενο διάστημα, μπορεί να πάρει διαφορετικές μορφές, όχι μόνο αποπομπής χωρών αλλά και ΕΕ – ευρωζώνης διαφορετικών ταχυτήτων κλπ.

    Το ΚΚΕ από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ αποκάλυψε στο λαό τους στόχους, τις επιδιώξεις της, προειδοποίησε για το Μάαστριχτ, την ΟΝΕ, αντιπάλεψε τις αντιλαϊκές αντεργατικές πολιτικές της, κόντρα στους μύθους της σύγκλισης και της αλληλεγγύης, του μονόδρομου, του «μπαμπούλα» της απομόνωσης που πρόβαλαν τότε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Αλλά και των αυταπατών του ΣΥΡΙΖΑ ότι η ΕΕ μπορεί να γίνει φιλολαϊκή. Σήμερα, τη θέση αυτών των χρεοκοπημένων στα μάτια των λαών μύθων, παίρνουν νέοι παραλλαγμένοι, όπως η «επιστροφή της ΕΕ στις ρίζες της, απ’ τις οποίες» –δήθεν- «ξεστράτισε». Στη νέα εξαπάτηση πρωταγωνιστεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

    Το ΚΚΕ προβάλλει το μόνο φιλολαϊκό δρόμο της αποδέσμευσης από την ΕΕ, για ανάπτυξη σε όφελος του λαού, με την εργατική τάξη στην εξουσία. Η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ εκφράζει, δίνει διέξοδο στη λαϊκή δυσαρέσκεια που δυναμώνει απέναντι στην ΕΕ. Αχρηστεύει τις παγίδες που στήνουν τμήματα του κεφαλαίου που καλούν το λαό να παλέψει κάτω από τις δικές του σημαίες».

Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 60 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚ – ΕΕ

    Ανακοίνωση για τα 60 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚ – ΕΕ εξέδωσε το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.

 

    Αναλυτικά η ανακοίνωση:

 

    1. Η συμπλήρωση των 60 χρόνων από την ίδρυση της ΕΟΚ, που μετεξελίχθηκε σε ΕΕ, δεν αποτελεί μέρα γιορτής για τους λαούς της Ευρώπης, τα εκατομμύρια των φτωχών, ανέργων, υποαπασχολούμενων. Είναι μια επέτειος που έχουν κάθε λόγο να τη γιορτάζουν τα ευρωπαϊκά μονοπώλια, οι κυβερνήσεις και τα κόμματά τους, αφού μέσω αυτής της διακρατικής καπιταλιστικής ένωσης ξεδίπλωσαν τα προηγούμενα χρόνια μια πρωτοφανέρωτη επίθεση στα δικαιώματα των λαών. Αυτοί οι εορτασμοί δεν μπορούν να κρύψουν ούτε τον αντιδραστικό – αντιλαϊκό χαρακτήρα της ΕΕ ούτε και τους ανταγωνισμούς που δυναμώνουν εντός της συμμαχίας, θέτοντας σε αμφισβήτηση την ίδια τη συνοχή της και αναδεικνύοντας τη σαπίλα και παρακμή της καπιταλιστικής παραγωγής.

    2. Η ΕΟΚ δημιουργήθηκε ως καπιταλιστικός πόλος απέναντι στην ΕΣΣΔ και τις άλλες χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι ΗΠΑ στήριξαν την ίδρυση της ΕΕ -ως ανάχωμα στην αυξανόμενη επιρροή του σοσιαλισμού στην Ευρώπη- παρόλο που έβλεπαν σ’ αυτήν έναν μελλοντικό ανταγωνιστή. Και η ΕΟΚ και η συνέχειά της, η ΕΕ, έχουν στο πιστοποιητικό γέννησής τους την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού και με άλλα κέντρα, όπως οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, σήμερα η Κίνα, η Ρωσία κ.λπ. Οι 4 ελευθερίες του Μάαστριχτ, που αποτέλεσαν τη ιδρυτική πράξη της ΕΕ, το 1992, ήταν το μεγάλο Μνημόνιο σε βάρος των λαών της Ευρώπης, δίνοντας δυνατότητα διεύρυνσης των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, αύξησης της κερδοφορίας τους. Έχουν την υπογραφή τους στους αιματηρούς πολέμους των ιμπεριαλιστών σε βάρος των λαών, όπως στη Γιουγκοσλαβία.

    3. Με την παρουσία στην ΕΟΚ και την ΕΕ, το ελληνικό κεφάλαιο πέτυχε σημαντική συσσώρευση και εξαγωγή κεφαλαίων, ιδιαίτερα στις γειτονικές βαλκανικές χώρες, που συνέβαλαν στην ισχυροποίηση ελληνικών επιχειρήσεων και μονοπωλιακών ομίλων. Αναβαθμίστηκε γεωπολιτικά. Μετά την εκδήλωση της κρίσης, επιδεινώθηκε η θέση της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας στο πλαίσιο της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Ταυτόχρονα, η δημοσιονομική διαχείριση της κρίσης αποδείχτηκε πιο δύσκολη σε συνθήκες Νομισματικής Ένωσης και διακρατικού δημοσιονομικού ελέγχου. Αυτό δεν αναιρεί ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ εξυπηρέτησε τα πιο δυναμικά τμήματα του εγχώριου κεφαλαίου και συνέβαλε στη θωράκιση της πολιτικής του εξουσίας. Γι’ αυτό άλλωστε στηρίχτηκε από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις.

    4. Το ΚΚΕ είναι περήφανο γιατί αντιπάλεψε σταθερά την ένταξη της Ελλάδας αρχικά στην ΕΟΚ, στη συνέχεια στην ΕΕ και την Ευρωζώνη. Αντιπάλεψε τις αντεργατικές – αντιλαϊκές πολιτικές της. Αποκάλυψε τον πραγματικό ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ, προειδοποίησε για τις αρνητικές συνέπειες στη ζωή του λαού. Εξήγησε ότι τα αντεργατικά – αντιλαϊκά μέτρα, που υλοποιήθηκαν στο πλαίσιο των μνημονίων, ξεκίνησαν πριν την κρίση, από τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Εφαρμόζονται σε όλα τα κράτη – μέλη. Πήγε κόντρα στους μύθους της «σύγκλισης» και της «αλληλεγγύης», που καλλιέργησαν όλα τα άλλα κόμματα. Πέρα από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που πρωτοστάτησαν, ως κυβερνήσεις, στην ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ / Ευρωζώνη, και ο ΣΥΡΙΖΑ (πρώην ΣΥΝ), μαζί με τους μεταλλαγμένους κομμουνιστές, στήριξε αποφασιστικά αυτήν την επιλογή, δίνοντάς της «αριστερό», «προοδευτικό» άλλοθι.

    5. Όλες αυτές οι δυνάμεις υπερασπίστηκαν την ΕΕ και το ευρώ, όπως παλιότερα οι πολιτικοί τους προκάτοχοι την ΕΟΚ, ως μια νομοτελειακή και ανεπίστρεπτη διαδικασία ολοκλήρωσης, που δήθεν δεν μπορούσε να κατανοήσει το ΚΚΕ. Ο ΣΥΝ και στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ καλλιέργησε την άποψη ότι σε εθνικό επίπεδο δεν μπορεί να γίνει καμία αλλαγή υπέρ του λαού, πέρα από την εναλλαγή κάποιων κυβερνήσεων και φυσικά χωρίς να θίγει τις σχέσεις ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Ότι ή θα αλλάξουν ταυτόχρονα τα πράγματα στην Ευρώπη και παγκόσμια ή πουθενά. Αυτό ισχύει και για τις δυνάμεις εκείνες που αργότερα αποσπάστηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα εμφανίζονται ως «αντι-ευρώ», «αντι-ΕΕ» δυνάμεις.

    6. Οι παραπάνω χρεοκοπημένοι μύθοι δίνουν τη θέση τους, τώρα, στην απάτη για «διόρθωση της ΕΕ», για «επιστροφή στις ρίζες και τις αξίες των ιδρυτών της». Πρωταγωνιστής της νέας εξαπάτησης είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μαζί με τη χρεοκοπημένη παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη. Όμως, η ΕΕ μόνο χειρότερη μπορεί να γίνει για τους εργαζόμενους, γιατί χειρότερος γίνεται ο ίδιος ο καπιταλισμός. Δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στα σχετικά καλύτερα επίπεδα διαβίωσης που διαμορφώθηκαν σε άλλη φάση ανάπτυξης του καπιταλισμού και με καθοριστική την επίδραση των κατακτήσεων των σοσιαλιστικών χωρών. Εξίσου παραπλανητική είναι και η θέση της ΝΔ και άλλων δυνάμεων, που αποδίδουν το βάθος της κρίσης στην Ελλάδα στη «λειψή» εφαρμογή των αναδιαρθρώσεων της ΕΕ, που συνεχίζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

    7. Σήμερα, στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης και των δυσκολιών στο ξεπέρασμά της, οξύνονται οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ. Αποδεικνύεται ότι η ΕΕ / Ευρωζώνη, όπως κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία, ως καπιταλιστική ένωση, δεν μπορεί να είναι συνεκτική διακρατική συμμαχία. Η ύπαρξή της σε καμία περίπτωση δεν αναιρεί την ανισομετρία στην παραγωγική ανάπτυξη, ανάμεσα στα μονοπώλια και τα καπιταλιστικά κράτη, που είναι σύμφυτη με το καπιταλιστικό σύστημα. Δεν αναιρεί το γεγονός ότι η αναπαραγωγή του κεφαλαίου διενεργείται κυρίως στο πλαίσιο των εθνικών κρατών. Το εθνικό αστικό κράτος παραμένει το βασικό όργανο διασφάλισης της οικονομικής κυριαρχίας του κεφαλαίου, της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης κεφαλαίου. Παραμένει βασικό πεδίο ανάπτυξης της ταξικής πάλης, που φυσικά απαιτεί και την ανάγκη συντονισμού σε περιφερειακό, ευρωπαϊκό, παγκόσμιο επίπεδο.

    8. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο συσχετισμός μεταβλήθηκε και μέσα στον ηγετικό πυρήνα της ΕΕ, υπέρ της Γερμανίας και σε βάρος της Γαλλίας και της Ιταλίας. Πάνω σ’ αυτό το έδαφος περιπλέκονται τα διλήμματα της αστικής πολιτικής στα κράτη-μέλη της ΕΕ. Οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Ιταλίας ζητούν χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής, ώστε να διαχειριστούν τα ελλείμματά τους από καλύτερες θέσεις, σε σχέση με άλλα κράτη-μέλη που δεν έχουν τέτοια προβλήματα. Ζητούν εμβάθυνση της ενοποίησης, ώστε να αναλάβει η Γερμανία στην πράξη ρόλο εγγυητή για τα υπερχρεωμένα κράτη και τις προβληματικές μεγάλες τράπεζες της ΕΕ. Δυναμώνει η συζήτηση για «ΕΕ πολλών ταχυτήτων», με βάση τις προτάσεις Γιούνκερ. Ισχυροποιείται -προσωρινά- το αστικό ρεύμα του προστατευτισμού στην οικονομία, ως επιλογή τμημάτων του κεφαλαίου, για να αμυνθούν στην επιδείνωση των όρων ανταγωνιστικότητάς τους. Σε πολιτικο-ιδεολογικό επίπεδο η όξυνση των ανταγωνισμών στην ΕΕ εκφράζεται με την ενίσχυση των αντιδραστικών φυγόκεντρων τάσεων, την άνοδο του αστικού «ευρωσκεπτικισμού» στη Γαλλία, στην Ιταλία και σ’ άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ, με πιο χαρακτηριστική εκδήλωση το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος.

    9. Οι διαφορές τους δεν τους εμποδίζουν να κλιμακώνουν από κοινού την επίθεση στα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα. Παίρνουν μέτρα καταστολής σε βάρος των εργατικών – λαϊκών κινημάτων. Καλλιεργούν τον αντικομμουνισμό, την παραχάραξη της Ιστορίας, με τη θεωρία των δύο άκρων και την εξίσωση φασισμού – κομμουνισμού. Υποθάλπουν εθνικιστικές και φασιστικές δυνάμεις. Η ΕΕ ενισχύει τη στρατιωτικοποίησή της. Προβάλλει το στρατιωτικό πεδίο ως προνομιακό έδαφος ενισχυμένης συνεργασίας ανάμεσα σε κράτη-μέλη. Μέσα από εσωτερικές αντιθέσεις και εύθραυστες συμμαχίες, αυτοτελώς και συμπληρωματικά με το ΝΑΤΟ, σχεδιάζεται η αναβάθμιση ευρωπαϊκών στρατιωτικών σωμάτων και στρατηγείων, που δίνουν ώθηση στην εντεινόμενη κούρσα των εξοπλισμών. Στόχος της ΕΕ είναι να θωρακίσει και με τα όπλα τα συμφέροντα των ευρωενωσιακών ομίλων, των ισχυρότερων καπιταλιστικών κρατών της. Να εξασφαλίσει και να ενισχύσει τη στρατιωτική της παρουσία, στο πλαίσιο και του ανταγωνισμού με ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, σε περιοχές που εκδηλώνονται πόλεμοι και ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Βεβαίως, η διαμόρφωση μιας τέτοιας ενιαίας πολιτικής διαπερνιέται από αντιφάσεις. Στο βωμό αυτών των οξυνόμενων ανταγωνισμών δεν πρέπει να χύσουν το αίμα τους οι λαοί.

    10. Το επόμενο διάστημα δεν αποκλείεται οι κλυδωνισμοί στην ΕΕ / Ευρωζώνη να οδηγήσουν σε αποπομπή κρατών-μελών ή να επικρατήσουν στις αστικές τάξεις χωρών απόψεις ότι η έξοδος από αυτές τις συμμαχίες, η αναζήτηση άλλων συμμαχιών υπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντά τους. Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι η κυρίαρχη γραμμή της αστικής πολιτικής στην Ελλάδα θεωρεί δεδομένη την παραμονή της χώρας στην ΕΕ / Ευρωζώνη. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο το ΚΚΕ θα δώσει αποφασιστικά τη μάχη για τα εργατικά – λαϊκά συμφέροντα. Θα παλέψει ώστε ο λαός να οργανώσει τον αγώνα του ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, που θα συνεχιστεί με διάφορες μορφές, όπως σε μια απότομη μεγάλη υποτίμηση του νομίσματος ή μια ανεξέλεγκτη κερδοσκοπική αισχροκέρδεια (π.χ. μαύρη αγορά προϊόντων επείγουσας λαϊκής κατανάλωσης), σε κάθε περίπτωση εξαιτίας της επιδίωξης του κεφαλαίου να φορτώσει την όποια ζημιά του στο λαό. Το ΚΚΕ θα καλέσει το λαό να μην επιλέξει αν θα χρεοκοπήσει με ευρώ ή δραχμή, να έρθει σε ρήξη συνολικά με την εξουσία του κεφαλαίου, για άλλη οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας.

    11. Αυτή είναι και η θεμελιακή διαφορά του ΚΚΕ από τις δυνάμεις του λεγόμενου ευρωσκεπτικισμού στην Ευρώπη και την Ελλάδα, που μιλάνε για έξοδο από την Ευρωζώνη ή και την ΕΕ ως στοιχείο ενίσχυσης της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας. Έτσι βάζουν εμπόδια στο ριζοσπαστισμό, στην αντικαπιταλιστική πάλη, παίζουν το παιχνίδι των αντιθέσεων μεταξύ καπιταλιστικών κρατών, αλλά και μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου. Πάνω από όλα καλλιεργούν την αυταπάτη ότι μπορεί ένας καπιταλισμός με εθνικό νόμισμα να είναι καλύτερος ή πιο δίκαιος από το σημερινό. Οι εξελίξεις στη Βρετανία δικαιώνουν τη θέση του ΚΚΕ.

    12. Ο διαχωρισμός που επιχειρείται ανάμεσα σε «ευρωπαϊκά – αντιευρωπαϊκά» κόμματα είναι ψευδεπίγραφος, ύπουλος. Επιχειρεί να ταυτίσει τη δικαιολογημένη λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στην ΕΕ με τον αστικό «ευρωσκεπτικισμό», τον εθνικισμό, ακόμη και με φασιστικές δυνάμεις. Να βάλει στο ίδιο τσουβάλι τα «ευρωσκεπτικιστικά» κόμματα, με κόμματα όπως το ΚΚΕ, που η αντίθεσή του στην ΕΕ είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη διεθνιστική αλληλεγγύη, την κοινή δράση των λαών και των κινημάτων, την ανάγκη το εργατικό – λαϊκό κίνημα σε κάθε χώρα να αξιοποιήσει τα ρήγματα μέσα στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες για την αποδυνάμωσή τους. Να συνδέσει την πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ με την πάλη για ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, που όσο υπάρχει θα οδηγεί σε τέτοιες αντιλαϊκές συμμαχίες. Το ΚΚΕ αντιπαλεύει σταθερά τόσο τον εθνικισμό, τις φασιστικές θεωρίες, όσο και τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου, που αποτελούν τις δύο όψεις της ιδεολογίας και πολιτικής της άρχουσας τάξης.

    13. Το ΚΚΕ απευθύνεται στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα της χώρας. Υπάρχει πλούσια πείρα που αποδεικνύει ότι η ΕΕ δεν είναι η Ευρώπη των λαών, αλλά μια «συμμαχία λύκων». Η Ελλάδα έχει μεγάλες αναξιοποίητες παραγωγικές δυνατότητες που μπορούν να απελευθερωθούν μόνο με την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής από την εργατική εξουσία, με κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό της παραγωγής, όλης της οικονομίας. Διαθέτει έμπειρο, πολυάριθμο εργατικό δυναμικό, σημαντικές ενεργειακές πηγές, αξιόλογο ορυκτό πλούτο, βιομηχανική, βιοτεχνική και αγροτική παραγωγή. Αυτό που απαιτείται είναι να φύγει από τη μέση η καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία, το καπιταλιστικό κέρδος ως κίνητρο της παραγωγής. Να αποδεσμευτεί η χώρα από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Αυτός ο δρόμος δεν οδηγεί στην απομόνωση, όπως λένε. Αντίθετα, αν η πάλη για αυτήν την προοπτική δυναμώσει σε κάθε χώρα, οι λαοί θα ενώνονται πραγματικά, θα αναπτύσσονται σχέσεις ισότιμης συνεργασίας, θα γίνονται βήματα στο δρόμο για την Ευρώπη του σοσιαλισμού.

  • Δείτε ολόκληρη η ανακοίνωση σε μορφή PDF. 

Κάλεσμα πάλης ενάντια στο νέο πακέτο μέτρων

«Άλλη μια συμφωνία – Άλλη μια λεηλασία. Φτάνει πια! Τώρα χρειάζεται ξεσηκωμός!». Με το σύνθημα αυτό, το ΚΚΕ οργανώνει όλη αυτή τη βδομάδα μεγάλη εξόρμηση στους εργαζόμενους, καλώντας τους σε οργάνωση της πάλης ενάντια στο πακέτο μέτρων που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, διακινώντας πλατιά το νέο φυλλάδιο του Κόμματος. (Παρακάτω επισυνάπτεται σε μορφή PDF).

Αυτή η πολύμορφη δραστηριότητα θα κορυφωθεί τη Δευτέρα 20 Μάρτη, μέρα που συνεδριάζει το Γιούρογκρουπ, με κινητοποιήσεις, συγκεντρώσεις, εξορμήσεις και περιοδείες σε τόπους δουλειάς και συνοικίες σε όλη την Ελλάδα.

Η ανακοίνωση του ΚΚΕ αναλυτικά αναφέρει:

 

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ – ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΛΕΗΛΑΣΙΑ

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

ΤΩΡΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ!

Να υψωθεί ΤΕΙΧΟΣ ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ απέναντι στο νέο πακέτο μέτρων που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με την ΕΕ και το ΔΝΤ

Η νέα συμφωνία θα κλιμακώσει την επίθεση απέναντι σε μισθωτούς, αυτοαπασχολούμενους, συνταξιούχους, σε όλο το λαό.

Φέρνει νέες ανατροπές σε εργασιακά δικαιώματα, νέες περικοπές στις συντάξεις, νέα επίθεση στο λαϊκό εισόδημα, μέσω της φοροληστείας. Προετοιμάζει το αντιλαϊκό πλαίσιο για μετά το 2018.

Τα νέα μέτρα δεν είναι μόνο οι απαιτήσεις των δανειστών, όπως τα παρουσιάζει η κυβέρνηση, για να στηρίξει μια ακόμη φορά το παραμύθι της σκληρής διαπραγμάτευσης.

Είναι κατευθύνσεις της ΕΕ, του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ που εφαρμόζονται σε όλες τις χώρες. Είναι οι απαιτήσεις των βιομηχάνων, εφοπλιστών, μονοπωλίων στη χώρα μας, προϋπόθεση για να στηριχτεί η κερδοφορία τους.

Γι’ αυτό και το κεφάλαιο είναι το μόνο που μπορεί να πανηγυρίζει για το κλείσιμο της «αξιολόγησης».

Καμιά αναμονή – Καμιά ανοχή στη νέα κοροϊδία των «αντιμέτρων» και της «δίκαιης ανάπτυξης»

Τα τελευταία στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας θα είναι βασανιστική, αβέβαιη, στο φόντο και των διεθνών εξελίξεων.

Ακόμη κι αν υπάρξει κάποια ανάπτυξη, θα είναι για τα κέρδη των λίγων. Η λιτότητα δεν θα σταματήσει για το λαό.

Όποια «αντίμετρα» υπάρξουν, εάν κι εφόσον υπάρχει υπεραπόδοση των αντιλαϊκών μέτρων, θα κατευθύνονται στη διαχείριση της πιο ακραίας φτώχειας. Κυρίως, θα αφορούν τη στήριξη και ελάφρυνση του κεφαλαίου. Αυτό εννοούν κυβέρνηση και ΕΕ, όταν μιλάνε για «αναπτυξιακά μέτρα», «νέο μείγμα πολιτικής».

Θα είναι ψίχουλα, όπως έκανε η κυβέρνηση και με τη «13η σύνταξη-μαϊμού». Δεν θα αναπληρώνουν παλιές και νέες απώλειες.

Η μείωση σε αφορολόγητο και συντάξεις, που θα αφαιρέσει από την τσέπη του εργαζόμενου, του συνταξιούχου έναν ολόκληρο μισθό, μια ολόκληρη σύνταξη, δεν αντισταθμίζεται.

Οι τσακωμοί της κυβέρνησης, της ΝΔ και των άλλων κομμάτων δεν γίνονται για τα λαϊκά συμφέροντα

Πίσω από τους καβγάδες για το «θεαθήναι» κρύβεται η πραγματική αιτία της αντιπαράθεσής τους: Ποιος είναι πιο ικανός να περάσει τις «μεταρρυθμίσεις» που ζητά το κεφάλαιο. Σε αυτό δίνουν εξετάσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπατά όταν ισχυρίζεται ότι καθυστερεί την «αξιολόγηση», γιατί διαπραγματεύεται σκληρά. Για την ικανότητά του στη «βρώμικη δουλειά» παίρνει τα εύσημα από την ΕΕ. Του αναγνωρίζουν ότι έχει κάνει περισσότερες μεταρρυθμίσεις από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Η ΝΔ προβάλλει την προσήλωσή της στην αντιλαϊκή πολιτική, ότι δεν έχει τις αγκυλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η ίδια θα έκλεινε πιο γρήγορα την «αξιολόγηση», γιατί δήθεν -όσο αργεί- ανεβαίνει ο λογαριασμός.

Με μοιρασμένους ρόλους, στήνουν παγίδες για να εγκλωβίσουν τη δυσαρέσκεια του λαού στα νέα κάλπικα δίπολα. Να τον κάνουν συνένοχο στα μέτρα, να τον πείσουν ότι πρέπει να σκύψει το κεφάλι για τον «εθνικό στόχο» της ανάπτυξης και της «εξόδου στις αγορές».

Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα αστικά κόμματα δεν βρίσκονται απέναντι από την κυβέρνηση, αλλά μαζί της, στην ίδια όχθη. Μαζί, άλλωστε, έχουν ψηφίσει και το 3ο μνημόνιο.

Οι εξελίξεις στην Ευρώπη και τον κόσμο απαιτούν ένταση της πάλης. Ο λαός να βάλει τη δική του σφραγίδα!

Στο έδαφος της κρίσης οξύνονται οι ανταγωνισμοί ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη και ιμπεριαλιστικά κέντρα. Δοκιμάζεται η συνοχή διακρατικών συμμαχιών, όπως της ΕΕ.

Όσοι σήμερα κλαίνε για τον προσανατολισμό της ΕΕ, είναι οι ίδιοι που εδώ και χρόνια κορόιδεψαν τους εργαζόμενους με το παραμύθι της σύγκλισης και της ευημερίας. Σήμερα σπέρνουν τη νέα απάτη ότι η ΕΕ μπορεί να «διορθωθεί» υπέρ των λαών.

Στην πραγματικότητα, οι φυγόκεντρες τάσεις και οι σχεδιασμοί για μια «ΕΕ πολλών ταχυτήτων» αποδεικνύουν ότι η ΕΕ είναι μια αντιδραστική ένωση καπιταλιστικών κρατών. Όσο ενωμένα είναι στην προώθηση της αντιλαϊκής πολιτικής, τόσο τσακώνονται για τα συμφέροντα των δικών τους μονοπωλίων.

Το εργατικό – λαϊκό κίνημα, στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, μπορεί να αξιοποιήσει τα ρήγματα και τις αντιθέσεις μέσα στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες για την αποδυνάμωσή τους.

Να συνδέσει την πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ με την πάλη για ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, που όσο υπάρχει θα οδηγεί σε τέτοιες αντιδραστικές αντιλαϊκές συμμαχίες.

ΕΞΩ η Ελλάδα από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους

Η ιστορία έχει δείξει ότι σε συνθήκες όπως οι σημερινές μόνο η αναδιάταξη των συμμαχιών των ισχυρών και η ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων δεν αρκούν για να βγει το σύστημα από τα αδιέξοδά του.

Οι αντιθέσεις για το πώς θα μοιραστεί η ζημιά της κρίσης, οι ανταγωνισμοί για την κατάκτηση νέων αγορών δημιουργούν κινδύνους για ένοπλες αναμετρήσεις, πιο γενικευμένους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Η περιοχή μας βρίσκεται στο «μάτι του κυκλώνα».

Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν συμβάλει στο «φυτίλι» του πολέμου και τις αλλαγές συνόρων, συμμετέχοντας ενεργά στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, παραχωρώντας στρατιωτικές βάσεις, στέλνοντας στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό.

Οι «λεονταρισμοί» και στις δύο πλευρές του Αιγαίου δεν πρέπει να κρύψουν ότι και οι δύο χώρες παραμένουν εγκλωβισμένες στο ΝΑΤΟ που είναι παράγοντας εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων, δημιουργεί κινδύνους «θερμών επεισοδίων».

Χρειάζεται να δυναμώσει η πάλη με στόχο:

  • Την έξοδο της Ελλάδας από τους ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

  • Καμιά συμμετοχή της χώρας σε αποστολές εκτός συνόρων.

  • Κλείσιμο των ξένων βάσεων στην Ελλάδα – ΕΞΩ το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο.

Τώρα ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΟ ΚΚΕ

Δυνατό εργατικό κίνημα και κοινωνική συμμαχία για την εξουσία!

Αυτό που χρειάζεται είναι να ανασυνταχθεί το εργατικό κίνημα, να μπουν νέες δυνάμεις στη μάχη. Όλοι μαζί, εργάτες, υπάλληλοι, βιοπαλαιστές αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι ΕΒΕ, νέοι και γυναίκες ενάντια στον κοινό εχθρό, το καπιταλιστικό σύστημα και τα μονοπώλια, που φέρνουν συνεχώς νέα βάσανα.

Μόνο έτσι μπορούμε να τους σταματήσουμε. Να αντεπιτεθούμε!

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να αποκρούσουμε την επίθεση στα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα, να διεκδικήσουμε αναπλήρωση των απωλειών, στοιχειώδη ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών.

Αυτός είναι ο δρόμος για να προετοιμάσουμε τις νέες αναμετρήσεις, τους νέους νικηφόρους αγώνες.

Με στόχο την πραγματική εξουσία του λαού, τη μόνη που μπορεί να ικανοποιήσει τις σύγχρονες ανάγκες του, σύμφωνα με τις επιστημονικές και τεχνολογικές κατακτήσεις, τις δυνατότητες της χώρας. Να διαγράψει το χρέος, να αποδεσμεύσει την Ελλάδα από ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.

ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΕΛΑ ΝΑ ΤΟΝ ΒΑΔΙΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ! ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΑΣ – ΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

Κυριακή 12 Μάρτη: 20ο Συνέδριο ΚΚΕ Συζήτηση – Σύσκεψη

ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ 8η ΜΑΡΤΗ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

   Μπροστά στην 8η Μάρτη, η ΚΕ του ΚΚΕ χαιρετίζει τις γυναίκες του λαού στη χώρα μας και σε όλο τον κόσμο, έχοντας τη σκέψη της στο δρόμο που άνοιξε για την ισοτιμία και τη χειραφέτηση της γυναίκας η επικράτηση της Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης στη Ρωσία, σχεδόν πριν από 100 χρόνια. Μετά την πρώτη «έφοδο» της εργατικής τάξης με στόχο την κατάκτηση της δικής της εξουσίας στην Κομμούνα του Παρισιού (1871), ο Οκτώβρης του 1917 ήταν ο επόμενος ιστορικός σταθμός της επαναστατικής δράσης των εργατριών και εργατών. Η Οκτωβριανή επανάσταση έβγαλε τις γυναίκες στο προσκήνιο της Ιστορίας και της κοινωνικής δράσης, καταρρίπτοντας κοινωνικές, πολιτικές, πολιτιστικές διακρίσεις και προκαταλήψεις αιώνων σε βάρος τους.

   Το νεαρό σοβιετικό κράτος, μαζί με το τσάκισμα του κρατικού μηχανισμού του τσαρισμού και της αστικής τάξης, κατήργησε και όλους εκείνους τους νόμους που διατηρούσαν και ενίσχυαν –εντός και εκτός οικογένειας– την ανισότητα των δύο φύλων. Δεν άφησε «πέτρα πάνω στην πέτρα». Μεταξύ άλλων, το εργατικό κράτος έδωσε στην εργαζόμενη γυναίκα το δικαίωμα να εκλέγει και να εκλέγεται, το δικαίωμα του διαζυγίου, την κοινωνική αναγνώριση και εξασφάλιση των παιδιών εκτός γάμου.

   Η κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και η πορεία οικοδόμησης των σοσιαλιστικών –δηλαδή των πρώιμων κομμουνιστικών– σχέσεων παραγωγής, έδωσαν τη δυνατότητα καθολικής αξιοποίησης της γυναικείας εργασίας με τρόπο παραγωγικό και ωφέλιμο για την κοινωνία, σε συνδυασμό με γενικευμένα μέτρα προστασίας της μητρότητας και του γυναικείου οργανισμού. Παρά τη σημαντική προκαπιταλιστική καθυστέρηση που κληρονόμησε η σοβιετική εξουσία, πρωτοπόρησε πριν από έναν αιώνα σε κοινωνικές εγκαταστάσεις και υπηρεσίες για την απαλλαγή της γυναίκας από τις βαριές και άχαρες δουλειές του ατομικού νοικοκυριού. Πρωτοστάτησε στην ανάπτυξη δικτύου κρατικών παιδικών σταθμών, κατασκηνώσεων, υπηρεσιών Υγείας, Παιδείας, στην εξασφάλιση των επισιτιστικών, στεγαστικών αναγκών της εργατικής τάξης, του λαού. Δημιούργησε τις προϋποθέσεις ώστε οι γυναίκες να συμμετέχουν ισότιμα με τους άντρες στην οικοδόμηση της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας, στην κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα.

   Ανεξίτηλο θα παραμείνει στο πέρασμα του χρόνου το κοινωνικό αποτύπωμα της Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης στη Ρωσία. Τα επιτεύγματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ είχαν ως αποτέλεσμα τη ριζική αλλαγή στη θέση των γυναικών, ακόμα και σε τμήματα της ΕΣΣΔ με έντονη προκαπιταλιστική καθυστέρηση. Συστατικό μέρος αυτού του αποτυπώματος αποτελεί και η επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης σε μια σειρά εξεγέρσεις που οδήγησαν άλλες κοινωνίες (στην Ασία και την Κούβα) να εγκαταλείψουν το δρόμο της καπιταλιστικής οικονομίας, με όσα θετικά αυτό συνεπάγεται μεταξύ άλλων και για τη θέση της γυναίκας σε αυτές.

   Η σοσιαλιστική εξουσία άνοιξε το δρόμο για την ισοτιμία και τη χειραφέτηση της γυναίκας. Τα σπουδαία επαναστατικά άλματα που πραγματοποίησε στην οικονομική και κοινωνική ζωή αλλά και στη νομοθεσία αποτελούν την έμπρακτη απόδειξη του γεγονότος ότι η ρίζα της γυναικείας ανισοτιμίας βρίσκεται στην ατομική-καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, ότι η απελευθέρωση των γυναικών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πάλη για την κατάργησή της.

   Παρά τις αδυναμίες και τα λάθη κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στον 20ό αιώνα, κυρίως την υποτίμηση των νέων μορφών συνέχισης της ταξικής πάλης μέχρι την οριστική επικράτηση των κομμουνιστικών σχέσεων, η θέση της γυναίκας υπήρξε ασύγκριτα ανώτερη και από την πιο ανεπτυγμένη καπιταλιστική κοινωνία σήμερα.

   Αυτές οι κατακτήσεις έδωσαν ώθηση για ορισμένες παραχωρήσεις και στις καπιταλιστικές κοινωνίες, ιδιαίτερα μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως αποτέλεσμα ορισμένων δυνατοτήτων που είχε το κεφάλαιο για ενσωμάτωση εργατικών, λαϊκών μαζών και ενός πιο ευνοϊκού συσχετισμού δυνάμεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Πρόκειται άλλωστε για μία περίοδο κατά την οποία η επίδραση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης ενέπνεε την ανάπτυξη αγώνων, την αγωνιστική διάθεση, τη γυναικεία συμμετοχή.

   Σήμερα οι κατακτήσεις των γυναικών δέχονται αλλεπάλληλα κύματα επίθεσης. Στο όνομα της «ισότητας των δύο φύλων», την οποία διακηρύσσει η διακρατική καπιταλιστική ΕΕ, η κυβέρνηση και γενικά τα κόμματα της αστικής διαχείρισης, καταργούνται όσες θετικές ρυθμίσεις υπήρχαν υπέρ των γυναικών. Προβάλλεται μαζικά ως πρότυπο στάσης ζωής η αναζήτηση ατομικής διεξόδου στα προβλήματα της καθημερινής επιβίωσης, οδηγώντας στη χειραγώγηση και την ενσωμάτωση των γυναικών στο σύστημα της εκμετάλλευσης. Επιβεβαιώνεται όσο ποτέ άλλοτε η θέση του Κόμματος των μπολσεβίκων στη Ρωσία, με πρωτοπόρα τη συμβολή του Λένιν, ότι η «ισότητα μπροστά στο νόμο δεν σημαίνει και ισότητα στη ζωή».

   Η ΚΕ του ΚΚΕ απευθύνεται στις νέες γυναίκες, τις μαθήτριες, σπουδάστριες, φοιτήτριες εργατικής-λαϊκής καταγωγής ή ένταξης, στις μισθωτές και αυτοαπασχολούμενες, στις άνεργες, στις γυναίκες που δεν μπόρεσαν να εργαστούν ή που εργάζονταν περιστασιακά, στις συνταξιούχους και τις καλεί να σηκώσουν κεφάλι. Να μην παραδοθούν στην ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία που καλλιεργεί το αστικό πολιτικό σύστημα, στα αλλεπάλληλα χτυπήματα της αντεπανάστασης που ξετυλίχτηκε τα τελευταία 30 χρόνια, στην αναπαλαιωμένη αντιδραστικοποίηση που αγκαλιάζει όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής επηρεάζοντας αρνητικά –πέρα από την ένταση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης– και τις ιδέες, τις συμπεριφορές, τις διαπροσωπικές και οικογενειακές σχέσεις, την αποτύπωσή τους στην τέχνη, γενικότερα στον πολιτισμό, την προβολή τους από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και προπαγάνδας.

   Τις καλούμε να εμπνευστούν από τις υπάρχουσες εστίες αντίστασης, ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής δημιουργίας, σκέψης και δράσης οι οποίες ανοίγουν δρόμο ακόμα και μέσα από τα χαλάσματα και τις καταστροφές, τις αδικίες, τα βάσανα που προκαλεί η ένταση της ταξικής εκμετάλλευσης σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και υποχώρησης του κινήματος.

   Στην κοινωνική εξέλιξη –η οποία συνίσταται στην πορεία της ανθρωπότητας από τη ζωώδη αγριότητα στη βαρβαρότητα και από αυτή στον πολιτισμό– καμιά μάχη των υποδουλωμένων, των εκμεταλλευόμενων, γυναικών και ανδρών δεν πήγε χαμένη, ακόμα και αυτή που ηττήθηκε. Όλες οι μάχες έβαλαν την παρακαταθήκη τους στη γνώση και στην ικανότητα για πιο αποτελεσματικές ταξικές μάχες, γενικότερα άφησαν το αποτύπωμά τους στην ανθρώπινη πάλη με τις δυνάμεις της φύσης, με τις κοινωνικές καθυστερήσεις, το σκοταδισμό, την εκμετάλλευση και καταπίεση. Το ΚΚΕ βεβαιώνει τις γυναίκες εργατικής – λαϊκής ένταξης ότι σήμερα είναι περισσότερο έμπειρο, ώριμο, θεωρητικά και πολιτικά εξοπλισμένο για αλλεπάλληλες καθημερινές μάχες στην πορεία της αποφασιστικής μάχης για την ανατροπή του γερασμένου καπιταλιστικού συστήματος.

   Βασικά στοιχεία της κοινωνίας για την οποία παλεύει το ΚΚΕ είναι η κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και ο επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός της παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών που κατανέμει αντίστοιχα το εργατικό δυναμικό με κίνητρο την ικανοποίηση των ολοένα διευρυνόμενων κοινωνικών αναγκών. Αυτές οι συνθήκες εξασφαλίζουν την αξιοποίηση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας, της επιστημονικής και τεχνολογικής εξέλιξης, όλων των επιτευγμάτων της ανθρώπινης δραστηριότητας προς όφελος των γυναικών και των ανδρών της εργατικής τάξης, του λαού.

   Το εργατικό κράτος εξασφαλίζει σε όλες και όλους εργασία αντίστοιχη με την ειδίκευση ή επανειδίκευσή τους. Σε αυτό οι γυναίκες και οι άντρες συμβάλλουν με την ατομική τους εργασία στη συνολική κοινωνική εργασία, χωρίς το άγχος της ανεργίας, της ανασφάλειας. Η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας αξιοποιείται για να μειώνεται ο εργάσιμος χρόνος και να μπορούν όλοι οι εργαζόμενοι να παίρνουν μέρος στα όργανα της εργατικής εξουσίας, να ασκούν ουσιαστικό έλεγχο σε διοικήσεις παραγωγικών μονάδων, κοινωνικών υπηρεσιών. Δίνεται η δυνατότητα να αξιοποιείται πολύπλευρα και δημιουργικά ο μη εργάσιμος χρόνος των εργαζομένων. Η εργατική εξουσία θεμελιώνεται στην παραγωγική μονάδα, την κοινωνική υπηρεσία, τη διοικητική μονάδα, αλλά και στους παραγωγικούς συνεταιρισμούς των αγροτών, για όσο θα υπάρχουν. Στη συνέλευση των εργαζομένων συμμετέχουν όλες και όλοι οι εργαζόμενοι. Εξασφαλίζεται επίσης η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος στις μη εργαζόμενες γυναίκες που είναι κοντά σε ηλικία συνταξιοδότησης. Ταυτόχρονα, ο αρμονικός συνδυασμός της οικογενειακής και κοινωνικής διαπαιδαγώγησης των παιδιών, που στηρίζεται σε δίκτυο δωρεάν κοινωνικών υπηρεσιών Υγείας, Πρόνοιας, Παιδείας, δίνει ουσιαστικό περιεχόμενο στη σχέση της μητέρας με το παιδί, εξασφαλίζοντας γενικευμένα μέτρα για την κοινωνική προστασία του γυναικείου οργανισμού, της μητρότητας.

   Το ΚΚΕ, με το 20ό Συνέδριό του, τον προσδιορισμό των καθηκόντων του και εν όψει της 100χρονης επετείου του, διδάσκεται από το παρελθόν του, από τη δράση πρωτοπόρων κομμουνιστριών που έγραψαν λαμπρές ηρωικές σελίδες στην ιστορία της ταξικής πάλης στη χώρα μας. Εξάγει συμπεράσματα από την ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος κατά τον 20ό αιώνα για να αποκτήσει πιο αποφασιστικούς, αγωνιστικούς δεσμούς με τις εργαζόμενες και άνεργες, τις νέες γυναίκες που βρίσκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία. Αντλεί τη δύναμή του από τη δύναμη της δικής τους συμμετοχής στον αγώνα για μια κοινωνία με οικονομική και κοινωνική απελευθέρωση από την εκμετάλλευση του κεφαλαίου, με κοινωνική ισοτιμία των δύο φύλων και χειραφέτηση των σχέσεών τους από οποιαδήποτε καταπίεση και οικονομική εξάρτηση. Γνωρίζει ότι οι νέες αξίες και αντιλήψεις αποκρυσταλλώνονται σταδιακά στο βαθμό που αναπτύσσεται το κομμουνιστικό κίνημα, πολύ περισσότερο όταν διαμορφώνονται κι εδραιώνονται οι κομμουνιστικές σχέσεις. Σε αυτή τη βάση επαναστατικοποιούνται οι απόψεις για τις σχέσεις των δύο φύλων, όπως και γενικά οι ιδέες των ανθρώπων, ενώ παρεμβάλλονται νέοι κανόνες ανάμεσα στις υποχρεώσεις του ανθρώπου απέναντι στην κοινωνία που οδηγούν στην επαναστατικοποίηση των σχέσεων και μέσα στην οικογένεια.

   Γυναίκες,

   Το ΚΚΕ δίνει όλες του τις δυνάμεις για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την οικοδόμηση της κοινωνικής συμμαχίας. Σε αυτό το δρόμο είναι δυνατό: Να μπουν εμπόδια στα νέα μέτρα, να διεκδικηθεί η ανάκληση των απωλειών και η υπεράσπιση των εργατικών-λαϊκών δικαιωμάτων. Να οργανωθεί η λαϊκή αντεπίθεση με άνοδο της γυναικείας συμμετοχής στο ταξικά προσανατολισμένο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, στο ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα, στους αγροτικούς συλλόγους και τις ενώσεις αυτοαπασχολούμενων της πόλης σε αντικαπιταλιστική – αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, στις ανάλογες αγωνιστικές συσπειρώσεις στα σχολεία και στις σχολές.

   Από τη δική σας θέληση και δράση εξαρτάται η πραγματοποίηση της κοινωνίας που θα ικανοποιήσει τις σύγχρονες ανάγκες σας, θα σας απαλλάξει από τη μιζέρια, την εργασιακή περιπλάνηση, την ανεργία, την εντατικοποίηση της εργασίας, το άγχος, τη ζωή με υποχρεώσεις αλλά χωρίς δικαιώματα, θα δώσει πολύπλευρη διέξοδο στις προσδοκίες και στη δράση σας.

   Συμπορευτείτε με το ΚΚΕ, την ΚΝΕ, για να γίνει το σοσιαλιστικό μέλλον η δική σας κοινωνική πραγματικότητα.

 4 Μάρτη 2017

Η ΚΕ του ΚΚΕ

Για το ηλεκτρονικό εισιτήριο

Η θέσπιση του ηλεκτρονικού εισιτηρίου για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ) στο Λεκανοπέδιο της Αττικής, με τον τρόπο που γίνεται, έρχεται να επιβεβαιώσει τις εκτιμήσεις για την ενίσχυση της καταστολής γενικά και ειδικά στο επίπεδο της πληροφορίας και της στέρησης των ανθρώπων από δικαιώματα και ελευθερίες, που μέχρι τώρα προστατεύονταν (τουλάχιστο διακηρυκτικά) από το αστικό σύνταγμα.

Συγκεκριμένα, το ηλεκτρονικό εισιτήριο, σύμφωνα με αυτά που έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας, θα έχει είτε τη μορφή κάρτας χωρίς ηλεκτρονική καταγραφή στοιχείων του χρήστη (ανώνυμη δηλαδή), είτε τη μορφή κάρτας απεριορίστων διαδρομών με αναλυτικά στοιχεία του χρήστη στην επιφάνεια και στο ηλεκτρονικό της μέρος (ΑΜΚΑ, αριθμός δελτίου ταυτότητας, ΑΦΜ, ονοματεπώνυμο, πατρώνυμο, μητρώνυμο, ημερομηνία γέννησης, φωτογραφία σε ηλεκτρονική μορφή, καθώς και άλλα προσωπικά στοιχεία – στην περίπτωση που η έκδοσή της ζητείται διαδικτυακά – όπως αριθμός σταθερού και κινητού τηλεφώνου, αριθμός fax, ταχυδρομική διεύθυνση, ηλεκτρονική διεύθυνση).

Η κάρτα χωρίς στοιχεία του χρήστη θα κοστίζει πολύ περισσότερο ανά διαδρομή (δεν είναι διαρκείας, με εκπτώσεις κ.λπ.) και θα είναι ασύμφορη για τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Η λύση για τους ανθρώπους αυτούς αναγκαστικά θα είναι η οικονομικότερη κάρτα απεριορίστων διαδρομών, όπου και εντοπίζονται τα προβλήματα για τα οποία γνωμοδότησε πρόσφατα και η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ).

Οι προϋποθέσεις που απαιτεί ο ΟΑΣΑ για την έκδοση της ηλεκτρονικής κάρτας του εισιτηρίου, θυμίζουν προϋποθέσεις έκδοσης ενός εσωτερικού διαβατηρίου (μόνο τα βιομετρικά στοιχεία λείπουν!).

Από την πληθώρα των απαιτουμένων στοιχείων που πρέπει να υποβάλει ο χρήστης – επιβάτης, το κεντρικό και επικίνδυνο πρόβλημα εντοπίζεται στην προσωποποίηση του εισιτηρίου, στη δυνατότητα ταύτισης δηλαδή του χρήστη με τις διαδρομές που καταγράφονται ηλεκτρονικά στην κάρτα. Από τη στιγμή που το ηλεκτρονικό εισιτήριο στο τσιπ του έχει καταχωρημένη την ταυτότητα του χρήστη, η βάση δεδομένων που καταγράφει τις διαδρομές, και πραγματοποιεί και είναι σε θέση να γνωρίζει κάθε μετακίνηση κάθε προσώπου ξεχωριστά.

***

Η βάση αυτή μπορεί να αποθηκεύει στοιχεία (τις διαδρομές του χρήστη), να τα επεξεργάζεται και να τα αξιοποιεί ανάλογα με τις επιδιώξεις κρατικών μηχανισμών, υπηρεσιών κ.λπ. Ανοίγονται έτσι άπειρες δυνατότητες για τους μηχανισμούς καταστολής, οι οποίοι ανά πάσα στιγμή θα μπορούν να παρακολουθούν και να καταγράφουν τις καθημερινές κινήσεις φυσικών προσώπων. Πρόκειται για μνημείο χαφιεδισμού, ένα υπερσύγχρονο «πανοπτικόν», όπου δεν παρακολουθείται μόνο η οικονομική δραστηριότητα ή η καταναλωτική συνήθεια (όπως με τις πιστωτικές κάρτες) ή η ηλεκτρονική επικοινωνία (διαδίκτυο), αλλά ακόμη και η φυσική παρουσία και μετακίνηση. Με τον τρόπο αυτό, κάθε κρατικός μηχανισμός καταστολής θα μπορεί να ελέγχει για παράδειγμα ποιοι και πόσοι πήγαν με ΜΜΜ σε κάποια πολιτική εκδήλωση, διαδήλωση, κοινωνική συγκέντρωση κ.λπ. Κατ’ επέκταση, μπορεί να εκτίθεται και η προσωπική ζωή και κάθε σφαίρα δραστηριότητας του ατόμου που εμπεριέχει μετακίνηση με ΜΜΜ και καταργείται κάθε έννοια ιδιωτικότητας στη ζωή των ανθρώπων.

Αυτό συνιστά ευθεία παραβίαση του απορρήτου των μετακινήσεων και κατ’ επέκταση καταργεί το συνταγματικό δικαίωμα της ελευθερίας κίνησης και έρχεται σε αντίθεση και με αυτό το αστικό σύνταγμα και τις διατάξεις του για τα ατομικά δικαιώματα.

Ο ΟΑΣΑ, ενώπιον της ΑΠΔΠΧ που ασχολήθηκε με το ζήτημα, προέβαλε προσχηματικές αιτιολογίες για τις προϋποθέσεις που απαιτεί, όπως ότι δήθεν χρειάζονται τα στοιχεία για τον καταλογισμό προστίμων σε περίπτωση παραβάσεων, για την επιστροφή ποσού σε περίπτωση απώλειας, για δυναμικό σχεδιασμό των δικτύων και την εξυπηρέτηση πελατών κ.λπ.

Η ΑΠΔΠΧ διαπιστώνει ότι ζητείται εξαντλητική σειρά στοιχείων χωρίς σαφή και επαρκή αιτιολόγηση ή άλλη δικαιολογητική βάση (γνωμοδότηση 1/2017). Είναι προφανές ότι παρά τις βεβαιώσεις του ΟΑΣΑ περί 24ωρης μόνο τήρησης των δεδομένων, κάθε υπηρεσία θα μπορεί με νόμιμο (άρση απορρήτου) η ημινόμιμο τρόπο (υποκλοπή) να έχει στοιχεία στη διάθεσή της για το σύνολο των μετακινήσεων σε βάθος χρόνου. Αυτό, άλλωστε, ομολογεί εμμέσως πλην σαφώς και ο ΟΑΣΑ.

Σε κάθε περίπτωση, η ύπαρξη και μόνο μιας τεράστιας βάσης δεδομένων των μετακινήσεων εκατομμυρίων ανθρώπων εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για το λαό, τους εργαζόμενους και το κίνημά τους. Κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί το απαραβίαστο των δεδομένων της βάσης παρά τις σχετικές διαβεβαιώσεις.

Σε μια χώρα που μαστίζεται από φτώχεια και ανεργία και οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα, οι νέοι, αδυνατούν να προμηθευτούν τα ακριβά εισιτήρια των ΜΜΜ, χρησιμοποιείται από τον ΟΑΣΑ, με τις οδηγίες φυσικά της κυβέρνησης, το «τυράκι» των εκπτώσεων στις ηλεκτρονικές κάρτες, ώστε να συναινέσει ο λαός στην περαιτέρω καταστολή, την παρακολούθηση και τελικά την ποδηγέτησή του.

Πρόκειται για μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη, για την οποία η κυβέρνηση φέρνει σοβαρές ευθύνες και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί, πέρα από τις όποιες γνωμοδοτήσεις της ΑΠΔΠΧ, με άμεση ενημέρωση και κινητοποίηση του λαού και άρνησή του να συναινέσει στις διαδικασίες αυτές.

Ευθύμης ΓΟΥΣΙΑΣ
Μέλος του Τμήματος Δικαιωμάτων και Λαϊκών Ελευθεριών της ΚΕ του ΚΚΕ

Η δύναμή σου είναι εδώ! Με το ΚΚΕ στο δρόμο της ριζικής αλλαγής!

Με ένα τετρασέλιδο φυλλάδιο με τίτλο «Η δύναμή σου είναι εδώ! Με το ΚΚΕ στο δρόμο της ριζικής αλλαγής! Μπορείς να τους νικήσεις αν το αποφασίσεις!», το ΚΚΕ απευθύνεται σε εργατοϋπάλληλους, άνεργους και άνεργες, αυτοαπασχολούμενους, βιοπαλαιστές αγρότες, συνταξιούχους, νέους και νέες καλώντας τους να συμπορευθούν με το ΚΚΕ, «για να ανοίξει ο δρόμος της πραγματικής φιλολαϊκής διεξόδου».

Στο φυλλάδιο (ολόκληρο στα συνημμένα) γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στις πολιτικές εξελίξεις και τονίζεται η ανάγκη «να ανασυνταχθεί το εργατικό κίνημα, να μπουν νέες δυνάμεις στη μάχη», καθώς, όπως σημειώνεται, «αυτός είναι ο δρόμος και για να υπερασπιστούμε τα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα, να διεκδικήσουμε αναπλήρωση των απωλειών, στοιχειώδη ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών και για να προετοιμάσουμε τις νέες αναμετρήσεις, τους νέους νικηφόρους αγώνες, με στόχο την πραγματική εξουσία του λαού, τη μόνη που μπορεί να ικανοποιήσει τις σύγχρονες ανάγκες του, σύμφωνα με τις επιστημονικές και τεχνολογικές κατακτήσεις».

ΔΙΚΗ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ: Με καταθέσεις μαρτύρων συνεχίστηκε η εκδίκαση της επίθεσης στο «Συνεργείο»

   Με την κατάθεση του μάρτυρα Παναγιώτη Τσαφολόπουλου, συμμετείχε στις δραστηριότητες του στεκιού «Συνεργείο» της Ηλιούπολης, του χώρου που δέχτηκε επίθεση από τάγμα της Χρυσής Αυγής στις 10 Ιούλη 2013, συνεχίστηκε σήμερα, η δίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης.

   Ο μάρτυρας έκανε λόγω για την ανοχή της ομάδας ΔΙΑΣ της αστυνομίας και κυρίως την προκλητική στάση και τις απειλές προς τα μέλη του «Συνεργείου» από μέλη της ομάδας ΔΕΛΤΑ, αμέσως μετά την επίθεση του μηχανοκίνητου τάγματος εφόδου της Χρυσής Αυγής. «Οι αστυνομικού της ομάδας ΔΙΑΣ ήταν αδιάφοροι, της ομάδας ΔΕΛΤΑ προκλητικοί», είπε στο δικαστήριο. Να υπενθυμίσουμε ότι 2 μηχανές της ομάδας Δίας συνόδευαν τους χρυσαυγίτες και δεν έκαναν τίποτα για να αποτρέψουν την επίθεση. «Ναι, ήταν παρούσα η ΔΙΑΣ. Ήταν μπροστά στα επεισόδια και ήταν απλά απαθής. Αυτό που άκουσα είναι πως αυτοί λέγανε ότι όταν είναι 50 μηχανάκια κι αυτοί είναι μόνο 2 μηχανάκια ΔΙΑΣ δεν μπορούν να κάνουν κάτι. Ενώ μπορούσαν να καλέσουν ενισχύσεις. Οι αστυνομικοί της ομάδας ΔΕΛΤΑ που ήρθαν μετά προκαλούσαν με χειρονομίες. Εγώ τους είπα να φύγουν κάποια στιγμή. Στοχοποιήθηκα κιόλας», είπε χαρακτηριστικά ο μάρτυρας. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση του αναπληρωτή εισαγγελέα είπε ότι «υπάρχουν θύλακες μες στην αστυνομία που δεν τους καταστέλλουν αυτούς (σ.σ. τους χρυσαυγίτες)».

   Σε ερώτηση γιατί δεν επιθυμεί την ποινική δίωξη αστυνομικών, είπε ότι φοβάται, «έχω παιδί» είπε χαρακτηριστικά.

   Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι οι περίοικοι ήταν αυτοί που σημείωσαν τις πινακίδες των μηχανών των χρυσυαγιτών και τις κατέθεσαν στην Αστυνομία.

   – Αναπληρωτής Εισαγγελέας: Ήταν κάποιος επικεφαλής; Έδωσε κάποιος εντολή;

   – Μάρτυς: Δεν ξέρω. Ξέρω από κουβέντες περίοικων ότι είδαν τον Λαγό σε αυτοκίνητο και είδα και τον Μίχο σε φωτογραφία, πάνω σε μηχανή.

   Να σημειωθεί ότι προσκομίστηκαν σχετικές φωτογραφίες από την Πολιτική Αγωγή και ο μάρτυρας ανέφερε ποιος τράβηξε τις φωτογραφίες και πως κυκλοφόρησαν και στο διαδίκτυο. Απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις είπε: «Αυτονόητο είναι ότι, αφού ήταν εκεί ο Λαγός και ο Μίχος, όλα έγιναν με τη σύμφωνη γνώμη της Χρυσής Αυγής».

   Κατέθεσε ότι η επίθεση έγινε γιατί το «Συνεργείο» ήταν ιδεολογικά απέναντι απ’ την φασιστική Χρυσή Αυγή. «Εδραιώνεται με τη βία η Χρυσή Αυγή (…) και μετά γνωστοποιούν τις θέσεις τους. (…) Με τη βία, με τις επιθέσεις εναντίον μεταναστών, εναντίον κομμουνιστών, εναντίον λαϊκών αγορών(…) η επίθεση ομοιάζει με τους ψαράδες, με το ΠΑΜΕ»…

   Ο Π. Τσαφολόπουλος βρέθηκε στον χώρο αμέσως μετά την επίθεση, αφού τον κάλεσε ο γιος του στο τηλέφωνο και του είπε ότι ομάδα Χρυσής Αυγής «με μηχανάκια, με λοστούς και κράνη μπήκαν μέσα στο «Συνεργείο» και πως χτυπήθηκε ένας στο πόδι, ένας στο χέρι αλλά υπάρχει και άλλος, περισσότερο χτυπημένος. Αργότερα από πολλές κουβέντες έμαθα ότι ήταν μια μαζική επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής με μηχανάκια με κράνη και ξύλα. Πετάξαν και φυλλάδια και φώναζαν «αίμα τιμή Χρυσή Αυγή». Ήταν κομβόι με πολλές μηχανές δικάβαλες», είπε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε ότι «ήταν παρατεταγμένες».

   Περιγράφοντας στο δικαστήριο τι αντίκρισε όταν έφτασε στο «Συνεργείο» είπε: «Ήταν εκεί καμιά εκατοστή άτομα. Περίοικοι, άτομα από τον χώρο, άτομα από άλλους πολιτιστικούς φορείς, άτομα που ασχολούνται με τα κοινά, διάφοροι. Μπήκα στον χώρο για λίγο, είδα σπασμένη την πόρτα, τα τζάμια σπασμένα, πεταμένα όλα, αναποδογυρισμένα, ένα βίντεο σπασμένο, ποτήρια, εν ολίγοις ο χώρος ήταν βανδαλισμένος»…

Ξεκίνησε η υπόθεση για την επίθεση του τάγματος εφόδου της Χρυσής Αυγής στο «Συνεργείο»

   Η υπόθεση της χρυσαυγίτικης επίθεσης στον «Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Ηλιούπολης «Συνεργείο»» στις 10/7/2013 ξεκίνησε χθες 7/2/2017 στη δίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη από τις συσχετιζόμενες υποθέσεις, με βάση το κατηγορητήριο στη συγκεκριμένη δίκη της Χρυσής Αυγής, μετά την ολοκλήρωση της εξέτασης των υποθέσεων της δολοφονίας Φύσσα, της επίθεσης στους Αιγύπτιους αλιεργάτες και της επίθεσης στους κομμουνιστές και συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ.

   Στη συγκεκριμένη εγκληματική επίθεση σύμφωνα και με όσα έχουν δει τη δημοσιότητα υπήρξε και συμμετοχή των βουλευτών της Χρυσής Αυγής, Λαγού και Μίχου.

   Σύμφωνα μάλιστα με αυτόπτη μάρτυρα και από άλλα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι ο Ι. Λαγός συμμετείχε στην επίθεση με το αυτοκίνητο της Βουλής και έτσι εντοπίστηκε από φωτογραφίες των περιοίκων.

   Στο «Συνεργείο» επιτέθηκε, γύρω στις 7.30 μ.μ. εκείνης της μέρας, μηχανοκίνητο τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής και με λοστούς και κοντάρια κατέστρεψε το χώρο. Οι χρυσαυγίτες χτύπησαν και τραυμάτισαν τον εκμισθωτή του χώρου, ενώ η δασκάλα και τα μικρά παιδιά που έκαναν μάθημα εκεί, κατάφεραν να κρυφτούν στην τουαλέτα. Και
όλα αυτά, ενώ στο σημείο υπήρχαν αστυνομικοί.

   Και για αυτή την επίθεση του τάγματος εφόδου, προέκυψαν και από τις σημερινές καταθέσεις των μαρτύρων αστυνομικών Δημήτρη Γώγουλου (του Τμήματος Ασφάλειας της Ηλιούπολης) και Αχιλλέα Κίσσα (της υποδιεύθυνσης Ασφάλειας ΝΑ Αττικής στο Ελληνικό) σοβαρές ευθύνες και ερωτηματικά για το ρόλο της Αστυνομίας. Ο μάρτυρας Δ. Γώγουλος παραδέχθηκε απαντώντας στις ερωτήσεις της προέδρου Μ. Λεπενιώτη ότι δύο μηχανές της ομάδας ΔΙΑΣ με τέσσερις αστυνομικούς συνόδευαν το μηχανοκίνητο τάγμα των χρυσαυγιτών με τα ρόπαλα.

   Οι συνάδελφοι του μάρτυρα αστυνομικού, από την ομάδα ΔΙΑΣ, οι οποίοι, όπως κατέθεσε, ήταν άφαντοι μετά την επίθεση, όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα να αποτρέψουν την έφοδο του τάγματος εφόδου, αλλά έπαιξαν και το ρόλο …συνοδείας στους χρυσαυγίτες με αναμμένο φάρο! «Ποιος έδωσε εντολή να τους συνοδεύσουν; Υπήρχε περίπτωση να το κάνουν με δική τους πρωτοβουλία;», ρώτησε η πρόεδρος. Ο αστυνομικός απάντησε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις δεν αυτενεργούν, αλλά ακολουθούν εντολές του κέντρου.

   Σύμφωνα μάλιστα με την κατάθεση του μάρτυρα, οι συγκεντρωμένοι έξω από το χώρο, μετά την επίθεση, ήταν οργισμένοι με την προκλητική ανοχή που επέδειξε στους επιτιθέμενους χρυσαυγίτες η ομάδα ΔΙΑΣ της Αστυνομίας.

   Επιπρόσθετα, από τις δύο καταθέσεις των αστυνομικών προκύπτει ότι δεν έκαναν καμιά προσαγωγή, καμία αναζήτηση, καμία έρευνα. «Δεν είδα τίποτα (σ.σ. από την επίθεση του τάγματος εφόδου), δεν μπήκα μέσα στο χώρο, δεν αναζήτησα μάρτυρες», είπε χαρακτηριστικά ο μάρτυρας Δ. Γώγουλος, προκαλώντας τις επίμονες ερωτήσεις του αναπληρωτή εισαγγελέα για το αν πρόκειται για ολιγωρία, αδιαφορία ή αιφνιδιασμό της Αστυνομίας. Μάλιστα, η έρευνα περιορίστηκε στο …διαδίκτυο. Όπως κατέθεσε ο αστυνομικός Αχ. Κίσσας στο δικαστήριο, όταν γύρισε στην υπηρεσία του έλαβε εντολή να ψάξει στο διαδίκτυο να δει αν έχει γραφτεί κάτι για την επίθεση!

   Αξίζει να σημειωθεί, επίσης, ότι σήμερα οι συνήγοροι των χρυσαυγιτών ζήτησαν να μην επιτραπεί να έχει η Πολιτική Αγωγή λόγο με ερωτήσεις στους μάρτυρες στις συσχετιζόμενες υποθέσεις. Το δικαστήριο απέρριψε το αίτημά τους.

Για το Δημοτικό Συμβούλιο Νέων Ηλιούπολης

kke κλασικοΦΟΒΟΥ τους Δαναούς…..

   Η Δημοτική Αρχή έφερε στο δημοτικό συμβούλιο την πρόθεσή της να συγκροτήσει όπως λέει Τοπικό Συμβούλιο Νέων στην πόλη μας. Το επιχείρημά της, η δήθεν συμμετοχή και η ενασχόληση της μαθητικής νεολαίας με τα πράγματα της πόλης, η συμμέτοχη της σε τοπικό επίπεδο σε ζητήματα που την αφορούν, η γνωριμία με τους αστικούς θεσμούς.

   Εκ πρώτης όψεως κανείς δεν θα μπορούσε να φέρει αντίρρηση…

 Όμως….

  • Γιατί άραγε στην εποχή μας που η πλειοψηφία της νεολαίας έρχεται φάτσα κάρτα και από νωρίς με ανυπέρβλητα εμπόδια στην μόρφωση, διώχνεται από νωρίς από το σχολειό ή οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην αμάθεια, που είναι το μεγάλο θύμα της ανεργίας, της πιο στυγνής εκμετάλλευσης στους χώρους δουλειάς, κρατικοί και άλλοι πολυποίκιλοι μηχανισμοί μέσα σε αυτούς και ο δήμος βάζουν μπροστά σχέδια καθυπόταξής της, με τη λογική ότι τα προβλήματα αυτά δεν έχουν μια κοινή αιτία, δεν πρέπει να χτυπήσεις τον πραγματικό ένοχο, αλλά ότι μπορείς σε τοπικό επίπεδο και κάτω από την κηδεμονία του δημοτικού συμβουλίου να τα λύσεις;

  • Γιατί άραγε χρειάζεται να προπαγανδίσουν στους μαθητές ότι η λύση στα προβλήματά τους έρχεται μέσα από τους λεγόμενους «θεσμούς» της δήθεν δημοκρατίας που ζούνε στο πετσί τους οι νέοι άνθρωποι σήμερα; Θεσμών που υπηρετούν μια δημοκρατία που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων, αυτών που έχουν στα χέρια τους τον πλούτο και που όποιες αποφάσεις παίρνουν έρχονται σε κόντρα με τα δικαιώματα και τις ανάγκες του λαού;

  • Και τελικά, γιατί άραγε χρειάζεται ένα καθοδηγημένο, και κάτω από την σκέπη της δημοτικής αρχής, όργανο-καπέλο η μαθητική νεολαία στην πόλη για να έχει λόγο σε όλα όσα αφορούν την ζωή της και που φυσικά δεν κλείνονται στους τείχους του σχολείου;

Η Δημοτική Αρχή δεν γνωρίζει ότι οι μαθητές έχουν τα δικά τους όργανα,

τις μαθητικές κοινότητες και τα μαθητικά συμβούλια, τα δεκαπενταμελή και πενταμελή;

Γιατί τα  παραμερίζει και επιχειρεί να στήσει τις δικές της δομές χειραγώγησης της νεολαίας;

   Πότε άραγε η δημοτική αρχή, το κράτος συνολικότερα και οι θεσμοί του, στήριξαν, πήραν πότε υπόψη τους αυτά τα νεολαιίστικα όργανα, τα αιτήματα τους, τους αγώνες και τις αγωνίες τους; Ποτέ! Τρανή απόδειξη είναι το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα είναι σε εξέλιξη τα μαθητοδικεία, γιατί τόλμησαν οι μαθητές να διεκδικήσουν, τόλμησαν να μην έχουν σκυμμένο το κεφάλι!

Ποιο είναι το νέο που τάχα φέρνει το εγχείρημα της δημοτικής αρχής

και που δεν το δοκίμασε από  χρόνια και κατά καιρούς  το σύστημα;

   Το νέο εγχείρημα της Δημοτικής Αρχής δοκιμάστηκε και στη μορφή, άλλα και στις αντιδραστικές  επιδιώξεις του από το θερμοκήπιο του Ιδρύματος Νιάρχος. Είναι αυτό που κηδεμονεύει καιρό τώρα την βιβλιοθήκη της πόλης και πριν από ένα χρόνο περίπου οργάνωσε σε σύμπραξη με τη δημοτική αρχή στην Δημοτική Βιβλιοθήκη της Ηλιούπολης, αγώνες ρητορικής (debate) για νέους με το χαρακτηριστικό θέμα: «Είναι ευθύνη της Δύσης να επιβάλλει τις ανθρωπιστικές αξίες της στον υπόλοιπο κόσμο»!!

   Σε αυτή την δημοκρατία θέλουν συμμέτοχη την νεολαία μας! Στην αποδοχή της επιβολής των «ανθρωπιστικών αξιών» που στο όνομά τους σφαγιάζονται οι λαοί στη Μέση Ανατολή και σε όλον τον κόσμο. Στην αποδοχή των ιμπεριαλιστικών πολέμων, που έχουν δημιουργήσει τα καραβάνια προσφύγων στην χώρα μας. Να γίνει η νέα γενιά υμνητής των αιματηρών σχεδιασμών των ιμπεριαλιστών στην ευρύτερη περιοχή μας, να δηλώσει ακόμα και εθελοντής στο μακελειό που της ετοιμάζουν, το μακελειό των λαών!!

   Η Τοπική Διοίκηση, οι Δήμοι είναι ένας ακόμη μηχανισμός «εξομάλυνσης» των λαϊκών αντιδράσεων. Ο  λεγόμενος εκσυγχρονισμός τους δεν έχει καμία σχέση με την εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών και των αναγκών της νεολαίας. Έχει στόχο την ενσωμάτωση, την χειραγώγηση, τον αποπροσανατολισμό των λαϊκών αντιδράσεων.

   Ένας τέτοιος μηχανισμός είναι και το λεγόμενο «Τοπικό Συμβούλιο Νέων», όπου από τον τρόπο λειτουργίας και τους σκοπούς του, καμία σχέση δεν έχει με την συμμετοχή, με την έκφραση της πραγματικής γνώμης των νέων. Η συμμετοχή των νέων είναι διακοσμητική. Παρέχει το άλλοθι του διαλόγου για  την επιβολή των αντιλαϊκών μέτρων, πρώτα και κύρια στη συνείδηση της νέας γενιάς.

   Μηχανισμός για τη στήριξη προγραμμάτων που στόχο έχουν να προπαγανδίζουν στους νέους ανθρώπους τα «ιδεώδη» της ΕΕ, τον ανταγωνισμό, την λεγόμενη επιχειρηματικότητα, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, την εμπορευματοποίηση της Παιδείας, της Υγείας, του πολιτισμού, την κατακρεούργηση των δικαιωμάτων, την αποδοχή των ιμπεριαλιστικών πολέμων, το χτύπημα των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Συγκροτούν μηχανισμούς που με τη συμμετοχή της η νεολαία θα νομιμοποιεί

όλα τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης και μηχανισμών.

   Το κίνημα της νεολαίας έχει φορείς. Τις Μαθητικές Κοινότητες και τα Συντονιστικά των Μαθητών, τους Φοιτητικούς Συλλόγους, τις Επιτροπές Νέων εργατικών σωματείων.

   Το κίνημα της νεολαίας είναι αναπόσπαστο κομμάτι του λαϊκού κινήματος και των φορέων του και σαν μέρος του μπορεί να διεκδικεί με δυναμισμό και πρωτοβουλία την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών της.  Να μην αρκείται στα ψίχουλα που της πετά το σύστημα και η φάρα του Νιάρχου.

   Καλούμε τη νεολαία να γυρίσει την πλάτη σε τέτοιους μηχανισμούς με το «καπέλο» του κράτους.

   Να δυναμώσει τον αγώνα της, να κάνει δική της υπόθεση την κοινή δράση και το συντονισμό του νεολαιίστικου κινήματος και στο δήμο με το εργατικό λαϊκό κίνημα.

   Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ θα συμβάλουν με όλες τις δυνάμεις τους σε αυτή την κατεύθυνση. Έτσι ώστε να συναντηθούν στην δράση για τα μεγάλα και οξυμένα προβλήματα του λαού και της νεολαίας τα  Μαθητικά Συμβούλια, τα Σωματεία Εργαζομένων και οι άλλοι φορείς του λαϊκού κινήματος και στην πόλη μας.

    Να αντιπαλέψουν ενιαία την αντιλαϊκή πολιτική. Να βάλουν στέρεα θεμέλια αγωνιστικής δράσης, για  δουλειά με δικαιώματα, για δημόσια δωρεάν Παιδεία, Πολιτισμό, Αθλητισμό, Υγεία, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στο φασισμό και τον εθνικισμό.

   Καλούμε τη νεολαία μέσα από τους φορείς της και την οργάνωση της πάλης της να περιφρουρήσει τις δικές της δομές οργάνωσης και πάλης. Το καπέλο που επιχειρούν κράτος, δήμος και μεγαλοεπιχειρηματίες με την μάσκα του μεγαλοευεργέτη να της φορέσουν, είναι για να της κλείσουν τα μάτια, το μυαλό. Για να της κλέψουν το μέλλον και την  ζωή!

ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ του ΚΚΕ

ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΒΑΣΗΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ της ΚΝΕ

Παράσταση διαμαρτυρίας για το ΚΕΑΟ στο υπουργείο Εργασίας (VIDEO – ΦΩΤΟ)

Παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Εργασίας πραγματοποίησε το πρωί της Παρασκευής 27 Γενάρη η Ομοσπονδία Βιοτεχνικών Σωματείων Αθήνας.

Μέλη ενώσεων και σωματείων ΕΒΕ με πανό και συνθήματα όπως «Γη και ύδωρ στην πλουτοκρατία και στους ΕΒΕ χαράτσια και φοροληστεία» έδωσαν μια πρώτη αποφασιστική απάντηση απαιτώντας την άμεση απόσυρση της Υπουργικής Απόφασης, με την οποία τα χρέη ακόμη και κάτω των 5.000 ευρώ αυτοαπασχολουμένων και μικρομεσαίων αγροτών σε ΟΑΕΕ και ΟΓΑ αποστέλλονται στο Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών (ΚΕΑΟ).

Σημειώνεται ότι συνάντηση δεν έγινε καθώς όπως ενημερώθηκε η αντιπροσωπεία της ΟΒΣΑ δεν υπήρχε κανείς στο υπουργείο για να τους δεχτεί. Μετά από αυτό η αντιπροσωπεία της ΟΒΣΑ θυροκόλλησε το υπόμνημα διαμαρτυρίας και στη συνέχεια ολοκληρώθηκε η κινητοποίηση με τη διαβεβαίωση ότι άμεσα θα υπάρξει κλιμάκωση των αγώνων για να αποσυρθεί η Υπουργική Απόφαση. 

PDF icon Διαβάστε εδώ το υπόμνημα της ΟΒΣΑ

Σε δίκη σέρνεται ο Κ. Πελετίδης επειδή δεν διευκόλυνε τη Χρυσή Αυγή

Δικάζεται γιατί αρνήθηκε να διευκολύνει τη δράση της εγκληματικής Χρυσής Αυγής

Κατηγορούμενος για παράβαση καθήκοντος είναι ο δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης, επειδή – κατόπιν ομόφωνης απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου Πάτρας – το 2015 ενόψει των βουλευτικών εκλογών, δεν διευκόλυνε τη δράση της ναζιστικής εγκληματικής Χρυσής Αυγής.

Η δίωξη του δημάρχου γίνεται από τους μηχανισμούς του αστικού κράτους, αφού εμπλέκονται: το Σώμα Επιθεωρητών – Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης που υπάγεται στο υπουργείο Δικαιοσύνης και η Αποκεντρωμένη Διοίκηση που υπάγεται στο υπουργείο Εσωτερικών.

 Ο δήμαρχος, λοιπόν, θα βρεθεί στο εδώλιο στις 13 Φλεβάρη 2017. Τον δήμαρχο έχει μηνύσει ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Μ. Αρβανίτης. 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

   Ερώτηση: Στις 13 Φλεβάρη, καλείστε στο Δικαστήριο, κατηγορούμενος για παράβαση καθήκοντος, επειδή δεν διευκολύνατε τη δράση της Χρυσής Αυγής. Γιατί φτάσαμε έως εδώ;

   Απάντηση: Στις 13 Φλεβάρη δικάζομαι ως δήμαρχος της Πάτρας, γιατί αρνήθηκα – υλοποιώντας ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου – να παραχωρήσω κοινόχρηστους χώρους του Δήμου στη ναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή, για να προπαγανδίσει τις φασιστικές της αντιλήψεις. Η παραπομπή μου σε δίκη γίνεται μετά από κατάθεση μήνυσης εναντίον της Δημοτικής Αρχής τού τότε χρυσαυγίτη βουλευτή Μιχάλη Αρβανίτη.

   Οι γρήγορες διαδικασίες που ακολουθήθηκαν αποδεικνύουν ότι οι δικαστικές και κρατικές υπηρεσίες κάνουν καλά τη δουλειά τους, όταν πρόκειται να υπερασπιστούν το αστικό Δίκαιο, κομμένο και ραμμένο για τις ανάγκες του βάρβαρου εκμεταλλευτικού, καπιταλιστικού συστήματος.

   Με βάση αυτούς τους νόμους, δικάζεται η Δημοτική Αρχή. Τεράστια ευθύνη έχει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που, μέσω του αρμόδιου τότε υπουργού Εσωτερικών, απαντώντας σε αντίστοιχη Επερώτηση βουλευτών της Χρυσής Αυγής, εγκάλεσε τη Δημοτική Αρχή, να σεβαστεί τη Χρυσή Αυγή ως κοινοβουλευτικό κόμμα, υποδεικνύοντας μάλιστα στους χρυσαυγίτες τις θεσμικές διαδικασίες ελέγχου και συμμόρφωσης της Δημοτικής Αρχής. 

   Έτσι, για το ίδιο ζήτημα, είδαμε ότι κινητοποιήθηκαν άμεσα και οι κρατικές υπηρεσίες, όπως είναι η Αποκεντρωμένη Διοίκηση στην περιοχή μας, καθώς και το Σώμα Επιθεωρητών Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης του υπουργείου Δικαιοσύνης, που εγκαλούν τη Δημοτική Αρχή ότι έδρασε παράτυπα. Ενα μέρος του κρατικού μηχανισμού δηλαδή, που τον βλέπουμε να κινητοποιείται άμεσα, για τη στήριξη των απαιτήσεων αυτού του φασιστικού μορφώματος. Μια ετοιμότητα που εντυπωσιάζει, και πρέπει να προβληματίσει, γιατί αυτοί οι κρατικοί μηχανισμοί, όταν πρόκειται για ζωτικές ανάγκες προστασίας της ζωής του λαού μας, κινούνται με πλήρη ραθυμία, και όχι λίγες φορές εχθρικά και απαξιωτικά. Πάρτε ως παράδειγμα, πρόσφατο, το κλείσιμο της εθνικής οδού Αθηνών – Πατρών. Μπροστά στο χιονιά, κανένας δεν κυνηγήθηκε, κανένας δεν καταλόγισε ευθύνες κ.λπ. Και φυσικά είναι δυο φορές πρόκληση όταν βλέπουμε με τι ευκολία αποφυλακίζεται ο δολοφόνος Ρουπακιάς, όταν το κυβερνητικό κλιμάκιο ποζάρει με τους χρυσαυγίτες στο Καστελόριζο, όταν, τέλος, ένα ολόκληρο σύστημα επιχειρεί να ενσωματώσει το φασιστικό δηλητήριο, ντύνοντας πότε με την ανοχή, πότε με τον κοινοβουλευτικό μανδύα και πότε με το γράμμα της κρατικής γραφειοκρατίας.

   Ερώτηση: Θα συνεχίσετε στην ίδια κατεύθυνση, να αντιπαλεύετε τη δράση του φασιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής;

   Απάντηση: Ο εγκληματικός χαρακτήρας της Χρυσής Αυγής απορρέει από τη ναζιστική θεωρία, την οποία πιστεύει, υπηρετεί και διαδίδει, γεγονός που αποδεικνύεται από πλήθος στοιχείων, όπως: Είναι υμνητές του Χίτλερ – Μουσουλίνι – Φράνκο – Παπαδόπουλου κ.λπ. Χρησιμοποιούν τα μισητά ναζιστικά σύμβολα (αγκυλωτό σταυρό, σβάστικα). Καλλιεργούν τον ρατσισμό, την ανωτερότητα της φυλής, το μίσος απέναντι στους άλλους λαούς, τον χυδαίο αντικομμουνισμό (όπως φαίνεται και από το περιεχόμενο της μηνυτήριας αναφοράς). Στοχοποιούν μετανάστες, αντιφασίστες, λαϊκούς αγωνιστές. Ιδρύουν δουλεμπορικά γραφεία, για να εφοδιάζουν με «φτηνούς» εργαζόμενους συγκεκριμένους εργοδότες, με τους οποίους έχουν κρυφές ή φανερές σχέσεις, απεχθάνονται το εργατικό – λαϊκό κίνημα και δεν θέλουν τον λαό όρθιο. Η οργανωτική δομή και η δράση της είναι αντίγραφο της οργάνωσης και του τρόπου δράσης των δολοφονικών χιτλερικών ταγμάτων εφόδου. Ως δήμαρχος Πατρέων, αλλά και συνολικά ως Δημοτική Αρχή, έχουμε σαφή πολιτική θέση για τη Χρυσή Αυγή: Πρόκειται για μια ναζιστική, εγκληματική οργάνωση.

   Ένα τέτοιο αδιάψευστο στοιχείο είναι η ομολογία του ίδιου του υπόδικου αρχηγού της Ν. Μιχαλολιάκου σε δημόσια ομιλία του στις 3-3-2012, όπου είπε – μεταξύ άλλων – επί λέξει τα εξής: «Είμαστε η σπορά των νικημένων του 1945, οι εθνικιστές, οι εθνικοσοσιαλιστές, οι φασίστες».

   Η εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής περιγράφεται αναλυτικά και εμπεριστατωμένα στο με αριθμό 215/2015 παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθήνας, με το οποίο παραπέμφθηκαν οι βουλευτές – ηγέτες της, μεταξύ των οποίων και ο μηνυτής, σε δίκη που είναι ήδη σε εξέλιξη, για τα κακουργήματα της ένταξης και διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης, καθώς και μια σειρά άλλων εγκλημάτων, τα οποία διέπραξε, μέσω των Ταγμάτων Εφόδου που έχει συγκροτήσει.

   Σύμφωνα με το βούλευμα, η εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή, κατηγορείται ότι διέπραξε πλήθος κακουργημάτων, όπως τη στυγερή δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού Παύλου Φύσσα στην Αμφιάλη, τις δολοφονικές επιθέσεις σε βάρος των κομμουνιστών συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ στο Πέραμα, των Αιγυπτίων ψαράδων στο Κερατσίνι και δεκάδες άλλες δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστες, οι οποίες εκδικάζονται ή έχουν εκδικαστεί σε διαφορετικές δίκες. Γνωστά είναι τα έργα και οι ημέρες τους ενάντια στους πρόσφυγες και τα προσφυγόπουλα…

   Ερώτηση: Τι μήνυμα θέλει να στείλει η Δημοτική Αρχή με αυτήν τη στάση;

   Απάντηση:  Ο λαός μας έχει πληρώσει με βαρύ φόρο αίματος το φασισμό. Οι θηριωδίες των ναζί, των οποίων ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής δηλώνει «σπορά» και συνεχιστής, όπως το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων με πάνω από 500 εκτελεσμένους, του Διστόμου με 218 εκτελεσμένους, το μπλόκο στα Προσφυγικά της Πάτρας με τα εκτελεσμένα παιδιά μας, είναι δίπλα μας και το μαρτυρούν.

   Αποτελεί, λοιπόν, καθήκον και υποχρέωσή μας απέναντι στο λαό της Πάτρας, απέναντι στην Ιστορία μας, απέναντι στη νέα γενιά, να είμαστε μπροστά και με τη δράση μας και τον τρόπο διοίκησης του Δήμου, να υψώνουμε τοίχο απέναντι στην αναβίωση του φασισμού και του ναζισμού, να αποκαλύπτουμε με κάθε τρόπο τον πραγματικό χαρακτήρα και το ρόλο των πολιτικών απογόνων των ναζί, να αναδείχνουμε την επικίνδυνη εγκληματική δράση της. Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μη διευκολύνουμε, με οποιονδήποτε τρόπο, τη δράση τους.

   Οι πραγματικοί υπόλογοι, δεν είναι ο δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο της Πάτρας που πράττουν το καθήκον τους απέναντι στο λαό και την Ιστορία των αγώνων και των θυσιών του. Είναι η Χρυσή Αυγή με την αποκρουστική ναζιστική θεωρία της, την εγκληματική της δράση, που έχει και το θράσος των φασιστών να εμφανίζεται ως τιμητής και κατήγορος, καθώς και όσοι άμεσα ή έμμεσα τη στηρίζουν και την ανέχονται. Ο λαός μας, η νεολαία μας να μπει μπροστά, να μην επιτρέψει στο ζόφο που βγαίνει μέσα από τα σπλάχνα του κόσμου της πιο βαθιάς εκμετάλλευσης και που τον βιώνει σήμερα σε όλες τις εκφάνσεις του, να τον κυκλώσει! Ο φασισμός είναι το άλλο πρόσωπο του καπιταλισμού και ενιαία η λαϊκή πάλη πρέπει να τους αντιπαλέψει.

Το ιστορικό της υπόθεσης Συνέχεια

Το ΚΚΕ καταγγέλλει τη νέα επίθεση με τραμπουκισμούς της Χρυσής Αυγής σε σχολείο στο Πέραμα

   Η ναζιστική οργάνωση, ως γνήσιο τσιράκι του συστήματος, συνεχίζει να επιτίθεται σε όσους αντιστέκονται στο ρατσιστικό της παραλήρημα.

   Με επικεφαλής τον υπόδικο για εγκλήματα βουλευτή Γ. Λαγό, με την παρουσία και την ανοχή της αστυνομίας, η Χρυσή Αυγή επιτέθηκε χτες με τραμπουκισμούς σε εκπαιδευτικούς και γονείς σε σχολείο στο Πέραμα, στο οποίο προορίζεται να φοιτήσουν παιδιά – θύματα του πολέμου, από το κέντρο φιλοξενίας προσφύγων που βρίσκεται στο στρατόπεδο του Σχιστού.

   Σε ανακοίνωση για τη νέα επίθεση της Χρυσής Αυγής σε σχολείο στο Πέραμα, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει: 

   «Η ναζιστική εγκληματική Χρυσή Αυγή, ως γνήσιο τσιράκι του συστήματος της εκμετάλλευσης, συνεχίζει να επιτίθεται σε όσους αντιστέκονται στο ρατσιστικό της παραλήρημα. Το ΚΚΕ καταγγέλλει τη νέα επίθεση με τραμπουκισμούς της Χρυσής Αυγής, με επικεφαλής το γνωστό υπόδικο για εγκλήματα, Γ. Λαγό, με την παρουσία και την ανοχή της αστυνομίας, ενάντια σε εκπαιδευτικούς και γονείς σήμερα σε σχολείο στο Πέραμα, το οποίο προορίζεται να φοιτήσουν παιδιά θύματα του πολέμου.

   Ο ελληνικός λαός, οι γονείς, οι μαθητές, οι εκπαιδευτικοί, να καταδικάσουν και να απομονώσουν τη Χρυσή Αυγή, να αντιτάξουν τη δική τους αλληλεγγύη απέναντι στα προσφυγόπουλα που ξεριζώθηκαν από τις πατρίδες τους, εξαιτίας των πολέμων και της βαρβαρότητας. Να δυναμώσουν την κοινή πάλη τους ενάντια στους πολέμους που σπέρνουν το θάνατο και την προσφυγιά.»

   Δεκάδες επίσης είναι οι καταγγελίες από Συνδικάτα, Συλλόγους, Ομοσπονδίες, Σωματεία και Ενώσεις, για την τραμπούκικη επίθεση των χρυσαυγιτών.

   Δείτε εδώ ανακοινώσεις: Την επίθεση καταγγέλλουν με κοινή τους ανακοίνωση ταξικά σωματεία του Πειραιά.

Ερώτηση – Απάντηση 6η: Τι εννοούμε διακυβερνητικό χαρακτήρα της ΕΕ;

572788   Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ στη Θέση 18, όπου γίνεται αναφορά στο Brexit και τις διαπραγματεύσεις για την υλοποίησή του, αναφέρεται:

   «Απ’ ό,τι φαίνεται, πάντως, η γενική κατεύθυνση των διαπραγματεύσεων θα είναι η διατήρηση «στενής σχέσης» με την ΕΕ. Πάνω σε αυτό το έδαφος περιπλέκονται τα διλήμματα της αστικής πολιτικής στη Γερμανία και στα υπόλοιπα κράτη – μέλη της ΕΕ. Καταρχάς, η κυρίαρχη γραμμή της γερμανικής αστικής τάξης κινείται ανάμεσα στη διατήρηση του διακυβερνητικού χαρακτήρα των αποφάσεων της ΕΕ και στην επιβολή στην πράξη της ΕΕ των πολλών ταχυτήτων, των πολλών ομόκεντρων κύκλων με εφαρμογή αυστηρών κανόνων στη δημοσιονομική πολιτική. Ωστόσο, η γερμανική σοσιαλδημοκρατία συμπλέει σε μεγάλο βαθμό με τις προτάσεις εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης που εκπορεύονται από την πλευρά της Γαλλίας και της Ιταλίας».

   Η ΕΕ είναι συμμαχία καπιταλιστικών κρατών. Ο διακυβερνητικός χαρακτήρας της εκφράζει πως η ΕΕ αποτελεί ένα πεδίο «συνεννόησης» των ξεχωριστών αστικών τάξεων, όπως εκφράζονται απ’ τις ξεχωριστές κυβερνήσεις. Η αστική εξουσία βρίσκεται σε κάθε κράτος – μέλος, τη διαχειρίζεται η αστική κυβέρνηση κάθε κράτους – μέλους και μεταξύ τους οι κυβερνήσεις συνεννοούνται σε επίπεδο ΕΕ για διάφορα θέματα, με γνώμονα τη διασφάλιση της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου σε κάθε κράτος. Φυσικά, πλευρά της συνεννόησης μπορεί να είναι και η συνειδητή εκχώρηση τμήματος της εθνικής κυριαρχίας που γίνεται με στόχο την αυξημένη κερδοφορία του κεφαλαίου.

   Η «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» εκφράζει μια σταδιακή μετακίνηση πλευρών της αστικής εξουσίας σε επίπεδο ΕΕ, με τις αστικές κυβερνήσεις να αποτελούν εργαλεία υλοποίησης της πολιτικής που αποφασίζεται και σχεδιάζεται σε επίπεδο Ένωσης. Πρόκειται για μια όλο και πιο μόνιμη μεταφορά πλευρών της εθνικής κυριαρχίας στα όργανα της ΕΕ. Πλευρά αυτής της ολοκλήρωσης είναι η ένταξη στην ΟΝΕ, που μετέφερε σημαντικό τμήμα της νομισματικής πολιτικής στην ΕΚΤ και αποδυνάμωσε τα αστικά κράτη. Ωστόσο, η «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» αντιφάσκει με το γεγονός ότι η αναπαραγωγή του κοινωνικού κεφαλαίου διενεργείται κυρίως στο πλαίσιο της εθνοκρατικής συγκρότησης της καπιταλιστικής οικονομίας και με την ανισόμετρη ανάπτυξη των ξεχωριστών καπιταλιστικών οικονομιών, που εμποδίζει μια μόνιμη σύνδεση των διαφορετικών καπιταλιστικών οικονομιών σε ένα υπερμονοπώλιο, σε ένα υπερκράτος, σε μια μόνιμη σταθερή συμμαχία και «ένωση». Το γεγονός αυτό γίνεται ακόμα πιο ορατό στις σημερινές συνθήκες, όπου οι επιπτώσεις της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης σε κάθε κράτος – μέλος είχαν ως αποτέλεσμα να βαθύνουν οι διαφορές, να μεγαλώσει η απόσταση ανάμεσα σε διαφορετικά καπιταλιστικά κράτη και κατά συνέπεια να οξυνθούν οι αντιθέσεις. Με αφορμή το περίφημο πόρισμα των προέδρων των 5 βασικών θεσμών της ΕΕ (Γιούρογκρουπ, Κομισιόν, Ευρωκοινοβούλιο, ΕΚΤ, Ευρωπαϊκό Συμβούλιο) το καλοκαίρι του 2015, που ουσιαστικά προτάσσουν ως απάντηση στα προβλήματα και τις αντιφάσεις της ΕΕ μέτρα «εμβάθυνσης» της διαδικασίας, στην οποία πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η Γερμανία, δυνάμωσε η διαπάλη για τις προοπτικές της ΕΕ και της Ευρωζώνης.

   Η άρχουσα τάξη κάθε αστικού κράτους αποφασίζει κάθε φορά πώς κινείται, με γνώμονα την κερδοφορία της. Φυσικά, τα συμφέροντα διαφορετικών μερίδων της άρχουσας τάξης δεν ταυτίζονται πάντα ενώ συχνά μεταβάλλονται και στο χρόνο. Έτσι, ουσιαστικά, στο εσωτερικό των αστικών κρατών της ΕΕ διεξάγεται διαπάλη σε σχέση με το χαρακτήρα και την προοπτική της ΕΕ καθώς και τη θέση του κάθε αστικού κράτους σε αυτήν.

   Αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Ερώτηση – Απάντηση – 20ό Συνέδριο ΚΚΕ» του «Ριζοσπάστη» της 11ης Γενάρη 2017.

ΕΡΩΤΗΣΗ – ΑΠΑΝΤΗΣΗ 5η: Ποια η σχέση του χρέους με την απαξίωση κεφαλαίου;

572788   Σε προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε στο ζήτημα της απαξίωσης του κεφαλαίου. Τι σχέση έχει το χρέος με την απαξίωση κεφαλαίου;

   Τα «δανεικά», σε τελευταία ανάλυση, δεν είναι τίποτα άλλο παρά κεφάλαιο που έχει δανειστεί στο δανειολήπτη και ο οποίος το χρησιμοποιεί στην παραγωγή με σκοπό το κέρδος, ενώ έχει συμφωνήσει να το επιστρέψει στον πιστωτή του, σε ορισμένο χρόνο και προσαυξημένο. Για τον πιστωτή το χρέος είναι κεφάλαιο, χρήμα που αυτοαυξάνεται, αφού θα το πάρει πίσω με τόκο. Για το δανειολήπτη, το χρέος είναι κεφάλαιο που ρίχνει στην επιχείρησή του και αυξάνει τα κέρδη του, ενώ επιστρέφει πίσω στον πιστωτή του ένα μόνο μέρος απ’ τα κέρδη αυτά.

   Έτσι, σε φάση ανάπτυξης, το χρέος όχι απλά δεν είναι αδρανές κεφάλαιο, κεφάλαιο δηλαδή που δεν αξιοποιείται, αλλά συμφέρει τόσο τον πιστωτή (αφού κερδίζει τον τόκο) όσο και το δανειολήπτη (που κάτι του μένει απ’ την αξιοποίηση του κεφαλαίου). Το πρόβλημα προκύπτει όταν εκδηλωθεί η κρίση και οι επενδύσεις στις οποίες έχουν προβεί οι δανειολήπτες «πέσουν έξω» μαζικά. Τότε, το χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί, αφού δεν βρίσκεται πλέον ως χρήμα στα χέρια του δανειολήπτη, αλλά ο τελευταίος το έχει ρίξει σε μια επιχείρηση που δεν έχει κερδοφορία.

   Η απαξίωση, η μείωση της αξίας του κεφαλαίου της επιχείρησης πρέπει να εκφραστεί και στο κεφάλαιο που της έχει δανείσει ο πιστωτής (π.χ. μια τράπεζα), πολύ απλά γιατί λόγω της απαξίωσης, ακόμα και αν πουληθεί η επιχείρηση, το τίμημα δεν επαρκεί για να αποπληρωθεί ο πιστωτής. Η απαξίωση μεταφράζεται σε «ζημιά», τμήμα της οποίας πρέπει να αναλάβει και ο πιστωτής. Το τι ποσοστό της ζημιάς θα αναλάβει ο πιστωτής είναι θέμα διαπάλης, διαπάλη που εντείνεται όταν υπάρχουν πολλοί πιστωτές, ή όταν ο δανειολήπτης, ο πιστωτής (ή και οι δύο) είναι καπιταλιστικά κράτη. Έτσι, τα δάνεια που δεν μπορούν να αποπληρωθούν, τα λεγόμενα «κόκκινα» δάνεια, αντανακλούν την απαξίωση κεφαλαίου στην παραγωγική του μορφή, που έχουν επενδύσει οι δανειολήπτες, και η διόγκωση των «κόκκινων» δανείων εκφράζει τη μεγάλη απαξίωση κεφαλαίου, εκφράζει δηλαδή την εκδήλωση της κρίσης υπερσυσσώρευσης και το μέγεθός της.

   Αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Ερώτηση – Απάντηση – 20ό Συνέδριο ΚΚΕ» του «Ριζοσπάστη» της 10ης Γενάρη 2017.

Ερώτηση – Απάντηση 4η: Τι είναι η πολιτική του προστατευτισμού μιας καπιταλιστικής οικονομίας;

572788   Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο (Θ.2) αναφέρεται: «Την περίοδο που διανύουμε, ισχυροποιείται προσωρινά το αστικό ρεύμα του εθνικισμού και του προστατευτισμού στην οικονομία, τόσο στις ΗΠΑ και τη Μ. Βρετανία όσο και σε ισχυρά κράτη της Ευρωζώνης όπως η Γαλλία και η Ιταλία. Στην ΕΕ, το συγκεκριμένο ρεύμα εκφράζουν διάφορα κόμματα του αστικού ευρωσκεπτικισμού. Το ρεύμα του προστατευτισμού αναπτύσσεται ως επιλογή τμημάτων της αστικής τάξης στις ΗΠΑ και σε κράτη της ΕΕ για να αμυνθούν στην επιδείνωση των όρων ανταγωνιστικότητας πρώτα απ’ όλα του βιομηχανικού κεφαλαίου τους, ιδιαίτερα σε συνθήκες επιβράδυνσης της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας».

   Η πολιτική του προστατευτισμού της εγχώριας καπιταλιστικής παραγωγής είναι όλες εκείνες οι ενέργειες και παρεμβάσεις που κάνει ένα καπιταλιστικό κράτος, για να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα του εγχώριου κεφαλαίου του, σε σχέση με τους αλλοδαπούς ανταγωνιστές τους, κυρίως στην εγχώρια αγορά. Η ενίσχυση των τάσεων προστατευτισμού αποδεικνύει ότι παρά το γεγονός της μεγάλης διεθνοποίησης της κίνησης κεφαλαίου στο πλαίσιο της καπιταλιστικής οικονομίας, των στενών σχέσεων και αλληλεξαρτήσεων που υπάρχουν ανάμεσα στις οικονομίες των καπιταλιστικών κρατών, δεν αναιρείται η εθνική – κρατική βάση πάνω στην οποία στηρίζεται και αναπαράγεται το εγχώριο κεφάλαιο. Ετσι, παρ’ όλο το διεθνικό χαρακτήρα που έχουν μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι, αυτός δεν αναιρεί το γεγονός ότι στη μετοχική τους σύνθεση πλειοψηφούν, και κατά συνέπεια κατέχουν το μεγαλύτερο μερίδιο της ιδιοκτησίας, μέτοχοι από μια συγκεκριμένη χώρα, ότι εδρεύουν σε συγκεκριμένη χώρα και τα συμφέροντα αυτών των μονοπωλιακών ομίλων υπερασπίζονται συγκεκριμένα καπιταλιστικά κράτη. Π.χ. τα συμφέροντα της «Coca – Cola» υπερασπίζεται ο κρατικός μηχανισμός των ΗΠΑ.

   Εκδηλώσεις της πολιτικής προστατευτισμού είναι:

  • Οι δασμοί στα σύνορα για τα εισαγόμενα εμπορεύματα, ώστε τα εγχώρια εμπορεύματα να έχουν μικρότερη τελική τιμή.

  • Η απαγόρευση εμπορικών σχέσεων με χώρες από τις οποίες οι εισαγωγές είναι περισσότερες από τις εξαγωγές.

  • Η υποτίμηση του νομίσματος, ώστε να ακριβαίνουν οι εισαγωγές και να αυξάνονται οι εξαγωγές.

  • Η θέσπιση προδιαγραφών που δεν καλύπτονται από εισαγόμενα προϊόντα (για παράδειγμα «περιβαλλοντολογικές» προδιαγραφές, μικρής ενεργειακής δαπάνης κ.ά.).

   Οι τάσεις προστατευτισμού αντιφάσκουν με την αντικειμενική τάση διεθνοποίησης της παραγωγής και της κίνησης του κεφαλαίου. Είναι ζήτημα που θα κριθεί στο μέλλον εάν και σε ποιο βαθμό θα προχωρήσει η υλοποίηση «προστατευτικών πολιτικών», όπως ακριβώς διακηρύσσονταν προεκλογικά π.χ. από τον Τραμπ στις ΗΠΑ.

   Εξάλλου, αυτή η κυρίαρχη τάση της διεθνοποίησης αποτελεί και την οικονομική βάση του κοσμοπολιτισμού του κεφαλαίου. Δηλαδή, η ανάπτυξη του κοσμοπολιτισμού όλα τα προηγούμενα χρόνια εδράζεται στην ισχυρή τάση μετακίνησης του κεφαλαίου έξω από τα εθνικά σύνορα, στους δεσμούς που αποκτούν τα κεφάλαια διαφορετικών κρατών μεταξύ τους, στη γενική τάση εμφάνισης διεθνών αλυσίδων και πολυεθνικών ομίλων κ.ά. Ο κοσμοπολιτισμός συνίσταται στην υποβάθμιση του εθνικού χαρακτήρα, των εθνικών και γλωσσικών παραδόσεων, του αισθήματος του πατριωτισμού, ώστε να διευκολυνθεί η προηγούμενη τάση. Αποτελεί την κυρίαρχη πολιτική του κεφαλαίου εδώ και δεκαετίες.

   Ο εθνικισμός από την άλλη είναι το αντίστροφο του κοσμοπολιτισμού και εδράζεται στο γεγονός ότι η αναπαραγωγή του κοινωνικού κεφαλαίου διενεργείται κυρίως στο πλαίσιο της εθνοκρατικής συγκρότησης της καπιταλιστικής οικονομίας και εκφράζεται και με την ανάπτυξη τάσεων προστατευτισμού. Αστική ιδεολογία που διακηρύσσει την «υπεράσπιση» της εθνικής ταυτότητας, τη δυσπιστία και το μίσος στα άλλα έθνη και τους άλλους λαούς.

   Κοσμοπολιτισμός και εθνικισμός, προστατευτισμός και διεθνοποίηση είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, εκφράζουν την αντικειμενική αντίφαση που διαπερνά τη διεθνή καπιταλιστική οικονομία, ανάμεσα στην ισχυρή τάση διεθνοποίησης και τη διατήρηση της εθνοκρατικής βάσης αναπαραγωγής των ξεχωριστών εγχώριων κεφαλαίων.

Ερώτηση – Απάντηση 3η: Τι εννοούμε όταν κάνουμε λόγο για απαξίωση κεφαλαίου;

572788   Η εκδήλωση της κρίσης είναι αποτέλεσμα της όξυνσης της βασικής αντίθεσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής απ’ τη μία και την κυριαρχία των καπιταλιστών στην κοινωνική παραγωγή απ’ την άλλη. Η αντίθεση αυτή οξύνεται με την καπιταλιστική ανάπτυξη, με τη συσσώρευση κεφαλαίου, οδηγώντας στην εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης. Η κρίση έχει ως αποτέλεσμα την απαξίωση του κεφαλαίου, δηλαδή την ελάττωση της αξίας του κεφαλαίου, την καταστροφή ενός τμήματός του, με πολλούς τρόπους, που γενικά εντάσσονται στην καταστροφή ενός μέρους των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας. Αυτό εκδηλώνεται με το κλείσιμο επιχειρήσεων, την καταστροφή εμπορευμάτων που δεν πωλούνται (κάψιμο σοδειών), την εκποίηση απούλητων εμπορευμάτων σε χαμηλότερες τιμές, τη μείωση της τιμής μέσων παραγωγής και της αξίας των επιχειρήσεων, την αποειδίκευση της εργατικής δύναμης, τη μείωση της τιμής της κ.ά. Η καταστροφή τμήματος του κεφαλαίου επιτρέπει στο υπόλοιπο τμήμα του κεφαλαίου να επενδυθεί κερδοφόρα και να ξαναρχίσει η διαδικασία της καπιταλιστικής ανάπτυξης, της αναπαραγωγής του κεφαλαίου σε διευρυμένη κλίμακα.

   Απαξίωση κεφαλαίου έχει ήδη γίνει και συνεχίζει να γίνεται. Ωστόσο, δεν έχει προχωρήσει στην απαραίτητη έκταση. Επίσης, η κρατική πολιτική στήριξης των ομίλων (πακέτα ποσοτικής χαλάρωσης σε ΗΠΑ, Ιαπωνία, Ευρώπη και Κίνα) εμποδίζει την απαξίωση, αφού με τη διόγκωση του κρατικού χρέους στηρίζονται επιχειρήσεις και τράπεζες που θα έπρεπε να είχαν κλείσει. Έτσι, η διαδικασία απαξίωσης εμποδίζεται να προχωρήσει όπως θα «έπρεπε» αυθόρμητα. Βασικός λόγος για τον οποίο εμποδίζεται αυτή η αυθόρμητη διαδικασία είναι πως ενώ όλοι καταλαβαίνουν την ανάγκη καταστροφής ενός τμήματος του κεφαλαίου, διαφωνούν για το ποιανού το κεφάλαιο πρέπει να καταστραφεί. Τα αστικά κράτη, εκφράζοντας τα γενικά συμφέροντα του κεφαλαίου σε κάθε χώρα, βλέπουν ως αναγκαία την προστασία των δικών τους ομίλων, του δικού τους κεφαλαίου και την καταστροφή του κεφαλαίου που βρίσκεται σε άλλα κράτη. Καθώς η τάση αυτή είναι γενική, η απαξίωση κεφαλαίου εμποδίζεται και καθυστερεί, οδηγώντας έτσι στη σταδιακή αύξηση του κεφαλαίου που δεν βρίσκει παραγωγική διέξοδο. Σημειώνουμε πως ο μεγαλύτερος χαμένος είναι αυτός που θα καταστραφεί πρώτα το κεφάλαιό του, καθώς η καταστροφή θα δώσει διέξοδο στην υπερσυσσώρευση όχι μόνο των δικών του κεφαλαίων αλλά και των ανταγωνιστών.

   Ένας άλλος παράγοντας που δυσκολεύει την απαξίωση έχει να κάνει με το εξής ζήτημα. Η διεθνοποίηση της παραγωγής αυξάνει την αλληλεξάρτηση μεταξύ των διαφορετικών κεφαλαίων σε ολόκληρο τον κόσμο. Σχηματίζονται αλυσίδες παραγωγής που έχουν πολυεθνικό, πολυεταιρικό χαρακτήρα. Ο κοινωνικός χαρακτήρας της παραγωγής έχει παγκόσμια πλευρά. Συχνά, οι μέτοχοι μιας πολυεθνικής βρίσκονται σε ολόκληρο τον κόσμο. Απ’ την άλλη, οι μονοπωλιακοί όμιλοι έχουν βάση σε συγκεκριμένα κράτη, το μεγαλύτερο μερίδιο της ιδιοκτησίας και της δανειοδότησης προέρχεται απ’ αυτά τα κράτη, η πλειοψηφία της κερδοφορίας τους έρχεται απ’ τα εθνικά σύνορα και όταν απειλούνται τα συμφέροντά τους αναλαμβάνει η κυβέρνηση του κράτους που βρίσκονται, να καθαρίσει. Για παράδειγμα, η «Coca-Cola» έχει παραρτήματα σ’ ολόκληρο τον κόσμο, όμως είναι αμερικανική εταιρεία.

   Ενώ, λοιπόν, οι διεθνείς σχέσεις του κεφαλαίου υπαγορεύουν την ανάγκη μιας συνολικής απαξίωσής του για να υπερβεί ο καπιταλισμός την κρίση, η εθνοκρατική συγκρότησή του βάζει εμπόδια σε αυτή τη διαδικασία.

   Τα πιθανά ενδεχόμενα για το με ποιον τρόπο μπορεί να συντελεστεί η αναγκαία απαξίωση είναι πολλά. Μπορεί, μετά από μια απροσδιόριστη περίοδο μακράς χαμηλής ανάπτυξης και αργής, βασανιστικής καταστροφής κεφαλαίου, τελικά να απαξιωθεί αρκετά μεγάλο τμήμα του ώστε να επανέλθει σε αυξητική τροχιά η διεθνής καπιταλιστική οικονομία. Όμως, η πιθανότητα μιας απότομης νέας συστολής της παραγωγής σε κάποιο κέντρο (νέα εκδήλωση της κρίσης) είναι το πιο πιθανό σενάριο, οδηγώντας σε νέα σημαντική απαξίωση κεφαλαίου, τόσο εκεί που θα εκδηλωθεί η κρίση, όσο και στα υπόλοιπα κέντρα. Ιστορικά, το ενδεχόμενο του πολέμου είναι πολύ πιο αυξημένο σ’ αυτές τις συνθήκες. Η ανάγκη απαξίωσης κεφαλαίου συνδυάζεται, συνδέεται οργανικά με την αλλαγή συσχετισμού δύναμης και την ανάγκη αυτή να καταγραφεί στις σχέσεις μεταξύ των κρατών. Οι αλλαγές αυτές ιστορικά γίνονται με πολεμικές αναμετρήσεις.

   Αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Ερώτηση – Απάντηση – 20ό Συνέδριο ΚΚΕ», του «Ριζοσπάστη», Πέμπτη 5 Γενάρη 2017.

Ερώτηση – Απάντηση 2η: Τι εννοούμε όταν κάνουμε λόγο για «μεγάλο μέγεθος υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου»;

   Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο αναφέρεται ως ένα βασικό χαρακτηριστικό των εξελίξεων στη διεθνή καπιταλιστική οικονομία «το μεγάλο μέγεθος της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και η αδυναμία ελεγχόμενης απαξίωσής του (π.χ. στη μορφή του υπερβολικού κρατικού χρέους) με ικανοποιητικό τρόπο από τις αστικές κυβερνήσεις σε όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα» (Θ. 1).

   Ουσιαστικό χαρακτηριστικό του κεφαλαίου που το διαφοροποιεί απ’ το χρήμα είναι η δυνατότητα αυτοαύξησής του. Ένα τσουβάλι χρήμα δεν συνιστά κεφάλαιο, αφού δεν αυξάνεται, γίνεται κεφάλαιο μόνο αν επενδυθεί, είτε απευθείας στην παραγωγή και στο εμπόριο, είτε έμμεσα μέσω του δανεισμού.

   Υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο είναι το κεφάλαιο που δεν αποδίδει ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους. Το ποσοστό κέρδους δίνει τη σχέση ανάμεσα στην υπεραξία που παράγεται και το κεφάλαιο που έχει επενδυθεί και είναι το μοναδικό κριτήριο για τις καπιταλιστικές επενδύσεις. Κεφάλαιο που «δεν αποδίδει» είναι τόσο κεφάλαιο που έχει ήδη επενδυθεί σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις όμως οι επενδύσεις δεν «βγάζουν» τα αναμενόμενα, όσο και κεφάλαιο για το οποίο δεν υπάρχουν ευκαιρίες τοποθέτησης, λιμνάζει, δεν έχει επενδυθεί.

   Το μέγεθος του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου εκφράζεται, στη διεθνή καπιταλιστική οικονομία, με διάφορες μορφές. Το χαμηλό ποσοστό κέρδους, δηλαδή το γεγονός ότι το κέρδος δεν είναι ικανοποιητικό για τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις και η ύπαρξη πληθώρας κεφαλαίου για δανεισμό οδηγεί σε χαμηλά επιτόκια (σχεδόν μηδενικά διατραπεζικά επιτόκια σήμερα).

   Το κρατικό χρέος επίσης εκτινάσσεται τόσο λόγω της ευκολίας δανεισμού όσο και λόγω κεφαλαίων που μέσα απ’ το κράτος επενδύθηκαν χωρίς να αποδίδουν και για να διασωθούν προβληματικές επιχειρήσεις και τράπεζες. Είναι χαρακτηριστικό ότι το κρατικό χρέος, στη φάση της κρίσης, αυξήθηκε περίπου κατά 40% στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες.

   Εκφράζεται επίσης με τις προβληματικές τράπεζες, αφού τα κεφάλαια που έχουν δανείσει και τα οποία έχουν επενδυθεί στην οικονομία δεν αποδίδουν το αναμενόμενο κέρδος και δεν μπορούν να αποπληρωθούν στις τράπεζες («κόκκινα» δάνεια) καθιστώντας αδύνατο να αποδώσουν οι τράπεζες το κεφάλαιο που έχουν «δανειστεί» οι ίδιες μέσω των καταθέσεων.

   Εκφράζεται ακόμα με τα τεράστια αποθέματα μετρητών, τα οποία δεν επενδύονται παραγωγικά. Μόνο οι εταιρείες του δείκτη S&P500 (χωρίς τους χρηματοπιστωτικούς ομίλους – δείκτης που καταγράφει την πορεία των 500 μεγαλύτερων επιχειρήσεων του κόσμου) έχουν περίπου 1,5 τρισ. δολάρια σε μετρητά.

   Η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου αποτελεί από τους βασικούς παράγοντες εκδήλωσης των καπιταλιστικών οικονομικών κρίσεων. Γι’ αυτό όταν μιλάμε για καπιταλιστική οικονομική κρίση αναφερόμαστε σε κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Η κρίση, η απότομη δηλαδή διακοπή της αναπαραγωγής του κεφαλαίου σε όλο και μεγαλύτερη κλίμακα σε σχέση με πριν, οδηγεί στην απαξίωση κεφαλαίου, που ουσιαστικά αποτελεί τη μοναδική απάντηση στην υπερσυσσώρευση. Αυτό που εντοπίζουν οι Θέσεις ως πρόβλημα για τη διεθνή καπιταλιστική οικονομία είναι η αδυναμία ικανοποιητικής ελεγχόμενης απαξίωσης του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου.

   Αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Ερώτηση – Απάντηση – 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ», στον «Ριζοσπάστη», Τετάρτη 4 Γενάρη 2017. 

Ερώτηση – Απάντηση 1η: Ποια η διαφορά απόλυτης και σχετικής εξαθλίωσης;

572788Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο (Θ. 1) περιγράφοντας τις οικονομικές εξελίξεις των προηγούμενων χρόνων, αναφέρεται ως ένα από τα στοιχεία αυτών των εξελίξεων: «Η όξυνση της βασικής αντίθεσης, η ενίσχυση της τάσης απόλυτης και σχετικής εξαθλίωσης της εργατικής τάξης πρώτα απ’ όλα στις πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες, η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης και όξυνσης όλων των κοινωνικών αντιθέσεων».

Η εξαθλίωση της εργατικής τάξης είναι σύμφυτη με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Η γενική τάση της καπιταλιστικής παραγωγής δεν είναι να ανεβάζει, αλλά να κατεβάζει το επίπεδο των μισθών, και κατά συνέπεια το βιοτικό, της εργατικής τάξης. Οσο αναπτύσσεται ο καπιταλισμός τόσο περιορίζεται η δυνατότητα ικανοποίησης των διευρυνόμενων εργατικών – λαϊκών αναγκών. Το γεγονός αυτό εκδηλώνεται και με σχετικό και με απόλυτο τρόπο. Γι’ αυτό αναφερόμαστε στη «σχετική» και «απόλυτη» εξαθλίωση. Δηλαδή, και με πτώση του βιοτικού επιπέδου σε σχέση με τις δυνατότητες της παραγωγής και τον πλούτο που παράγεται σε κάθε περίοδο της καπιταλιστικής οικονομίας αλλά και με πτώση του βιοτικού επιπέδου συγκρινόμενο με προηγούμενες περιόδους.

Η σχετική εξαθλίωση είναι λοιπόν η ετήσια μείωση του μεριδίου του παραγόμενου πλούτου που καρπώνονται οι μισθωτοί. Εκφράζει την αντίθεση ανάμεσα στην ανάπτυξη της παραγωγής και τη δυνατότητα ικανοποίησης των εργατικών – λαϊκών αναγκών από τη μια και το βαθμό ικανοποίησής τους από την άλλη. Η σύγκριση γίνεται με βάση τον πλούτο που παράγεται σε κάθε ιστορική φάση, δηλαδή με βάση τις δυνατότητες που διαμορφώνονται για την ικανοποίηση των εργατικών – λαϊκών αναγκών. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, παρά τη σημαντική αύξηση του ποσοστού του πληθυσμού που εργάζεται ως μισθωτός, το μερίδιο των μισθών στο ΑΕΠ υποχώρησε από το 72% το 1980, σε κάτω από 60% το 2011 και η τάση είναι προς συνεχή υποχώρηση. Οι ανάγκες της εργατικής τάξης αυξάνονται ταχύτερα από την αύξηση του ΑΕΠ, γιατί η ανάπτυξη της τεχνικής και ο παραγόμενος πλούτος διαμορφώνουν τη δυνατότητα ικανοποίησης νέων κοινωνικών αναγκών που δεν υπήρχαν ως τέτοιες σε προηγούμενες ιστορικές περιόδους.

Η απόλυτη εξαθλίωση της εργατικής τάξης, από την άλλη, αφορά την απόλυτη μείωση του μισθού, τη μείωση του όγκου των εμπορευμάτων που καταναλώνει η εργατική τάξη, δηλαδή την απόλυτη πτώση του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης. Είναι χαρακτηριστικά τα στοιχεία που αφορούν την Ελλάδα. Μετά τη δραματική μείωση της συνολικής αμοιβής την περίοδο 2009 – 2012 από τα 85 δισ. στα 66 δισ. ευρώ, την περίοδο 2012 – 2015 υποχώρησε παραπέρα στα 59 δισ. Η μέση μηνιαία κατανάλωση των νοικοκυριών στην Ελλάδα έχει υποχωρήσει κατά 25% την περίοδο από το 2010 έως το 2014 και διαμορφώνεται στα 1.460 ευρώ, έναντι 1.950 ευρώ το 2010, δηλαδή μείον περίπου 500 ευρώ, ενώ η υποχώρηση από το 2008 ξεπερνά το 33%.

Σχετική και απόλυτη εξαθλίωση συνυπάρχουν στη καπιταλιστική οικονομία και είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι η εργατική τάξη δεν είναι ιδιοκτήτρια των μέσων παραγωγής και κατά συνέπεια του κοινωνικού πλούτου που η ίδια παράγει. Είναι απόρροια του γεγονότος ότι η παραγωγή στον καπιταλισμό γίνεται με σκοπό το καπιταλιστικό κέρδος και όχι την ικανοποίηση των εργατικών – λαϊκών αναγκών.

Αναδημοσιεύεται από τη στήλη  «Ερώτηση – Απάντηση – 20ό Συνέδριο ΚΚΕ», του «Ριζοσπάστη», Τρίτη 3 Γενάρη 2017.

Μήνυμα του ΚΚΕ στο λαό για τη νέα χρονιά

timthumb   Το ΚΚΕ εύχεται καλή και αγωνιστική χρονιά στους εργατοϋπαλλήλους, στους ανέργους, στους αυτοαπασχολούμενους, στους φτωχούς αγρότες, στους νέους και τις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων, στους πρόσφυγες και μετανάστες, που ζουν ή παραμένουν εγκλωβισμένοι στη χώρα μας.

   Το 2017, που ξεκινάει με νέα βάρη για το λαό μας, μπορεί να αφήσει ένα ισχυρό αποτύπωμα στην προσπάθεια ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, οικοδόμησης της κοινωνικής συμμαχίας, ισχυροποίησης του ΚΚΕ, για να ανοίξει ο δρόμος για ένα καλύτερο αύριο για το λαό μας.

   Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αλλά και τα άλλα κόμματα του συστήματος, παρά τις μεταξύ τους διαφωνίες για την κυβερνητική καρέκλα, καλλιεργούν στο λαό την ψεύτικη προσδοκία ότι η ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας θα βάλει δήθεν τέλος στις θυσίες του λαού, θα ανακόψει την πορεία επιδείνωσης της ζωής του.

   Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Ακόμη και αν υπάρξει κάποια ανάκαμψη, θα είναι για τα κέρδη των λίγων, θα είναι αβέβαιη, γιατί οι ίδιες οι εξελίξεις στην παγκόσμια και ευρωπαϊκή οικονομία είναι δυσοίωνες. Πάνω απ’ όλα θα είναι μια ανάκαμψη που όχι μόνο δεν θα αναπληρώσει τις τεράστιες απώλειες για το λαό, αλλά και θα συνοδευτεί με νέα μέτρα, «ματωμένα» πλεονάσματα, διαρκείς «κόφτες» εργατικών – λαϊκών δικαιωμάτων.

   Ο καπιταλισμός δεν γεννά μόνο κρίσεις, φτώχεια και ανεργία, αλλά και πολέμους. Οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, οι ανταγωνισμοί ανάμεσα σε ισχυρά κράτη και περιφερειακές δυνάμεις για τις πρώτες ύλες και τους δρόμους μεταφοράς, φέρνουν πιο κοντά την απειλή ενός πιο γενικευμένου πολέμου.

   Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ συμμετέχει ενεργά σε όλους τους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς. Μαζί με τις άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις, καθησυχάζει τον ελληνικό λαό ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ είναι παράγοντας «ειρήνης και ασφάλειας στην περιοχή». Έχει νομιμοποιήσει στο Αιγαίο την παρουσία του ΝΑΤΟ, το οποίο δεν αναγνωρίζει θαλάσσια σύνορα και ενθαρρύνει την επιθετική στρατηγική της Τουρκίας. Την ίδια στιγμή, στο άλυτο, για 42 χρόνια, πρόβλημα εισβολής – κατοχής στην Κύπρο, προτείνουν ως λύση την ντε φάκτο διχοτόμηση, μέσω ενός νέου σχεδίου τύπου «Ανάν».

   Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση, το ΚΚΕ δίνει όλες του τις δυνάμεις για να δυναμώσει η εργατική – λαϊκή πάλη κι αλληλεγγύη, για να υπάρχει πραγματική ανακούφιση του λαού, ανάκτηση των απωλειών, ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών.

   Προετοιμάζει το 20ό Συνέδριό του, που θα διεξαχθεί την άνοιξη του 2017, με τη φιλοδοξία να γίνει πιο ισχυρό, πιο ικανό στην ανάπτυξη του εργατικού – λαϊκού κινήματος και την προώθηση της συμμαχίας των λαϊκών στρωμάτων σε κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής με το καπιταλιστικό σύστημα. Αυτό είναι ακόμα πιο επιτακτικό στις σημερινές συνθήκες, που όλα είτε μοιάζουν ακίνητα είτε κινούνται με αργούς ρυθμούς.

   Σήμερα υπάρχουν πλούσια πείρα στο λαό και περισσότερες αποδείξεις για να δει ότι καμία κυβέρνηση που υπηρετεί τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, δεν μπορεί να βάλει τέλος στα μεγάλα αδιέξοδα.

   Αυτό που χρειάζεται είναι ο λαϊκός αγώνας για τα οξυμένα προβλήματα να βλέπει μπροστά, να μην εγκλωβίζεται στις συμπληγάδες της κυβερνητικής εναλλαγής αντιλαϊκών κυβερνήσεων και μιας ουτοπικής δήθεν φιλολαϊκής διαχείρισης του συστήματος. Να ωριμάζει η σκέψη, η συζήτηση, ο προβληματισμός για το ότι το σημερινό εκμεταλλευτικό σύστημα που, παρά τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, αναγκάζει τους λαούς να ζουν στη βαρβαρότητα, δεν μπορεί να είναι το μέλλον της ανθρωπότητας.

   Στη θέση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας κι εξουσίας, της οικονομίας της αναρχίας και του κέρδους για τους λίγους, πρέπει να μπει η κοινωνική ιδιοκτησία των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, ο επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας, η παραγωγή για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών.

   Με το βάρος αυτής της ευθύνης, το ΚΚΕ συνεχίζει ακόμη πιο αποφασιστικά για να ανταποκριθεί με επιτυχία στα καθήκοντα της εποχής, για την υπόθεση του σοσιαλισμού, που σήμερα, 100 χρόνια μετά την «έφοδο στον ουρανό» -τη Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση του 1917- είναι περισσότερο αναγκαίος και επίκαιρος από ποτέ.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Η επιβράδυνση, η υπερσυσσώρευση και οι προβλέψεις

Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο του Κόμματος αναφέρονται μια σειρά βασικά χαρακτηριστικά των οικονομικών εξελίξεων. Στο παρόν άρθρο στεκόμαστε σε δύο από αυτά.

– Στην «επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας την τελευταία τριετία, χωρίς κανένα ιμπεριαλιστικό κέντρο να προβλέπεται να λειτουργήσει ως ατμομηχανή για την αύξηση του ρυθμού ανάπτυξής της. Σημαντικό στοιχείο αποτελεί το γεγονός ότι ορισμένα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΕΕ, Ιαπωνία) δεν έχουν ουσιαστικά ξεπεράσει τα προ κρίσης επίπεδα του 2008».

– Στο «μεγάλο μέγεθος της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και την αδυναμία ελεγχόμενης απαξίωσής του (π.χ. στη μορφή του υπερβολικού κρατικού χρέους) με ικανοποιητικό τρόπο από τις αστικές κυβερνήσεις σε όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα».

Η επιβράδυνση

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο επιβράδυνσης της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας, που δεν έχει ακόμα επανέλθει στα επίπεδα ανάπτυξης που είχε προ της κρίσης του 2008. Μάλιστα, ο ρυθμός ανάπτυξης μειώνεται την τελευταία τριετία. Οι εκτιμήσεις των διεθνών οργανισμών για το 2016 κάνουν λόγο για ένα ρυθμό ανάπτυξης του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος1 που κυμαίνεται κοντά στο 3% ετησίως (ΔΝΤ 3,1%, Παγκόσμια Τράπεζα 2,4%), ελαττωμένος σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια (3,2% το 2015 και 3,4% το 2014). Ο ρυθμός ανάπτυξης του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος μειώνεται σταθερά.

Οι χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης αφορούν γενικά όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Στις ΗΠΑ, η επιβράδυνση της ανάπτυξης εκτιμάται ως ιδιαίτερα έντονη (πρόβλεψη του ΔΝΤ για 1,6% ρυθμό ανάπτυξης για το 2016), ενώ αντίθετα οι πρόσφατες εκτιμήσεις σε σχέση με τις προηγούμενες για την Ευρωζώνη, αν και ελαφρώς μεγαλύτερες σε σχέση με το 2016, είναι επίσης χαμηλές (εκτίμηση του ΔΝΤ για ρυθμό ανάπτυξης 1,7% το 2016). Η Ιαπωνία εξακολουθεί να βρίσκεται σε κατάσταση ουσιαστικής στασιμότητας (0,5% για το 2016 προβλέπει το ΔΝΤ). Ο ρυθμός ανάπτυξης της Κίνας είναι σημαντικά μεγαλύτερος, όμως μειωμένος σε σχέση με τους ρυθμούς ανάπτυξης προηγούμενων ετών. Θεωρείται ότι η επιβράδυνση άλλων καπιταλιστικών οικονομιών επηρεάζει και την Κίνα (το ΔΝΤ προβλέπει ρυθμό ανάπτυξης 6,5% για το 2016).

Αποτυπώνεται επιβράδυνση της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας, ενώ είναι και σχετικά χαμηλός ο ρυθμός αύξησης του διεθνούς εμπορίου την τελευταία διετία. Το 2016 ο ρυθμός αύξησης εκτιμάται πως θα περιοριστεί στο 2,3%, ενώ το 2015 κατέγραψε ρυθμό αύξησης 2,6%.

Οι προβλέψεις για το ρυθμό ανάπτυξης του 2017 είναι θετικότερες σε σχέση με φέτος. Ειδικότερα, το ΔΝΤ προβλέπει ρυθμό ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας στο 3,4% για το 2017, ενώ για τις επιμέρους οικονομίες προβλέπει ρυθμό ανάπτυξης 1,8% για τις ΗΠΑ, 2,2% για την Ευρωζώνη, 0,6% για την Ιαπωνία. Προβλέπει επίσης μικρή υποχώρηση του ρυθμού ανάπτυξης της Κίνας στο 6,3%, αλλά και αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης των αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων οικονομιών στο 4,6% από 4,3% για το 2016. Εκτιμάται ότι η Ρωσία θα καταγράψει ρυθμό ανάπτυξης 1,1% το 2017, έναντι συρρίκνωσης -0,8% που διαμορφώθηκε το 2016.

Γενικότερα, οι πρόσφατες προβλέψεις των ιμπεριαλιστικών οργανισμών (ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, ΕΕ) για τη διεθνή καπιταλιστική οικονομία κινούνται μεταξύ στασιμότητας και αναιμικής αύξησης του ρυθμού ανάπτυξης. Βασικό χαρακτηριστικό είναι ότι κανένα ιμπεριαλιστικό κέντρο δεν προβλέπεται να λειτουργήσει στο άμεσο μέλλον ως ατμομηχανή για την αύξηση του ρυθμού καπιταλιστικής ανάπτυξης στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα.

Γενικά, το σύνολο των οικονομικών κέντρων εμφανίζεται να έχει ξεπεράσει τυπικά τη διεθνή συγχρονισμένη κρίση του 2008-2009 και να έχει περάσει σε φάση ανάπτυξης, αν και τόσο στο επίπεδο μεταβολής του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ)2 όσο και στο επίπεδο άλλων σημαντικών δεικτών τα κέντρα εμφανίζουν σημαντικές ανισομετρίες. Με την Κίνα να έχει αυξήσει το ΑΕΠ της κατά 76%, τις ΗΠΑ να έχουν σημειώσει αύξηση του ΑΕΠ κατά 10% και Ευρωζώνη και Ιαπωνία να βρίσκονται στα προ κρίσης επίπεδα.

Η μεγάλη υπερσυσσώρευση κεφαλαίου3

Στον καπιταλισμό, η ανάγκη καταστροφής ενός τμήματος του κεφαλαίου στη φάση της κρίσης είναι νομοτελειακή προϋπόθεση για την ανάκαμψη. Ωστόσο, το γεγονός πως το συνολικό κοινωνικό κεφάλαιο αποτελείται από ένα μεγάλο πλήθος ξεχωριστά, επιμέρους κεφάλαια, που βρίσκονται σε συνεχή ανταγωνισμό μεταξύ τους, καθώς και σε ξεχωριστά αστικά κράτη που τελικά εκφράζουν το γενικό συμφέρον των δικών τους «εγχώριων» κεφαλαίων, εμποδίζει την εξεύρεση μιας κοινά αποδεκτής λύσης για την απαξίωση του κεφαλαίου. Η δυσκολία στο να προχωρήσει μια σημαντική απαξίωσή του ουσιαστικά καθυστερεί την έξοδο του καπιταλισμού στη φάση μιας δυναμικής ανάκαμψης.

Βασικό λοιπόν χαρακτηριστικό που διακατέχει την παγκόσμια οικονομία είναι το μεγάλο μέγεθος του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου και η αδυναμία ελεγχόμενης απαξίωσής4 του με ικανοποιητικό τρόπο σε όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Από αυτήν την άποψη, χαρακτηριστική πλευρά είναι πως μεγάλοι αμερικανικοί όμιλοι διαθέτουν τεράστια αποθέματα μετρητών, τα οποία δεν επενδύουν παραγωγικά. Μόνο οι εταιρείες του δείκτη S&P500 (χωρίς τους χρηματοπιστωτικούς ομίλους) έχουν περίπου 1,5 τρισ. δολάρια σε μετρητά.

Συγχρόνως, διογκώνεται, σε παγκόσμια κλίμακα, το πρόβλημα του υψηλού χρέους, ιδιωτικού και κρατικού, και της αδυναμίας αποκλιμάκωσής του. Το κρατικό χρέος, στη φάση της κρίσης, αυξήθηκε περίπου κατά 40% στις αναπτυγμένες οικονομίες, παράλληλα με μια ελάχιστη μείωση του ιδιωτικού χρέους, που επικεντρώνεται κυρίως στο χρέος των νοικοκυριών.

Τα στοιχεία αντανακλούν μια διαδικασία μετατροπής του ιδιωτικού χρέους σε κρατικό, σε όλα τα κέντρα. Έτσι, υπερχρεωμένες επιχειρήσεις και τράπεζες «διασώθηκαν» από τα καπιταλιστικά κράτη, διαδικασία που συνοδεύτηκε με μεγάλη αύξηση του κρατικού δανεισμού.

Η διαδικασία αυτή στην πραγματικότητα καθυστερεί χρονικά την απαξίωση τόσο του επενδυμένου όσο και του τοκοφόρου κεφαλαίου, στην οποία σπρώχνει αντικειμενικά η εκδήλωση της κρίσης. Η προστασία του τοκοφόρου κεφαλαίου είναι προφανής (τα δάνεια μετακυλίονται στο κράτος μέσα από τις τράπεζες). Ωστόσο, η ίδια διαδικασία προστατεύει ως ένα βαθμό και το επενδυμένο κεφάλαιο σε παραγωγικές επιχειρήσεις. Αφού η κρατικοποίηση των «κόκκινων χρεών» εμποδίζει το μηχανισμό τελικής καταγραφής της απαξίωσής του, που μέσω της πίεσης των δανειστών οδηγεί σε χρεοκοπία, λύση της επιχείρησης και πώλησή της.

Χαρακτηριστικά αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας μπορούμε να εντοπίσουμε στις ΗΠΑ. Η μείωση της παραγωγής σε μεταποίηση και βιομηχανία δεν έγινε με ουσιαστική απαξίωση ενός τμήματος του παραγωγικού δυναμικού, αλλά, αντίθετα, προέκυψε από μείωση της αξιοποίησής του. Το παράδειγμα της διάσωσης της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας από την κυβέρνηση Ομπάμα είναι χαρακτηριστικό, όπως επίσης και η διάσωση του τραπεζικού τομέα στις ΗΠΑ αρχικά και σε ορισμένες χώρες της ΕΕ στη συνέχεια.

Η μεγάλη έκταση του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου με τη μορφή υπερβολικού χρέους έχει σημάνει συναγερμό στα αστικά επιτελεία. Μια σειρά από αναλύσεις και εκθέσεις, από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, αλλά και πολλές αναλύσεις μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών και επενδυτικών οίκων επιμένουν στο πρόβλημα του υψηλού κρατικού χρέους, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου.

Οι προβλέψεις

Οι προβλέψεις των διεθνών οργανισμών κάνουν λόγο για μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, επισημαίνονται μια σειρά από κινδύνους που μπορεί, κατά τους αναλυτές, να μεταστρέψουν την κατάσταση. Ένας από τους κινδύνους που καταγράφεται από το ΔΝΤ ως κύριος είναι η σταδιακή ανάδυση τάσεων προστατευτισμού σε ολόκληρο τον κόσμο και πιο ειδικά στις σχέσεις ΕΕ – Μ. Βρετανίας λόγω Brexit και κυρίως μετά την επικράτηση του Τραμπ στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ. Εκτός ότι οι θέσεις αυτές είχαν προπαγανδιστικό χαρακτήρα από τη σκοπιά της στήριξης Κλίντον στην προεκλογική εκστρατεία πρέπει να σημειώσουμε ότι η ανάδυση προστατευτικών τάσεων είναι μια υπαρκτή πραγματικότητα. Αυτό που συσκοτίζει η αστική προπαγάνδα είναι η σχέση αιτίου – αιτιατού. Έτσι, οι τάσεις προστατευτισμού αναπτύσσονται ως απάντηση ενός τμήματος του κεφαλαίου στην καπιταλιστική κρίση και γενικότερα στην επιδείνωση των όρων ανταγωνιστικότητάς του, που την αποδίδει στο ελεύθερο εμπόριο. Ωστόσο, η εμφάνιση φαινόμενων προστατευτισμού θα επιδράσει αρνητικά στην ανάπτυξη του διεθνούς εμπορίου, που ήδη κινείται με χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία διατρέχεται από την εξής αντίφαση: Η ενδογενής τάση για επέκταση, για εξαγωγή όχι μόνο εμπορευμάτων, αλλά και επενδυτικού κεφαλαίου (με τη μορφή άμεσων, αλλά και έμμεσων επενδύσεων) κάνει την κρίση παγκόσμια, αλλά τα διαφορετικά συμφέροντα εμποδίζουν την απαξίωση ενιαία και αυθόρμητα, μέσω της αγοράς.

Οι λεγόμενοι γεωπολιτικοί κίνδυνοι επίσης αναφέρονται ως ιδιαίτεροι κίνδυνοι, ειδικά για την ΕΕ. Πίσω από τις γραμμές κρύβεται, και στις αστικές αναλύσεις, το αυξανόμενο ενδεχόμενο ενός γενικευμένου πολέμου, αλλά, σε κάθε περίπτωση, γεωπολιτικές αναταραχές που μπορεί να οδηγήσουν σε έξαρση των προσφυγικών ροών εμφανίζονται ως ιδιαίτερος κίνδυνος. Ταυτόχρονα, μια όξυνση των αντιθέσεων ΝΑΤΟ – BRICS μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία της ΕΕ.

Οι οικονομικές αναδιατάξεις στην Κίνα εμφανίζονται επίσης ως πιθανό προβληματικό στοιχείο για την οικονομία, κυρίως της ΕΕ και των ΗΠΑ. Ειδικότερα, η στροφή της Κίνας προς μια πιο εσωστρεφή οικονομία περιορίζει τις επενδύσεις σε μηχανολογικά πάγια, που αποτέλεσαν την τελευταία περίοδο την αιχμή του δόρατος των γερμανικών εξαγωγών.

Τέλος, υπαρκτή είναι και η αβεβαιότητα λόγω μιας πιθανής αύξησης της τιμής του πετρελαίου ή λόγω αύξησης της συναλλαγματικής ισοτιμίας ευρώ – δολαρίου, που θα επιδράσουν αρνητικά στους όρους ανταγωνιστικότητας και στις εξαγωγές των ευρωπαϊκών ομίλων.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν (ΠΑΠ): Είναι το σύνολο των αξιών που παράγονται στο πλαίσιο της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας στο διάστημα ενός χρόνου.

2. Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ): Είναι το σύνολο των αξιών που παράγονται εντός του πλαισίου μιας χώρας στο διάστημα ενός χρόνου.

3. Συσσώρευση κεφαλαίου: Στη διευρυμένη καπιταλιστική παραγωγή κάθε καινούργιος κύκλος της παραγωγής γίνεται σε μεγαλύτερη κλίμακα από το προηγούμενο. Έτσι, ένα μέρος της υπεραξίας, που δημιουργήθηκε στον προηγούμενο κύκλο, προστίθεται στο παλιό κεφάλαιο και μετατρέπεται και αυτή σε κεφάλαιο. Αυτή η διαδικασία είναι η συσσώρευση κεφαλαίου, δηλαδή η αύξησή του με τη μετατροπή της υπεραξίας σε κεφάλαιο. Όταν λέμε για υπερσυσσώρευση κεφαλαίου αναφερόμαστε σε συσσωρευμένο κεφάλαιο τέτοιου μεγέθους που δεν μπορεί να αξιοποιηθεί με το μέγιστο ποσοστό κέρδους. Γι’ αυτό η υπερσυσσώρευση οδηγεί στην κρίση.

4. Απαξίωση κεφαλαίου: Είναι ουσιαστικά η «απάντηση» στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίου. Απαξίωση κεφαλαίου συντελείται την περίοδο των κρίσεων, το συσσωρευμένο κεφάλαιο χάνει την αξία που είχε προηγουμένως. Είτε αφορά κεφάλαιο που είναι συσσωρευμένο με τη μορφή εμπορευμάτων είτε με τη μορφή χρήματος είτε με τη μορφή μέσων παραγωγής. Η διαδικασία αυτή είναι υποχρεωτική για να μπορέσει η καπιταλιστική παραγωγή να περάσει σε φάση ανάκαμψης, αφού με την απαξίωση δίνεται η δυνατότητα πιο «κερδοφόρας» αξιοποίησης του συσσωρευμένου κεφαλαίου.

Αναδημοσιεύεται από τον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη», Σάββατο 31 Δεκέμβρη 2016 – Κυριακή 1 Γενάρη 2017.

Μειωμένο ΕΚΑΣ και πενιχρό εφάπαξ επίδομα λαμβάνουν σήμερα οι συνταξιούχοι

   Σε νέα ταλαιπωρία υποβάλλει σήμερα η συγκυβέρνηση χιλιάδες συνταξιούχους που έχουν σχηματίσει ουρές έξω από τις τράπεζες και μέσα στο κρύο, για να λάβουν το πενιχρό έκτακτο επίδομα, αλλά και το ψαλιδισμένο ΕΚΑΣ

   Η κοροϊδία και ο εμπαιγμός της κυβέρνησης σε βάρος των απόμαχων της δουλειάς, καταδεικνύεται περίτρανα από το γεγονός ότι την ίδια ώρα που δίνει το εφάπαξ έκτακτο επίδομα για όλες τις συντάξεις κάτω των 850 ευρώ, κόβει από περίπου 250.000 συνταξιούχοι το μισό ΕΚΑΣ.

   Υπενθυμίζεται ότι με την Κοινή Υπουργική Απόφαση που εκδόθηκε και με την οποία περικόπτονται τα ποσά όλων των κλιμακίων του ΕΚΑΣ κατά 50%, οι περικοπές για το 2017 θα αφαιρέσουν από τους χαμηλοσυνταξιούχους επιπλέον 438 εκατ. ευρώ, πέραν των απωλειών που είχαν οι περίπου 143.000 δικαιούχοι του μέσα στο 2016, απώλεια βέβαια που συνεχίζεται και το 2017. Έτσι, η δαπάνη για το ΕΚΑΣ στον κρατικό προϋπολογισμό θα μειωθεί από τα 751 εκατ. ευρώ το 2016 στα 313 εκατ. ευρώ το 2017.

   Σωρευτικά για τη διετία 2016-2017 και μόνο για το ΕΚΑΣ, οι απώλειες των συνταξιούχων φτάνουν περίπου τα 768 εκατ. ευρώ. Δηλαδή, μόνο σε αυτήν τη διετία και μόνο μέσω του ΕΚΑΣ, η κυβέρνηση αφαιρεί από τους χαμηλοσυνταξιούχους ποσό μεγαλύτερο από αυτό που εμφανίζεται να δίνει εφάπαξ (617 εκατ. ευρώ…).

   Συνολικά και μέχρι το 2019, οπότε θα εφαρμοστεί η τελευταία φάση της περικοπής του ΕΚΑΣ (καταργείται οριστικά από το 2020), οι χαμηλοσυνταξιούχοι θα χάσουν από την περικοπή του 2,4 δισ. ευρώ, ποσό πολλαπλάσιο από αυτό που προκλητικά παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση ως «13η σύνταξη»…

   Σήμερα καταβάλλονται οι συντάξεις ΙΚΑ, ΝΑΤ και Δημοσίου ενώ την Πέμπτη 29 Δεκέμβρη θα καταβληθούν οι επικουρικές συντάξεις. 

Ανακοίνωση του ΚΚΕ για την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου σχετικά με τις ομαδικές απολύσεις

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΚΕ   Σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου σχετικά με τις ομαδικές απολύσεις αναφέρει:

  «Η σημερινή απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου όχι μόνο νομιμοποιεί τη σημερινή μνημονιακή εργασιακή ζούγκλα, αλλά και ανοίγει το δρόμο για την περαιτέρω απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων. Είναι μια απόφαση που εκθέτει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και τα παραμύθια που πουλάει, ότι δήθεν το «κεκτημένο» και οι «βέλτιστες πρακτικές» της ΕΕ θα προστατεύσουν τους εργαζόμενους.

   Ο εργασιακός μεσαίωνας, η διαρκής ανασφάλεια και η ένταση της εκμετάλλευσης είναι οι «αξίες» της ΕΕ, ως ο θεματοφύλακας των επιταγών και των απαιτήσεων του κεφαλαίου.

   Οι εργαζόμενοι να «πετάξουν στο καλάθι των αχρήστων» τόσο τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου όσο και την κοροϊδία της κυβέρνησης.    Η απόκρουση παλιών και νέων αντεργατικών μέτρων, η ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών περνά μέσα απ’ τον αγώνα για τη ριζική ανατροπή αυτής της πολιτικής και όσων την υπηρετούν».